اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»، این منتقد سینما در میزگرد برنامه افزود: - سینما بدون مخاطب عام، بی‌معنی است. سینما را باید تنها مدیوم صنعتی-هنری بدانیم که بدون واسطه مخاطب را می‌بیند. - سینمای ما خنثی است نه شجاع و مردمی و به دنبال انتقاد اجتماعی هم نیست. برخی هم که ادعای فیلم ارزشی دارند، فیلم خنثی را می‌پذیرند. - سینمای دولتی وقتی خود را بین مردم و سینما بگذارد، ارتباطش با مخاطب را از دست می‌دهد. تا پول دولت در این ساختار سینما ادامه یابد، سینمای ما هم خنثی خواهد بود. - سینمای دولتی ذاتا مشکل دارد و بنابراین حمایت در تولید باید به سمت حمایت در اکران برود. همچنانکه تا سینماگر دغدغه فروش و گیشه نداشته باشد، به جائی نمی‌رسد و سینما هم رشدی نخواهد کرد. - هنر بدون سرگرمی بی‌معناست. فیلم هم در وهله نخست باید متوجه این ویژگی بوده و سپس به دنبال بیان حرفش برود. پس از سرگرمی باید با توسل به اصول فیلمسازی این تأثیرگذاری را داشته باشد. یعنی اینکه به اصل هنر پس از سرگرمی، حتما وصول کند که این هنری بودن مهم است. - کاری که دغدغه مخاطب را نداشته باشد، به درد نمی‌خورد. باید بدانیم که سینما ابزار و ظرف نیست بلکه مدیوم بیانی و راه است. - البته سرگرمی باید شرافتمندانه و انسانی باشد. به دنبال سرگرمی سالم باشیم.. سینمایی که با مردم قهر کند، ابتذال را هم رشد می‌دهد. - باید متوجه بود که با فرم است که محتوا شکل می‌گیرد. تا زمانی که نتوانیم حرف درست را به بدرستی بزنیم، فایده‌ای نخواهد داشت. باید سینمار ا یاد بگیریم و کمتر شعار بدهیم تا هم مخاطب عام را داشته باشیم و هم خاص را. - یکی از دلایل ابتذال فیلمفارسی بعد از انقلاب، سینمای خنثی است که تنها به فکر خالی کردن جیب مخاطب است. باید ساختار را درست کرد. - مخاطب خاص را زمانی می‌توان داشت که مخاطب عام را بیابیم و جذب نمائیم.. فیلمی هم درست است که پس از جذب مخاطب عام، به فکر مخاطب خاص باشد. فیلمساز ما زمانی فاسد می‌شود که از مخاطب عام دوری کند. - اصول و ساختار سینمارا باید درست کنیم نه اینکه ممیزی را فشرده‌تر نمائیم.