اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، رئیس مرکز تحقیقات اسلامی مجلس در نشستی با برخی از دست اندرکاران فرهنگی و تبلیغی و رسانه ای در قم گفت: - امروزه در فضاهای اجتماعی و رسانه‌ای، در نتیجه همنشین و نزدیک شدن مفاهیم با یکدیگر و در تعامل قرار گرفتن آنها با هم، یک نوع فضای عمق گرایی وعمق اندیشی فراهم شده است، به اقتضای جامعه امروز، اگر بخواهیم یک مفهوم و پدیده را درفضای رسانه ای مطرح نماییم، لاجرم باید آن پدیده را به صورت چند بعدی مطرح کنیم. - جهان امروز ظرف در هم تنیده شدن پدیده هاست و مخاطبان با نگاه های چند بعدی مسائل را پیگیری می کنند و این مسئله در صورت برنامه ریزی، می تواند فرصتی باشد تا در فضای رسانه ای جدید به صورت چند بعدی به مسائل از زاویه دین پرداخته شود. بر این اساس رسانه‌های مدرن حامل فرصت هایی استثنایی و انحصاری برای تبلیغ دین هستند. - عملیات تبلیغ دین در صورت دور ماندن از رسانه‌های جدید به یکی از سه پیامد خطرناک بی رمقی، سطحی گرایی و خود زنی دچار خواهد شد، بی رمقی به این معنا که چنین تبلیغی تنها در یک شعاع محدودی می تواند عمل رساندن را محقق کند و سیر نزولی این شعاع هر روز بیشتر و بیشتر خواهد شد. - در عصری که روابط و رسانه‌های ارتباط گیری تحولات شگرف یافته اند، جامعه مرتب ( هر چند به صورت کلی ) ابزارهای گذشته را پس می زند، در نتیجه این ابزارها توان ارائه عمق محتوای دینی را از دست می دهند و از این رو عملیات تبلیغ در مواردی حتی در معرض خطر قشری گری قرار می گیرد و حد اقل کمتر راه به درون محتواهای دینی پیدا می کند. - امروزه اکتفا به شیوه های تبلیغی گذشته، حتی می تواند نوعی خودزنی تبلیغی به حساب آید؛ به این معنا که چنین تبلیغی نتایج معکوس به بار می آورد. بسیاری از این شیوه‌ها نه ازحیث ادبیاتی با نسل امروز رابطه برقرار می کنند و نه ازحیث قالب، جاذبیتی را می آفرینند، نه از جهت انتقال، توان بردوش کشیدن مفاهیم را دارند و نه از نظر کاربرد و تاثیر بر مخاطب نتیجه ای به بار می نشانند؛ در نتیجه حتی ممکن است دورشدن مخاطب از دین را هم به دنبال داشته باشند. - بر این اساس، عمل انتقال پیام، مفهومی تحول پذیر و قابل انعطاف در فضاهای مناسباتی است که به ویژه در عصر کنونی تحولات شگرفی را از سرگذرانده است، به این خاطر استفاده نکردن از ابزارهای مدرن به معنای دورشدن نهادهای تبلیغی از فلسفه وجودی خود می باشند. - اگر متولیان تبلیغ دین استفاده از ابزارهای جدید را کنار نهند و تنها به ابزارهای گذشته توجه کنند، هرچند با دلسوزی و نهایت انگیزه به تبلیغ دین بپردازند، راه به جایی نخواهند برد و در مسیر معکوس یا بی نتیجه و یا کم نتیجه قدم خواهند گذاشت. - اگر بخواهیم در تبلیغ دین به مقولات اجتماعی بپردازیم، باید به صورت چند جانبه و چند بعدی باشد و مخاطب هم چنین انتظاری دارد. بر این مبنا، رسانه اگر بخواهد مفاهیم دینی را عرضه کند، نمی تواند به صورت انتزاعی و جدا از دیگر ابعاد، آن را مطرح کند و روند تبلیغ دین بدون این جامع نگری راه به جایی نمی برد. - اگر بخواهیم تبلیغ رسانه ای نسبت به دین داشته باشیم، نمی توانیم با یک آموزه دینی متوقف شده در یک سطح، عطش نسل جوان را برطرف کنیم. به دلیل آن که امروزه جامعه، متحول شده، نیازها متنوع گشته، و انتظارات چند لایه ای شده است. از طرف دیگر باید به شکل لحظه ای و در کوتاه ترین زمان نیز به نیازها پاسخ داده شود و این پاسخ هم ناظر به مشکلات واقعی باشد . - در عصر رسانه مدرن، فاصله بسیاری ازپدیده ها کم شده یا اصولا از بین رفته است، یکی از مواردی که در آن فاصله از میان رفته یا کم شده است، دو مقوله قالب و محتواست .: درگذشته قالب تعریف خاصی داشت و ارتباط چندانی با محتوا نداشت، اما امروزه درسایه تحولات رخ داده، این فاصله برداشته شده است؛ به گونه ای که مفاهیم، درون قالب ها خزیده اند و با آن ها عجین شده اند تا آنجا که گاه نمی توان قالب ومفهوم را ازهم جداکرد. - محتوا به شدت درگیر قالب و قالب هم درگیر محتواست. به تعبیر دیگر چنان نیست که شما بر اساس نگاه قبلی که بر ذهنیت تفکیک این دو از هم بود، بتوانید در هر قالبی هر آموزه ای را به دلخواه خود بریزید . - قالب‌های رسانه‌ای به معنای دقیق کلمه در یک تآثیر و تأثر متقابل بامحتواهای رسانه‌ای هستند؛ امروزه بیش ازتلاش برای تولید محتوای دینی، بارگذاری محتوا درقالب ابزارهای جدید نیازمند به تخصص است. - متاسفانه درحالی که تبلیغ حساس ترین و تخصصی ترین مقوله ای است که باید به آن پرداخت و با یک ساز و کار متمرکز و برنامه ریزی شده آن را دنبال کرد، ما هنوز همان شیوه‌های کلیشه‌ای چند قرن قبل را دنبال می کنیم که دیگر حتی در روستاها هم جواب نمی دهد؛ بنابراین باید فراخوانی به حوزه‌ها داد تا هرچه زودتر این مقوله مهم را جدی بگیرند و وضعیت رها شده تبلیغ را سامان دهند. - مفهوم "تبلیغ از حیث ابزاری بودن" نه از حقایق شرعیه است و نه از آن دسته عناوینی است که در تحقق آن باید مفهوم عرفی زمان شارع ملحوظ باشد، مقصود شارع، رساندن پیام است و قالب موضوعیتی ندارد؛ بر این اساس می توانیم بگوییم با استفاده از یک ابزار به شدت سنتی که یا کارآمدی ندارد، یا کارآمدی آن ملحق به عدم است، وظیفه ابلاغ پیام دین و تبلیغ دینی را به انجام نرسانده ایم. - در زمینه نحوه برخورد بارسانه های گذشته دو راه پیش رو داریم؛ نخس آن که ابزار گذشته را با رسانه‌های جدید تلفیق کنیم و بار تبلیغ را بردوش آن قالب تلفیقی بنهیم. این راه مربوط به مواردی است که امکان تلفیق فراهم باشد و قالب قدیم از اصالت و موضوعیت برخوردار باشد. - روش دوم این که تنها از رسانه های جدید استفاده کنیم؛ این راه مربوط به مواردی است که امکان تلفیق در کار نباشد. دامنه این موارد بسیار زیاد است و اعم و اغلب را تشکیل می دهد.