اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم» به نقل از مرکز خبر حوزه، این مرجع تقلید در نوشتاری با اشاره به این که امر به معروف و نهی ازمنکر، از احکام عالی و ترقی بخش اسلام است، نوشت: - حضرت سیدالشهداء علیه‌السّلام در وصیّت خود به محمد بن حنفیه، هدف اصلی قیام و نهضت عاشورا را اصلاح امور امّت که به فساد مبدّل شده بود و امر به معروف و نهی از منکر اعلام کرد. - این فریضه به همگان حق می‎دهد که اجرای احکام را از همه و هر کس مطالبه کنند و با معصیت و خلاف شرع مبارزه نمایند. - امام حسین ‎علیه السّلام به تأثیر نهی از منکر و امر به معروف خویش یقین داشت و می‎دانست که نهضت و قیام او، اسلام را حفظ می‎کند و حرکت او ضامن بقای دین خواهد بود. - آن حضرت می‎دانست که شهادت او و اسارت اهل بیت، ماهیّت بنی‎امیّه و عداوت های آنها را با اسلام و شخص پیغمبر(ص) آشکار می‎سازد و عکس العمل شهادتش ریشه‎های اسلام را در دل ها استوار کرده و حسّ تمرد و سرپیچی از اوامر امویین را در همه ایجاد می‎نماید و احساسات اسلامی و شعور دینی مردم را بیدار و زنده می‎کند. - امام حسین علیه‌السّلام در ادای وظیفه نهی از منکر، با آن همه شدائد و سختی ها، عذری نیاورد و برای ترک آن بهانه‌جویی نکرد و خالصانه و استوار به میدان آمد و همه چیز خود را فدای دین و اجرای حدود و احکام الهی و فریضه مهم امر به معروف و نهی از منکر کرد. - نقش امر به معروف و نهی از منکر در اصلاح امور، نقشی پایه‌ای است و از واجبات مهمّه و بقاء عزّت و اعتبار دین به آن وابسته است و ترک آن موجب فساد امور و زوال اعتبار اسلام است. - امر به معروف و نهی ازمنکر، ضامن اجرای قوانین اسلام وعزّت و آبروی مسلمانان در گروعمل به این حکم وذلّت و بیچارگی آنها درترک این واجب است. - مسلمانان در صدر اسلام، رعایت این حکم را پشتوانه حفظ حقوق خود و جلوگیری از ظلم و تجاوز می‎دانستند و کسانی پیدا می‎شدند که بزرگان و زمامداران را با صراحت لهجه، امر به معروف و نهی از منکر می‎نمودند و از اعمال و رفتارشان انتقاد می‎کردند و آنها هم در مقابل عکس‌العمل سوئی نشان نمی‎دادند. - شاید نخستین کسی که علناً در برابر امر به معروف و نهی از منکر عکس‌العمل و مقاومت به خرج داد عثمان بود که تذکّرات و انتقادات صحابه و سائر مسلمانان را نسبت به روش ناصواب حکومتی خود ناشنیده گرفت. - بعد از شهادت حضرت علی ‎علیه‌السّلام، مأموران حکومت معاویه از امر به معروف و نهی از منکر به شدّت جلوگیری کردند و کار به جایی رسید که احدی را جرأت چون و چرا در کارهای دستگاه‌های حکومتی نبود و اگر کسی حرفی می‎زد به سیاهچال زندان‌های زیاد و دیگران می‎افتاد. - به نظر ما بزرگترین سدّی را که بنی امیه شکستند و بزرگترین خطری که آن روز و در هر عصر اجتماعات اسلامی را تهدید می‎نماید، آزاد نبودن امر به معروف و نهی از منکر است. - وقتی امر به معروف و نهی از منکر ترک شده و جامعه به قدرت‌های فردی تسلیم گردید و خود را به آنها فروخت، نتیجه همین می‎شود که در حکومت بنی‌امیّه به آن گرفتار شدند؛ رجال و صلحا و طرفداران مصالح عامه کشته یا زندانی می‎شوند. اموال بیت‌‌المال صرف عیاشی و هرزگی می‎گردد، حتی به ناموس افراد تجاوز و احکام و حدود تعطیل و شعائر اسلام را تحقیر می‎نمایند و کنیزکان و زن ها را به کارهای مختص به مردها می‎گمارند و ولید کنیز خودش را با حال جنابت به مسجد می‎فرستد تا بر مردها امامت کند و فرماندار کوفه با حال مستی به مسجد می‎رود، و زنا و بی عفتی رایج می‎شود. - با این وضعیت اسفناک و مفاسد بی شمار که بر جامعه اسلامی حکمفرما شده بود، حضرت امام حسین ‎علیه‌السّلام که ناظر این اوضاع ناهنجار اجتماعی و سیاسی مسلمین بود علاوه بر آن که مانند یک فرد از مسلمانان تکلیف داشت امر به معروف و نهی از منکر نماید، از نظر مقام و موقعیت و محبوبیت خاصی که در بین مسلمین داشت، تکلیفش سنگین‎تر بود. - حضرت سید الشهداء ‎علیه‌السّلام وظیفه داشت و مکلّف بود که برای نهی از منکر بپا خیزد و عالم اسلام را بیدار کند و با بذل جان خود و یارانش، بزرگترین ضربت کاری را بر پیکر نحس و نجس حکومت بنی امیه وارد سازد. - حال اگر کسی بگوید در این وضعیتی که برای حضرت امام حسین ‎علیه‌السّلام پیش آمده بود شرایط نهی از منکر موجود نبود زیرا از جمله شرایط آن احتمال تأثیر است که معلوم بود یزید و پیروانش نه از حکومت کنار می‎روند و نه از روش خود دست بر می‎دارند و شرط دیگر آن نیز امن از ضرر است که آن هم موجود نبود. پاسخ این است که اولاً ما شرایط احکام و خصوصیّات و فروع آن را باید از امام حسین ‎علیه‌السّلام استفاده کنیم و استوارتر دلیل بر جواز شرعی هر عمل این است که حسین ‎علیه‌السّلام آن را انجام داده باشد و به عبارت دیگر گفتار و رفتار آن حضرت از ادلّه احکام شرعیه است. ثالثاً احتمال تأثیر بر دو نوع است: گاهی شخصی را که اکنون آماده یا مشغول معصیتی است می‎خواهیم نهی از آن منکر کنیم اگر احتمال تأثیر ندهیم، نهی از منکر واجب نیست و گاهی نهی از منکر می‎نماییم و بالفعل احتمال تأثیر نمی‎دهیم ولی می‎دانیم در آینده مؤثر واقع می‎شود که در این صورت نهی از منکر واجب، و با صورت احتمال تأثیر فعلی فرق ندارد. - امام حسین ‎علیه السّلام هم با وضعی که پیش آمده بود و احکام قرآن و موجودیت اسلام را شدیدترین خطرات تهدید می‎کرد و آینده اسلام، تاریک و مبهم بلکه معلوم بود که به زودی خورشید نورانی اسلام غروب و دوران شرک و جاهلیت بازگشت خواهد کرد، نمی‎توانست با در نظر گرفتن احتمال یا قطع به ضرر، دست روی دست بگذارد و در خانه بنشیند و ناظر این مصیبات برای عالم اسلام شود. - او می‎دانست که شهادت او و اسارت اهل بیت، ماهیّت بنی‎امیّه و عداوت های آنها را با اسلام و شخص پیغمبر آشکار می‎سازد و عکس العمل قتل او ریشه‎های اسلام را در دل ها استوار کرده و حسّ تمرد و سرپیچی از اوامر امویین را در همه ایجاد می‎نماید و احساسات اسلامی و شعور دینی مردم را بیدار و زنده می‎کند.