اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم» به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی آیت‌الله مظاهری، این مرجع تقلید در درس اخلاق خود در ادامه شرح فضیلت فراموش شدۀ ادب، برخورداری همۀ افراد جامعه از این صفت حسنه را بسیار مهم ارزیابی کرده و با بیان اینکه رعایت ادب و احترام افراد، بر هیچ شرطی مبتنی نیست، افزود: همۀ افراد جامعه باید در مواجهه با یکدیگر رفتاری مؤدبانه و همراه با احترام کامل داشته باشند و در این خصوص نباید عواملی نظیر تفاوت سنّی، میزان تحصیلات، مرتبۀ شغلی و موقعیّت اجتماعی اشخاص، مانع احترام و عزّت اجتماعی آنان شود، بلکه هر کس در هر موقعیّت سنّی، علمی و اجتماعی که باشد، شایستۀ احترام است و دیگران حقّ بی‌ادبی و اهانت به او را ندارند. - حتّی در روایات شریف اهل‌بیت«سلام‌الله‌علیهم» بر ضرورت ادب نسبت به غیر مسلمانان نیز تأکید شده و این روش پسندیده موجب گرایش آنان به دین اسلام برشمرده شده است. - پدران و مادران و به طور کلّی افراد بزرگ‌تر نظیر معلّمان و اساتید که تربیت نسل نوجوان و جوان را بر عهده دارند باید مراقب باشند ضمن تعلیم و تربیت، به شخصیّت اجتماعی و عواطف و احساسات پاک جوانان ضربه نزنند و برخوردی همراه با ادب و متانت از خود نشان دهند تا هم در تربیت آنان مؤثر باشد و هم موجب سرخوردگی جوانان و ایجاد عقده در آنان نشود. - متأسّفانه گاه مشاهده می‌شود برخی والدین برای وادار کردن فرزندان خود به انجام واجبات یا ترک گناهان، به زور و خشونت متوسّل می‌شوند و رفتاری توهین‌آمیز با فرزندان دارند که قطعاً نتیجۀ منفی در بر خواهد داشت و موجب دین‌گریزی جوانان می‌شود. - طرز نگاه کردن، شیوۀ نشست و برخاست، روش سخن گفتن، شیوۀ نگارش و حتّی نوع پوشش مسلمانان باید مؤدّب به آداب اسلامی و مطابق با شئونات اخلاقی و احکام مترقّی دین باشد. - بنابر تصریح قرآن کریم مسلمانان باید «غضّ بصر» داشته باشند، یعنی علاوه بر پرهیز از نگاه حرام و آلوده، نگاه آنان به زیر افتاده باشد و از نگاه‌های بیهوده و اضافی که باعث فراهم شدن زمینۀ گناه و بی ادبی می‌شود، دوری کنند. - چشم، گوش و قلب انسان و همۀ اعضا و جوارح او مسئولیّت دارند و حتّی افکار انسان نیز باید مؤدّبانه و به دور از گناه و بیهودگی باشد. و البته رعایت چنین ادبی، محتاج تمرین و مجاهدت با نفس است. - علاوه بر گناهان زبانی، گفتار یا نوشتاری که بی‌فایده و بیهوده باشد و موجب اتلاف وقت دیگران شود، مصداق بی‌ادبی است و از یک مسلمانِ مؤمن انتظار می‌رود که فصاحت و بلاغت را در کلام خود رعایت کند؛ یعنی هم خوب حرف بزند و بنویسد و هم سخن خوب و مفید بر زبان جاری کند یا بنویسد. - نباید هر سخنی که به ذهن انسان جاری می‌شود، فوراً در کلام او یا در نوشتار او راه پیدا کند، زیرا در بسیاری از موارد به ویژه مواردی که از سوی رسانه‌های عمومی و مراکز و سایت‌های خبری، عمومیّت پیدا می‌کند و به سرعت در جامعه منتشر می‌شود، خسارات جبران‌ناپذیری به همراه خواهد داشت. - پوشش مؤدّبانه و اخلاقی مختصّ زنان نیست، مردان و پسران جامعه نیز باید ادب در پوشش را رعایت کنند و از پوشیدن لباس‌های زننده مانند لباس‌های کوتاه و تنگ، به شدّت بپرهیزند؛ زیرا شخصیّت یک انسان با ادب و متشخّص، اقتضا دارد که پوشش او در منظر جامعه، همراه با حیا و عفاف باشد.