کاش تا زمانی که هنرمندان قدرت بیان دارند تجلیل شوند

کدخبر: 2173010

پسر کوچک عباس کاظم پور- پیشکسوت کاشی تراشی- در مراسم نکوداشت پدرش گفت: کاش زمانی نکوداشت ازهنرمندان صورت بگیرد که قدرت بیان از بین نرفته باشد.

به گزارش ایسنا، مهران کاظم پور بیان کرد: پدر من زمانی فن بیان قوی و قدرت علم آموزی بسیار بالایی داشت. ای کاش زمانی که این اساتید قدرت دارند از آنها برای آموزش یا تجلیل دعوت کنند.

راحله کاظم پور- دختر این هنرمند پیشکسوت نیز درباره کتاب «دسترنج» که نوشتن آن پنج سال زمان برده است، توضیح داد: احساس می کنم با تالیف این کتاب یکی از آرزوهای پدرم را برآورده کرده ام. این کتاب درباره کاشی معرق است که در فصل های مختلف به سیر تاریخ کاشی معرق و تمجید حیات آن در دوره پهلوی، معرفی افراد تاثیرگذار در احیا و حفظ کاشی معرق و معرفی نمونه هایی از برجسته ترین آثار هنرمندان خاندان کاشی تراش و کاظم پور پرداخته شده است.

امضای کاظم پور در حرمین معصومین نقش بسته است

مرتضی مطیفی فر سخنران دیگر این مراسم گفت: امضای استاد کاظم پور در حرمین معصومین در عراق نقش بسته است. او کار را سخاوتمندانه به نسل دیگری اختصاص داده است. وقتی انسان عاشق هنرش باشد هیچ چیز دیگری برایش معنا ندارد. این استاد تمام صفات خوب را دارد.

نمی دانم بعد از این استادان چه بلایی سر این هنر می آید

غلامحسین معماریان - استاد دانشگاه معماری و شهرسازی علم و صنعت- نیز به عنوان سخنران دیگر این مراسم بیان کرد: از حدود سال ١٣٠٠ گسستگی در معماری ایران به وجود آمده و دستگاه های معماری از دست رفت. اساتید این حوزه تجربیان چند ساله خود را به فرزندانشان انتقال داده اند و فکر می کنم کار دشواری است که فرزندان آنها بتوانند این هنر را به دیگران منتقل کنند. نمی دانم بعد از این استادان چه بلایی سر این هنر می آید و انتقال نسل به نسل این فرهنگ بزرگ چه آینده ای می تواند داشته باشد.

یک زمین و آسمان از اصل خود دور افتاده ایم

حمید عجمی- خوشنویس و پژوهشگر- نیز در آیین نکوداشت عباس کاظم پور و خاندان کاشی تراش نیز گفت: متاسفانه آیین بزرگداشت ما دارد کم کم به شوخی تبدیل می شود. نامه ای به دست من رسید که در این مراسم درباره بزرگ مردی استاد کاظم پور سخنرانی کنم و گفتند هفت دقیقه بیشتر برای صحبت کردن وقت ندارم. در این مملکت یا جامعیت درک نمی شود یا نمی دانیم نکوداشت یعنی چه؟ درباره هنرهای سطحی، زیاد سخن گفته می شود اما درباره شخصیت برجسته ای مانند کاظم پور نمی توان در هفت دقیقه سخن گفت.

او در بخش دیگری از صحبت هایش، با بیان اینکه امروز یک زمین و آسمان از اصل خود دور افتاده ایم، افزود: متاسفانه امروز به کاشی تراشی، کاشی کاری می گویند. در حالی که این دو متفاوت هستند. معمولا به کسانی که در حمام کاشی می چسبانند هم کاشی کار می گویند اما کاشی تراشی کار تزیین را انجام می دهد. در عرصه معرفت اسلامی و کتب عرفا کلمه تزیین به معنای زینت نیست. زینت درخارج از خودیت شکل می گیرد اما تزیین از باطن شکل می گیرد و نگاه شهودی می خواهد.

ساختمان های ما عبوس و عاری از رنگ شده اند

مهدی مکی نژاد- عضو هیات علمی فرهنگستان هنر- نیز به عنوان دیگر سخنران این مراسم بیان کرد: یکی از دغدغه های سیاست فرهنگستان هنر تجلیل از پیشکسوتان است و مستندنگاری در این حوزه یکی از اهداف مهم ماست. کاشی پیشینه ای بیش از هزار سال دارد و شاید محبوب ترین مدیای ما بوده است.

او اضافه کرد: پیش از این صنف کاشی کارها، از صفر تا 100 کارهای یک خانه را انجام می دادند اما از زمانی که معماران دانشگاه رفته، وارد عرصه شدند طراحی و معماری ما از نظام استاد و شاگردی خارج شد و فقط انجام کاشی کاری و نازک کاری را به آنها اختصاص دادند و این امر موجب شد که ندانیم معماران قدیم چگونه طراحی را انجام می داده اند.

عضو هیات علمی فرهنگستان هنر با بیان اینکه ساختمان های ما عبوس و عاری از رنگ شده اند، افزود: در حالی که کاشی می تواند رنگ را به بدنه اجتماع ما تزریق کند، انگار ما در باغی از گل زندگی کنیم. کاشی تراشی کار بسیار طاقت فرسایی است و هر کسی نمی تواند آن را انجام دهد.

مکی نژاد گفت: همیشه یکی از آرزوهای من این بوده است زمینی را به این استادکاران دهیم و بگوییم به سلیقه خودتان برای ما خانه بسازید.

سلیمی آشتیانی به نمایندگی از انجمن خیرین مدرسه ساز نیز به عنوان سخنران دیگر این مراسم بیان کرد: خانواده کاظم پور کاشی کاری مدارس بسیاری را بر عهده داشته اند و بعد از سال ها حتی یک کاشی نیفتاده و رنگش از بین نرفته است.

باید به مسجدهایمان هم به چشم ابر مجسمه سرامیکی نگاه کنید

بهزاد اژدری- رییس انجمن هنرمندان سفالگر ایران- نیز بیان کرد: متاسفانه به هنرهای سنتی و کاربردی به چشم گونه ای از هنر دیده می شود که انگار دوره آن گذشته است در حالی که در هنر مدرن چنین چیزی وجود ندارد و حتی از ضایعات برای ساخت اثر هنری استفاده می کنند. کاشی معرق یا هفت رنگ زمانی در پوسته خارجی معماری مورد استفاده قرار می گرفته و امروز می تواند دست مایه یک اثر هنری باشد.

او با بیان اینکه در ژاپن هشت شهر وجود دارد که در آنها هنر سرامیک برجسته است، افزود: در این شهرها هم از هنر گذشته خود استفاده می کنند و هم تکنیک هایشان را به روز کرده اند.هیچ وقت تاریخ مصرف هیچ چیز نمی گذرد.

رییس انجمن هنرمندان سفالگر ایران در بخش دیگری از صحبت هایش گفت: در نگاه هنرشناسان غیر ایرانی، تمام معماری ما آثار تجسمی هستند یعنی شما باید به مسجدهایمان هم به چشم ابر مجسمه سرامیکی نگاه کنید و شاید این موضوع در برخورد زیاد ما با معماری مسجدهایمان عادی شده است.

اژدری با بیان اینکه به شدت معتقدم هنر این سرزمین سرامیک محور است، بیان کرد:هیچکدام از هنرهای کشور ما جز با سرامیک مطرح نشده اند بنابراین باید به شدت به این هنر توجه کنیم. سرامیک 2500 سال زیر باد، باران و آفتاب مقاومت می کند و بیش از 50 درصد آثار موزه ای ما سفال و سرامیک هستند به همین دلیل فکر می کنم گردانندگان فرهنگ باید توجه بیش از حدی به این هنر داشته باشند.

به گزارش ایسنا، عباس کاظم پور متولد 1323 است که از سال 1338 هنر کاشی تراشی و معرق کاشی را از پدرش یاد گرفت. یکی از کارهای ابتکاری او استفاده از چینی در تزیین گنبد بوده است و حتی دور گنبد حرم امام حسین (ع) را نیز با چینی کار کرده است. در این مراسم که عصر روز دوشنبه 7 اسفندماه در فرهنگستان هنر برگزار شد، از استاد عباس کاظم پور به پاس سال ها تلاش در حوزه کاشی تراشی و معرق کاشی تقدیر و تجلیل شد.

در پوستر این مراسم اسم محمدعلی معلم دامغانی- رییس فرهنگستان هنر نیز به عنوان یکی از سخنرانان آمده بود در حالی که او در آیین نکوداشت عباس کاظم پور حاضر نشد.

انتهای پیام

منبع: ایسنا

مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاع‌رسانی خود را در این رابطه انجام می‌دهد.

ارسال نظر: