اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، فراستی علاوه بر بیان مطالب فوق افزود: - نقد از روی دلسوزی است و نقد کردن یک اثر نباید به کسی بر بخورد. باید به استقبال نقد برویم و بهانه‌گیری نکنیم. - لحن نقد جزئی از جهان‌بینی و نگاه نقاد محسوب می‌شود. ادب و لحن نقد هر نقاد مختص به خود اوست. - تندترین نقدها را در این دو سال به سعید سهیلی داشتم. سهیلی بعد از گشت ارشاد در همین رابطه به من گفت بخش‌های اساسی فیلم را مدیون تو هستم. - اگر اعتباری برای فیلم و فیلمساز قائل باشم فقط به خاطر مخاطب و نقد است. نقد موجب تثبیت اثر می‌شود. - در رابطه با سینما و سینمایی دینی نمی‌توان هر مفهومی را در سینما ریخت. سینما ابزار نیست که ظرف هر مفهومی شود. - هر چیزی را نمی‌توان در سینما گفت. هر مطلبی باید در رسانه خاص خود مطرح شود و هر مفهومی رسانه خاص خود را دارد. برخی از مفاهیم دینی ما قابل انتقال توسط محملی به نام سینما نیستند. باید توجه داشت که قرار است چه مفهومی را در سینما طرح کنیم. - باید تفکر دینی فیلمساز به حس و حال دینی تبدیل شود. سینما جای شعار نیست. از سینما نمی‌توان انتظار ابزار بودن داشت. سینما یک ظرف نیست. - سینما رسانه‌ای است که برای مفاهیم متعالی و متافیزیکی باید از فیزیک و حس به متافیزیک رسید. هر مفهوم دینی در چنین رسانه‌ای باید از حلقه فرم بگذرد. - اگر قصه و رویداد در سینما نباشد هیچ مفهوم و امری قابل انتقال نخواهد بود. - نقد ایجاد تعادل می‌کند، تعارف و شوخی ندارد اما ترور شخصیتی نمی‌کند. در این دو سال هیچ جا از اصول عدم نکرده و ترور شخصیتی نکرده‌ام. -