اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»، کارگردان این فیلم سینمایی در نشست بنیاد ادبیات داستانی ایرانیان افزود: - شب‌های روشن یک فیلم شهری است، اما ما چیز زیادی از شهر در آن نمی‌بینیم بنابراین شهر تهران در این فیلم کاملا در پس‌زمینه اثر قرار دارد. - این نکته‌ای کاملا آگاهانه بود، چرا که تهران، شهری غیردراماتیک، بسیار زشت و بی‌هویت است. تهران با زشتی‌هایش به هیچ عنوان به کار اقتباس ادبی نمی‌آید، بنابراین من و فیلمنامه‌نویس به این نتیجه رسیدیم که فیلمی شهری بسازیم، اما شهرش کاملا در پس‌زمینه قرار بگیرد. شب‌های روشن داستان دو آدم روشن است در جهان تیره و تاریک. - من تا پیش از ساختن فیلم هیچ اقتباس سینمایی از داستان "شب‌های روشن" را ندیدم، بلکه تنها یکبار قصه را خواندم و از آن خوشم نیامد. بنابراین در برگردان سینمایی چندان به متن وفادار نماندم. - "شب‌های روشن"، فیلمی در ستایش ادبیات است. پیشنهاد من به سعید عقیقی، فیلمنامه‌نویس این بود که داستان شب‌های روشن را به فرهنگ ایرانی خودمان متصل کنیم و فیلم اثری در ستایش از ادبیات ایران باشد. در این فیلم سعدی، فردوسی، احمد شاملو، سیستانی و... مطرح می‌شوند. - داستان درباره مردی غیرجذاب است که دوست دارد با زنان و مردم شهر سن‌پترزبورگ معاشرت کند، اما اعتماد به نفس این‌کار را ندارد، اما شخصیت اصلی فیلم ما اتفاقا به شخصیت‌های آثار مشهور داستایفسکی نزدیکتر است. - اقتباس ادبی زمانی به درستی رخ خواهد داد که فیلمساز بتواند اثر نهایی را مال خود کرده و با آن حرف خودش را بیان کند. اگر این اتفاق صورت نگیرد، مخاطب با فتو رمان مواجه است. - شخصیت اصلی فیلم "شب‌های روشن" مردی است که نابود می‌شود تا عشق‌ورزی را یاد بگیرد.