«جشن از ما بهتران» داستانی از روزهای بهمن ۵۷
یکی از داستانهای برگزیده جشنواره داستان انقلاب «جشن از ما بهتران» است، این اثر توسط سید عذرا موسوی برای گروه سنی نوجوانان نوشته شده است.
به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس، یکی از داستان های برگزیده جشنواره داستان انقلاب «جشن از ما بهتران» اثر سید عذرا موسوی برای گروه سنی نوجوانان نوشته شده است. این داستان در ادامه می آید؛
وحید دور لندروری که جلوی در پارک شده بود، چرخید. خودش را توی آینه ماشین برانداز کرد و زبان درآورد. با نوک پا ضربه ای به گِلگیر جلو زد و گفت: «مثل اینکه مهمان از ما بهتران دارید مجتبی. به گمانم شاه اردن تصمیم گرفته به مناسبت جشن های 2500 ساله توی خانۀ شما اتراق کند.»
مجتبی با مشت به زاپاسی که روی کاپوت جا خوش کرده بود، کوبید و گفت: «از ما بهتران؟ ما فقط یک از ما بهتران داریم که آن هم عمویم است، ولی اینجا چه می کند؟ الان چند سال است که توی تهران زندگی می کند و خیلی وقت است که خبری از ما نمی گیرد.»
ـ لابد برای جشن آمده. چند روز دیگر جشن شروع می شود. فکرش را بکن؛ یک هفته بزن و بکوب. خوش به حالشان. چه کیفی بکنند تیر و طایفۀ اعلی حضرت. ای کاش ما را هم راه می دادند. آقام می گوید کل مرودشت را چراغانی کرده اند. همه جا پرچم آویزان کرده اند. من فکر می کردم فقط اینجا را دیوارکشی کرده اند، ولی آقام می گوید دور تمام روستاهای اطراف تخت جمشید را دیوار کشیده اند. امروز که رفته بودم در دکۀ داوود پاراف تا روغن پارافین بخرم، از دیوار شنیدم که مردم توی پایتخت جمع شده اند جلوی در مجلس و نماینده ها یک نامۀ فدایت شوم، روی پوست آهو برای شاه نوشته اند و دو نفر سوار بر اسب، به تاخت دارند می آیند اینجا.
مجتبی سنگی را که جلوی پایش بود، پراند و گفت: «خب می بردند درِ کاخ. شاه که هنوز توی تهران است. دیگر برای چی دارند می آیند اینجا؟»
وحید شانه بالا انداخت.
ـ نمی دانم.
گچی از میان آجرها برداشت و روی دیوار، کج ومعوج نوشت: «درود بر شاه!»
ـ تو تا به حال شاه را از نزدیک دیده ای؟
مجتبی پوزخندی زد و گفت: «من تا به حال حتی فیلمش را هم ندیده ام؛ چه برسد به خودش. من فقط عکس خودش و شهبانو را اول کتاب های درسی دیده ام.»
وحید ایستاد روبه روی مجتبی و گفت: «به نظرت عمویت می تواند ما را هم با خودش ببرد جشن؟»
مجتبی خندید.
ـ تو هم حرف هایی می زنی ها. اگر قرار بود ما را به جشن راه بدهند که دور دهاتمان دیوار نمی کشیدند، جاده ها را قُرق نمی کردند.
مجتبی در زد. مادر در را باز کرد و تا چشمش به او افتاد، با کف دست خواباند پس گردن خیسش. گوشش را گرفت و پیچاند. سرش را نزدیک گوشش آورد و آرام گفت: «کجا بودی ذلیل شده؟! نمی توانی بعد از مدرسه مثل بچۀ آدم یکراست بیایی خانه؟ چلۀ تابستان است که رفته ای آب تنی؟ کجاست این وحید گوربه گور شده؟»
و توی کوچه سرک کشید. وحید پا گذاشت به فرار. مادر لنگه دمپایی اش را درآورد و پرت کرد طرفش چند قدم دنبالش دوید و داد زد: «مگر به دستم نرسی آتش پارۀ جوان مرگ شده! الهی به عرصه نرسی که این بچه را هم از درس و مشق انداخته ای.»
وحید سکندری خورد، ولی زود دست و پایش را جمع کرد و توی پیچ کوچه گم شد. مادر دمپایی اش را برداشت و برگشت طرف در.
ـ حیف که خان عمویت اینجاست، وگرنه حسابت را می گذاشتم کف دستت.
و گوشۀ لباس مجتبی را گرفت و هلش داد توی خانه.
ـ آخر یک روز آب های پُلوار جنازه ات را برایم می آورند. سمیه کم است، تو هم بنشین این کنج دلم. حالیت نیست که هوا سرد شده، مگر تو قورباغه ای که هر روز توی آبی؟
مادر موهایش را که ریخته بود روی پیشانی ، داد زیر روسری. گرۀ روسری اش را محکم کرد و پر دامنش را مرتب کرد. مجتبی بستۀ کتاب هایش را که با کِش پیچیده بود، انداخت توی ایوان. با انگشت، موهایش را شانه کرد و خاک شلوارش را تکاند. عمو پوتین هایش را از پا درنیاورده بود و نشسته بود روی صندوق مادر؛ یک دستش را به کمر زده بود و یک وری، عکس های روی تاقچه را نگاه می کرد. مادر عکس کوچکی از شاه را از روی شیشه، فرو کرده بود زیر لبه های قالب عکس پدر؛ همان که دستش را روی سینه گذاشته بود و جلوی پردۀ ضریح امام رضا ایستاده بود. مجتبی زیر لب سلام کرد و جلو رفت. عمو دست مجتبی را گرفت توی دست. پیشانی اش را به سینه چسباند و سرش را بوسید، زد روی شانه اش و گفت: «چطوری مَرد؟ کجا بودی، پس آقات کو؟»
مجتبی نشست پایین پای عمو و تکیه داد به دیوار. مادر چای را داد دست عمو و گفت: «کجا باید باشد جناب سرهنگ؟! معلوم است دیگر؛ کارخانه.»
عمو لبخند زد.
ـ چند بار بگویم زن داداش، من ستوانم نه سرهنگ. هنوز تا سرهنگی کلی راه دارم.
ـ چه فرقی می کند جناب سرهنگ؟! مهم این است که خرتان می رود. کار خوب را شما کردید. ای کاش حجت هم مثل شما موقع سربازی می رفت توی نظام. بدبخت تر از کارگر و کشاورز، خود کارگر و کشاورز است. نمی دانم اگر این کارخانه قند نبود، چه خاکی می خواستیم توی سرمان بریزیم. نبودید پارسال تا ببینید چی به روزگارمان آمد. آقام پنج تا گوسفندش را داد، پنج بسته سیگار اشنو گرفت. می شنوید خان داداش؟ پنج تا گوسفندش را داد، پنج بسته سیگار اشنو گرفت و توی یک هفته دود کرد. گفت بهتر از این است که یکی یکی جلوی چشمم تلف بشوند. خشکسالی، پدر مردم را درآورده بود. مردم از نداری، الاغ و قاطرشان را ول کرده بودند توی بیابان. کاه و یونجه کجا بود؟ فقط مانده بود گوشت تن هم را بخورند.
مادر نفس عمیقی کشید. کتری را برداشت و کمی جوشانده توی استکان ریخت. یک حبه قند تویش حل کرد و نشست کنار رختخواب سمیه. صدای نفس های کش دار سمیه به گوش می رسید و سینه اش خس خس می کرد. لپ هایش گل انداخته بودند و لای چشم هایش باز بودند. عمو با چانه به سمیه اشاره کرد و گفت: «این بچه چه اش شده؟»
مادر سر تکان داد.
ـ چی بگویم؟ الان دو هفته است که تب دارد. نفسش بالا نمی آید. از دست این شربت های سینه هم کاری برنمی آید.
و شیشۀ خالی شربت را نشان عمو داد.
ـ خب چرا نمی بریدش شهر، پیش دکتر؟
ـ مثل اینکه هیچ حواستان نیست جناب سرهنگ. الان چند روز است که راه ها را بسته اند. کامیون کامیون آدم می آید و می رود. هیچ معلوم نیست اینجا چه خبر است. تازه! کی می خواهد ببرد؟ حجت که صبح می رود کارخانه، شب می آید.
ـ راست می گویید؛ اصلاً حواسم نبود. بالاخره جشن به این بزرگی، این دنگ وفنگ ها را هم دارد. می دانید چند سال است که دارند تدارک این جشن را می بینند؟ قرار است بزرگان همۀ کشورهای دنیا بیایند. الان کرور کرور آش پز و آرایشگر و برقکار خارجی توی تخت جمشید هستند. کلی سرمایۀ مملکت آنجا خوابیده. برای حفظ امنیت آن ها هم که شده، مجبورند این کارها را بکنند.
مادر سر سمیه را بالا آورد و جوشانده را نزدیک لبش برد.
ـ عقل من که به این چیزها نمی رسد. ماشالا شما خوب سردرمی آورید. اعلی حضرت هم که خودشان بهتر از همه می فهمند. لابد لازم است دیگر.
ـ امروز که نمی شود، ولی فردا می آیم تا این طفل معصوم را ببریم دکتر. نمی شود این طوری ولش کرد. مجتبی چشم دوخت به عمو.
ـ خان عمو! چه خبر است، قرار است چه کار کنند؟
عمو سر گرداند.
ـ پس توی این مدرسه چی به شما یاد می دهند؟ خب معلوم است دیگر؛ قرار است عظمت و شوکت ایران را به نمایش بگذارند. قرار است سربازها لباس سواره نظام ها و پیاده نظام های دوره های مختلف پادشاهی ایران را بپوشند و از جلوی والاحضرت و تمام کله گنده های دنیا رژه بروند. یک عالمه پشم و مو از خارج آورده اند، کلی لباس دوخته اند. یک ارابۀ سه طبقه هم ساخته اند که نمی دانم برای سربازهای کوروش بوده، برای داریوش بوده ... بیشترش هم کار این فرانسوی های ورپریده است. داده اند برای پادشاه ها و وزیر، وزرا از ابریشم، خیمه بافته اند. خلاصه بهشتی شده برای خودش. فقط باید بیایی و ببینی که چه خبر است.
مادر سر سمیه را روی متکا گذاشت. سمبه سرفه ای کرد و به پتو چنگ زد. عمو از روی صندوق بلند شد و رو کرد به مادر.
ـ پس، فردا آماده باشید، می آیم دنبالتان. من دیگر باید بروم. سلام مرا هم به حجت برسانید.
برگشت طرف مجتبی که ایستاده بود، و دست داد. مادر از جا پرید.
و توی کوچه سرک کشید. وحید پا گذاشت به فرار. مادر لنگه دمپایی اش را درآورد و پرت کرد طرفش چند قدم دنبالش دوید و داد زد: «مگر به دستم نرسی آتش پارة جوان مرگ شده! الهی به عرصه نرسی که این بچه را هم از درس و مشق انداخته ای.»
وحید سکندری خورد، ولی زود دست و پایش را جمع کرد و توی پیچ کوچه گم شد. مادر دمپایی اش را برداشت و برگشت طرف در.
ـ حیف که خان عمویت اینجاست وگرنه حسابت را می گذاشتم کف دستت.
و گوشة لباس مجتبی را گرفت و هلش داد توی خانه.
ـ آخر یک روز آب های پلوار جنازه ات را برایم می آورند. سمیه کم است، تو هم بنشین این کنج دلم. حالت نیست که هوا سرد شده، مگر تو قورباغه ای که هر روز توی آبی؟
مادر موهایش را که ریخته بود روی پیشانی، داد زیر روسری. گرة روسی اش را محکم کرد و پردامنش را مرتب کرد. مجتبی بستة کتاب هایش را که با کِش پیچیده بود، انداخت توی ایوان. با انگشت موهایش را شانه کرد و خاک شلوارش را تکاند. عمو پوتین هایش را از پا درنیاورده بود و نشسته بود روی صندوق مادر؛ یک دستش را به کمر زده بود و یک وری، عکس های روی تاقچه را نگاه می کرد. مادر عکس کوچکی از شاه را از روی شیشه، فرو کرده بود زیر لبه های قاب عکس پدر؛ همان که دستش را روی سینه گذاشته بود و جلوی پردة ضریح امام رضا ایستاده بود. مجتبی زیر لب سلام کرد و جلو رفت. عمو دست مجتبی را گرفت توی دست، پیشانی اش را به سینه چسباند و سرش را بوسید، زد روی شانه اش و گفت: «چطوری مرد؟ کجا بودی، پس آقات کو؟»
مجتبی نشست پایین پای عمو و تکیه داد به دیوار. مادر چای را داد دست عمو و گفت: «کجا باید باشد جناب سرهنگ؟! معلوم است دیگر؛ کارخانه.»
عمو لبخند زد.
ـ چند بار بگویم زن داداش، من ستوانم نه سرهنگ. هنوز تا سرهنگی کلی راه دارم.
ـ چه فرقی می کند جناب سرهنگ؟! مهم این است که خرتان می رود. کار خوب را شما کردید. ای کاش حجت هم مثل شما موقع سربازی می رفت توی نظام. بدبخت تر از کارگر و کشاورز، خود کارگر و کشاورز است. نمی دانم اگر این کارخانة قند نبود، چه خاکی می خواستیم توی سرمان بریزیم. نبودید پارسال تا ببینید چی به روزگارمان آمد. آقام پنج تا گوسفندش را داد، پنج بسته سیگار اشنو گرفت. می شنوید خان داداش؟ پنج تا گوسفندش را داد، پنج بسته سیگار اشنو گرفت و توی یک هفته دود کرد. گفت بهتر از این است که یکی یکی جلوی چشمم تلف بشوند. خشکسالی پدر مردم را درآورده بود. مردم از نداری، الاغ و قاطرشان را ول کرده بودند توی بیابان. کاه و یونجه کجا بود؟ فقط مانده بود گوشت تن هم را بخورند.
مادر نفس عمیقی کشید. کتری را برداشت و کمی جوشانده توی استکان ریخت. یک حبه قند تویش حل کرد و نشست کنار رختخواب سمیه. صدای نفس های کش دار سمیه به گوش می رسید و سینه اش خس خس می کرد. لب هایش گل انداخته بودند و لای چشم هایش باز بودند. عمو با چانه به سمیه اشاره و گفت: «این بچه چشِ ؟»
ـ چی بگویم؟ الان دو هفته است که تب دارد. نفسش بالا نمی آید. از دست این شربت های سینه هم کاری برنمی آید.
و شیشة خالی شربت را نشان عمو داد.
ـ خب چرا نمی بریدش شهر، پیش دکتر؟
ـ مثل اینکه هیچ حواستان نیست جناب سرهنگ. الان چند روز است که راه ها را بسته اند. کامیون آدم می آید و می رود. هیچ معلوم نیست اینجا چه خبر است. تازه! کی می خواهد ببرد؟ حجت که صبح می رود کارخانه، شب می آید.
ـ راست می گویید؛ اصلاً حواسم نبود. بالاخره جشن به این بزرگی این دنگ وفنگ ها را هم دارد. می دانید چند سال است که دارند تدارک این جشن را می بینند؟ قرار است همه کشورهای دنیا بیایند. الان کرورکرور آشپز و آرایشگر و برقکار خارجی توی تخت جمشید هستند. کلی سرمایة مملکت آنجا خوابیده. برای حفظ امنیت آن ها هم که شده، مجبورند این کارها را بکنند.
مادر سر سمیه را بالا آورد و جوشانده را نزدیک لبش برد.
ـ عقل من که به این چیزها نمی رسد. ماشالا شما خوب سر درمی آورید. اعلی حضرت هم که خودشان بهتر از همه می فهمند. لابد لازم است دیگر.
ـ امروز که نمی شود، ولی فردا می آید تا این طفل معصوم را ببرم دکتر. نمی شود این طوری ولش کرد. مجتبی چشم دوخت به عمو.
ـ خان عمو! چه خبر است، قرار است چه کار کنند؟
عمو سر گرداند.
ـ پس توی این مدرسه چی به شما یاد می دهند؟ خب معلوم است دیگر؛ قرار است عظمت و شوکت ایران را به نمایش بگذارند. قرار است سربازها لباس سواره نظام ها و پیاده نظام های دوره های مختلف پادشاهی ایران را بپوشند و از جلوی والاحضرت و تمام کله گنده های دنیا رژه بروند. یک عالمه پشم و مو از خارج آورده اند، کلی لباس دوخته اند. یک ارابه سه طبقه هم ساخته اند که نمی دانم برای سربازهای کوروش بوده، برای داریوش بوده ... بیشترین هم کار این فرانسوی های ورپریده است. داده اند برای پادشاه ها و وزیر وزرا از ابریشم، خیمه بافته اند. خلاصه بهشتی شده برای خودش. فقط باید بیایی و ببینی که چه خبر است.
مادر سر سمیه را روی متکا گذاشت. سمیه سرفه ای کرد و به پتو چنگ زد. عمو از روی صندوق بلند شد و رو کرد به مادر.
ـ پس، فردا آماده باشید، می آیم دنبالتان. من دیگر باید بروم. سلام مرا هم به حجت برسانید.
برگشت طرف مجتبی که ایستاده بود، و دست داد. مادر از جا پرید.
ـ کجا با این عجله؟ حالا نشسته بودید.
ـ ممنون زن داداش! باید بروم، کار دارم.
مادر پشت سر عمو به راه افتاد.
ـ خیر پیش، به سلامت!
عمو که رفت، مجتبی نشست توی ایوان، کتاب تاریخش را درآورد و ورق زد؛ مادها و پارس ها با ریش های پرپشت و مجعد، جنگجویان ساسانی با قداره ها و خنجرها، قزل باش های صفوی با ریش های نوک تیز، سربازان قاجار با سبیل های چخماقی، پرچم های سه گوش، سپرها و نیزه ها یکی یکی جلوی چشمش رژه می رفتند. اگر تلویزیون داشتند، می توانست تا چند روز دیگر همة این ها را به چشم ببیند، ولی...
بلند شد و رفت توی اتاق. سمیه ناله می کرد. نشست بالای سرش و دست گذاشت به پیشانی اش. پیشانی اش مثل تنور داغ بود. مادر پاهای سمیه را گذاشته بود تو لگن مسی و مشت مشت رویشان آب می ریخت. اشک توی چشم های مادر جمع شده بود. دل مجتبی سوخت؛ هم برای مادر، هم برای سمیه. یک دفعه سمیه به سرفه افتاد و صورتش کبود شد.
ـ یا صاحب الزمان! به فریادم برسد.
مادر سر سمیه را بلند کرد و پشتش را مالید. سمیه عق زد و خون بالا آورد. رنگ از روی مادر پرید. با چشمان گشاد زل زد به مجتبی که ماتش برده بود و گفت: «بدو دنبال آقات؛ بچه ام ازدست رفت.»
مجتبی مثل تیر پرید و پاشنه نکشیده، توی کوچه. به جاده که رسید، گلویش می سوخت و پهلوهایش تیر می کشیدند. دست به پهلو گرفت و سرش را خم کرد روی زانو. آب دهانش را قورت داد و نفس عمیق کشید. سربازها گله به گله کنار جاده ایستاده بودند. تا خواست جلوتر برود، سربازی جلویش را گرفت و با نوک اسلحه هلش داد عقب.
ـ کجا؟
ـ می خواهم بروم دنبال آقام؛ حال خواهرم خوب نیست.
ـ نمی شود.
هنوز نفس مجتبی سر جایش نیامده بود. دست از پهلو برداشت و گفت: «آخر برای چی؟»
ـ دستور است.
ـ حال خواهرم خوب نیست، خون بالا آورده. باید بروم دنبال آقام. همین جاست، توی کارخانة قند. و با انگشت، کارخانه را نشان داد.
ـ نمی شود، برای ما مسئولیت دارد.
ـ پس من چه کار کنم؟
سرباز شانه بالا انداخت.
ـ فقط صبح ها و غروب ها کارگران کارخانه و اداری ها حق رفت وآمد دارند، بقیه نه.
ـ تو رو خدا!
سرباز صدایش را بالا برد.
ـ گفتم نمی شود.
التماس فایده نداشت. مجتبی برگشت و دوید طرف خانه. مادر، سمیه را گرفته بود سر دست و پابرهنه می دوید سمت جاده. روسری اش عقب رفته بود و موهایش پریشان شده بود. صورت سمیه سیاه و کبود بود. مادر که به جاده رسید، دو سه تا سرباز جلو آمدند.
ـ بچه ام جناب سرهنگ، بچه ام... بچه ام دارد از دست می رود... به دادم برسید.
سرباز، مادر را عقب راند.
ـ گفتم که نمی شود.
ـ تو رو خدا، بچه ام تلف شد. من زن برادر جناب سرهنگ قنبری ام، تو رو خدا اجازه بدهید.
ـ من همچین کسی را نمی شناسم.
ـ چطور نمی شناسید؟ همین یک ساعت پیش از اینجا رد شد. آمده بود به ما سر بزند.
زبان مجتبی بند آمده بود. نگاهش بین مادر و سرباز، می رفت و برمی گشت.
ـ خودتان ببریدش، من همین جا می مانم.
ـ من اجازة همچنین کاری را ندارم. کافی است دست از پا خطا کنم و اتفاقی بیفتد، آن وقت سرم بالای دار است.
مادر دیگر نا نداشت.
ـ مگر من می خواهم چه کار کنم بندة خدا؟! بچه ام دارد از دست می رود.
سرباز محل نداد و راهش را کشید و رفت. مادر روی زانو به زمین افتاد. بغضش ترکید و صدای گریه اش به آسمان بلند شد. بغض مجتبی هم ترکید. چسبید به مادر و بازویش را گرفت. مادر، نگاه سمیه کرد. سمیه نفس نمی کشید.
منبع: فارس
مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاعرسانی خود را در این رابطه انجام میدهد.