اخبار آرشیوی

این کارگردان و نمایشنامه‌نویس تئاتر با بیان این مطلب به «نسیم»، گفت: - تئاتر اساسا طبق سه نظریه حاکم فعلی در دنیای تئاتر که متعلق به مردم شناسان مطرح است، ذاتی دینی دارد و سرمنشأ آن، دین و مذهب است. ممکن است تئاتر دینی به دین مسیحیت و یا اسلام و دینی دیگر بپردازد اما نکته مهم نوع نگاه و جهان بینی هنرمند نسبت به مقوله دینی در تئاترش است. - اولین خصیصه تئاتر دینی علت فاعلی است که مربوط به نویسنده اثر است. اگر نویسنده باورمند به مفاهیمی که می نویسد باشد می تواند مفهوم مورد نظرش را به مخاطب منتقل کند. فرض کنید نویسنده‌ای که می‌خواهد تئاتری درباره حضرت فاطمه(س) بنویسد به اندازه کافی ایشان را نشناسد و به وجه مراد بودن ایشان اعتقاد نداشته باشد؛ در این شرایط معلوم است که نتیجه کارش به دل نمی نشیند. - اگر نویسنده نسبت به اثرش باورمند نباشد و به رسم و پسند روز این کار را انجام بدهد، به کارش لفظ صنعت اطلاق می‌شود و تکنیک‌هایی را در اثرش به کار می‌برد که باعث خلق هنری در حوزه هدفمندی دینی نمی‌شود. - هنرمندی که توانسته جایگاه خودش را در کائنات تبیین کرده باشد و به سه پرسش اساسی فلسفی که از آغاز خلقت تا به امروز وجود دارد، پاسخ داده باشد می‌تواند تئاتر دینی هدفمند روی صحنه ببرد. این سه پرسش عبارتند از: ازکجا آمده‌ام، چرا زنده‌ام و به کجا می‌روم. نوع پاسخی که به این پرسشها داده می‌شود، دیدگاه هنرمند را مشخص می‌کند.