اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، شورجه در بخش‌هایی از مصاحبه تفصیلی خود با «کیهان»‌ افزود: - لبنان ظرفیت فیلمسازی خیلی محدودی دارد. اساسا فیلمسازی در آن کشور جدی نیست و شاید در طول سال یک یا دو فیلم ساخته شود وعمدتا نمایش دهنده آثار کشورهای عربی و اروپایی و آمریکایی است. - طی توافق نامه ای میان جواد شمقدری در دورانی که مشاور رئیس جمهور بود و سیدحسن نصرالله قرار شد که ایران در زمینه تولید این گونه آثار در لبنان مشارکت کند که فیلم «33روز» هم اولین قدم در این راه بود. - مردم لبنان یک علقه و تعلق خاطر خاصی به ایران دارند؛ هم به دلیل گرایش های مذهبی، چون مردم جنوب لبنان عمدتا شیعه مذهب هستند. هم اینکه انقلاب اسلامی ما برای مردم لبنان یک الگو و نمونه است. به همین دلیل مراوده و برخورد با ایران برای آن ها بسیار جذاب است. چه برسد به اینکه فیلمی ساخته شود. - داستان فیلم در روستای عیتاالشعب در مرز لبنان و رژیم صهیونیستی اتفاق می افتد، اما برای اینکه خطری گروه را تهدید نکند، این وقایع را در روستایی بین صور و صیدا بازسازی کردیم.واقعا مردم لبنان از پیر و جوان خیلی به ما کمک کردند. دولت لبنان نیز سهم خود را در مشارکت و همکاری انجام داد. بخصوص ارتش لبنان. نیروهای مقاومت هم که دائم سر این کار بودند و انواع و اقسام کمک هایی که نیاز داشتیم به ما می رساندند. - مردم جنوب لبنان به دلیل انزجار و تنفری که از رژیم صهیونیستی دارند حتی برای یک فیلم هم راضی نمی شدند که پرچم اسرائیل برپا شود.به همین دلیل هم نسبت به برافراشتن پرچم رژیم صهیونیستی برای تصویربرداری بخشی از فیلم، به ما اعتراض کردند. البته بعد ما با هم توافق کردیم که اجازه دهند در حین فیلمبرداری از آن پرچم استفاده کنیم. - در طول تصویربرداری هم اسرائیلی ها به ما حساس شده بودند. متاسفانه مرزهای هوایی لبنان همیشه باز هست و ما مدام هواپیماهای شناسایی بدون سرنشین را می دیدیم که بالای سر ما مانور می دادند و عکس برداری می کردند. - متأسفانه مواد انفجاری که از آنجا به دستمان می رسید برای ما ناشناخته بود. به همین دلیل هم تعدادی از اعضای گروه تولید در انفجارهای فیلم مجروح شدند؛خدا را شکر به مردم آسیبی نرسید. ازجمله دستیار دوم کارگردانی فیلم در أثر یکی از انفجارها عصب های دستش قطع شد.یکی از همکاران گریم هم بخاطر برخورد ترکش روده اش پاره شد. - اولین جشنواره خارجی که این فیلم در آن شرکت کرد همین جشنواره بغداد بود.حدود 13 یا 14 کشور از سراسر جهان در این جشنواره حضور داشتند و در نهایت فیلم «33 روز» به طور مشترک با یک فیلم که محصول مشترک عراق و ایتالیا است به عنوان بهترین فیلم برگزیده شد. - فکر می کنم با توجه به اینکه «33روز» یک فیلم عربی است و زبان عربی دارد، مخاطب های جهان عرب هم با آن ارتباط برقرار کنند.اساسا هدف گیری اصلی فیلم هم عرب ها هستند. - با چند کشور مذاکره کردیم و نمایش فیلم در آن ها قطعی است. مصر یکی از آن هاست.همچنین سوریه.نکته مهم این است که در جهان عرب، مصر و سوریه دارای ظرفیت و قابلیت های سینمایی برتری هستند و عمده محصولاتی که در کشورهای عربی نمایش داده می شود محصول این دو کشور است.ترکیه، عراق، تونس و ... هم به زودی میزبان نمایش این فیلم خواهند بود. - خود من از ابتدا بر این نظر بودم که بهتر است فیلم را به جای اکران در سینماهای چند کشور روی اینترنت قرار دهیم تا در دسترس همگان قرار گیرد و مردم جهان عرب در یک فیلم ببینند که می توان در مقابل رژیم تا بن دندان مسلح صهیونیستی ایستاد و آن را شکست داد. - پخش این نوع فیلم ها در کشورهای اروپایی سخت است.مگر اینکه به صورت هفته های فیلم مستقل اکران شود. البته در کشورهای شرق آسیا نیز امکان نمایش فیلم هست. دوستان درحال مذاکره هستند تا این اتفاق بیفتد.یک هفته فیلم هم اسفند امسال در اندونزی برگزار خواهد شد که «33روز» هم در آن شرکت می کند.