اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، این کارگردان سینما شب گذشته در برنامه "هفت" افزود: - در حوزه‌ای اعم از سینما آرمانگرایی را نباید در برابر واقع گرایی قرار داد، چون آرمان اگر بر مبنای واقعیت نباشد، سراب است. - مهم این است که عده‌ای که مطالبات آرمانگرا داشتند، وقتی در ساختار قدرت قرار می‌گیرند آیا همچنان آن آرمان را دارند یا نه؟ - مشکل ما در نقد عدم آگاهی و رعایت آداب آن است. همچنان که فضای عمومی ما در رسانه نیز از جنبه نقد دچار مشکل است و رعایت حرمت‌ها صورت نمی‌گیرد. راجع به شخص خاصی حرف نمی‌زنم بلکه کیفیت نقد مدنظرم است. - نگاه روشنفکری سینما به جامعه، نگاه گلخانه‌ای است. نگاه روشنفکرانه باید دلیل ریزش مخاطب را هم پاسخ بدهد و مگر جز این بوده که سینماهای دختر و پسری، دستمایه همین نگاه بوده است. - برخی در سینما حتی در همین برنامه هفت، به آمار فروش فیلم‌ها در کل کشور توجهی نمی‌شود و فقط تهران را می‌بینند چرا که معتقدند ایران تنها تهران است و آن هم منطقه‌ای خاص. - سینما را باید فارغ از تمایلات جناحی مورد نقد و بررسی قرار داد. در حالی که سر آثارم همچون "فقط و فحشاء" همین بلا را سر من آوردند. - چه کسی باید پاسخگوی تغییر فکری جوانان ما باشد؟ برعهده متولیان است و باید آنان را به نقد کشید و نه اینکه مردم را مورد سوال و جواب قرار داد. - دشمن از لحاظ فرهنگی بر جامعه ما بیشتر از خود ما کار کرده است. - اگر از مسائلی همچون فساد در سینما حرف زده می‌شود باید نگاه که کرده که به این قشر در کلاس‌های بازیگری و فضاهای آکادمیک چه چیزی را یاد داده‌اند که سرانجام موجب معضل بی اخلاقی شده است. باید ابتدای قضیه را دید. - بخش فرهنگی ما در این زمینه کم کاری کرده است. - کسی نمی‌تواند ادعا کند که سینمای ما لجن‌زار است چون اگر چنین چیزی واقعیت داشت، رهبر معظم انقلاب با این طیف بحث و گفتگو نمی‌کردند. اگر کسی چنین ادعایی داشته باشد لابد مشکل از خودشان است و نه بقیه. - مروری بر فیلم‌های جشنواره سال گذشته نشان داد که در استراتژی صدور پروانه ساخت، کم کاری کرده‌اند. همچنان که در فیلم‌های با مضمون خیانت، اشکال اساسی وجود دارد. نمی‌گوییم ساخته نشود اما نباید دچار افراط شد. - در همین شورای عالی سینما پیش از این از برخی نیروهایی طیف مقابل هم دعوت کرده اند اما خودشان نخواسته‌اند که حضور داشته باشند. بنابراین انتقاد بر یکدست و یک فکر بودن اعضا را نمی‌پذیرم. همچنانکه اینگونه هم نیستند. - سینما قربانی منازعات سیاسی می‌شود. تقسیم بندی سینما به دو طیف فکر سیاسی، به این حوزه لطمه وارد می‌کند. - کار و مطالبات سیاسی در حزب است. همینطور هم که اگر کار حزبی وارد صنف شود، هزینه‌های سیاسی دربر دارد. - سینماگران ما حاضر نیستند در کنار یکدیگر بنشینند و حرف بزنند.