اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»، این کارگردان در میزگردی درباره تعامل روحانیت وسینما، گفت: - از روز اول جایگاه سینما در انقلاب اسلامی مشخص شده و همچنان هم می‌دانیم که بخشی از تهاجمات علیه ما از طریق همین سینما بوده اما ما آنرا جدی نگرفته‌ایم تا اینکه پس از چندین سال جشنواره‌ای به نام "روحانی در قاب سینما" به حرکت افتاده که جای سوال دارد پس از این همه سال. - غفلت بزرگی اتفاق افتاد تا جایی که حتی برخی هنرمندان انقلابی‌مان را هم ازدست دادیم. کسانی هستند که قبلا نگاه دینی داشتند اما امروز متفاوت عمل می‌کنند و حتی به خارج از کشور رفته‌اند؛ این از همان عواملی است که شاید عدم تعامل هنرمند و روحانی دلیلش باشد. - گرچه برای رسیدن به سینمای دینی در وهله اول باور داشتن خود فیلمساز به خود آن اندیشه، اولویت دارد. هنرمندان همیشه در تعامل با روحانیت بوده‌اند اما پس از 31 سال از جشنواره فیلم فجر ما تنها دوسال است که حضور این قشر را در این رویداد شاهدیم. این 29 سال کجا بوده‌اند؟ گویا لازم به حضور نمی‌دیدند. - اگر روحانیون از روز اول احساس نیاز به حضور در این سینما می‌کردند و در تعامل با سینماگران قرار می‌گرفتند، وضعیت سینمای ما ورای از امروز بود. طلب ابتدا باید از طرف روحانیت شکل می‌گرفت. - دیدگاه‌های مختلف مذهبی را حتی در مورد یک موضوع مثلا همین فیلم مختارنامه یا فیلمی که قرار بود در مورد عاشورا ساخته شود داریم. نگاه‌های متضاد روحانیون نسبت به سینما وجود دارد؛ اعمال سلیقه است. چه کسی قرار است این تضاد را حل کند؟ - جرأت ورود به این حوزه چندان وجود ندارد حتی درمورد روحانیت وارسته چه برسد به وجود دیگر این قشر مذهبی. نگاه شان باید یکی شود. تا تصویر دنیایی هنر برای روحانیت شفاف نشود، این تعامل دوطرفه بوجود نمی‌آید.