اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، این فیلمساز که در کارگاه آموزش فیلمبرداری هشتمین جشنواره فیلم کوتاه دینی "رویش" در سینما هویزه مشهد سخن می‌گفت، افزود: - 25 سال است فیلمبرداری می کنم. حرفه ام را دوست دارم. سعی کرده ام که هر کاری را قبول نکنم. چند روز پیش داور جشنواره سینما حقیقت بودم. گروه انتخاب 900 فیلم را دیده بودند و از بین آنها 70 فیلم را برای رقابت انتخاب کرده بودند. متأسفانه 70% این فیلم ها از شلختگی بصری ضربه خورده بودند و این خطری است که فیلم کوتاه و مستند را تهدید می کند. دوستان فیلمساز دوربین را با قلم ژورنالیستی اشتباه گرفته اند. انگار دوربین قلم آنهاست و چیزهایی را که آنها می خواهند یادداشت می کند. - در ابتدا برای فیلمسازی باید چیزی به اسم جوهر فیلمسازی وجود داشته باشد. فیلم نه بیانیه است نه شعار. یفلم باید جوهر اولیه یعنی سواد بصری را داشته باشد. سواد بصری مبحثی است که به مضمون ربطی ندارد. فیلمسازان فیلم کوتاه به بدیهیات توجه ندارند. درست است که امکانات فیلمسازی کوتاه بسایر محدود است اما توجه به بدیهیات در هر شرایطی ضروری است. دو عامل در شلختگی بصری دخیل است. یک اینکه ارتفاع دوریبن با سوژه رعایت نمی شود. دوم اینکه بدانیم چه لنزی باید به سوژه نگاه کنیم. فکر کنیم که آیا انتخاب دیگری برای لنز می توانیم داشته باشیم. در 70 فیلمی که در جشنواره سینما حقیقت دیدم متأسفانه به فاصله کانونی توجه نشده بود. انبوه پلان های واید به هم کات شده بود. - شاید برخی آدم ها در تفسیر اینکه چرا از برخی فیلم ها خوششان نیامده نتوانند توضیح بدهند اما دلیل عمده آن به همین شلختگی بصری و توجه نکردن به فاصله کانونی است. سال 75 برای ساخت یک مستند به همراه ناصر تقوایی به میناب رفتیم. آنجا بود که من متوجه شدم تقوایی به فاصله کانونی توجه ویپه ای دارد و من با اهمیت این موضوع آشنا شدم. او 50 سال است که به طور جدی عکاسی می کند و دید درست دیدن سوپه را از تجربیات عکاسی به دست آورده است. در ساختار بصری، باید به سوژه و آنچه که در بکراند صحنه قرار دارد توجه کرد. اشیا در بکراند به شدنت در پرسپکتیو اهمیت دارند و باید آن‌ها را جدی گرفت.