نشست «نسیم» با عوامل نمایش "پسران آفتاب"/ سیامک صفری: مساله اصلیم در تئاتر، بازیگری بوده و هست/ نباید در تئاتر، خصلت ذاتی بازیگر را حذف کرد/ تئاتر باید خودش را با حوصله و واکنش مخاطب تنظیم کند

کدخبر: 575098

نشست خبرگزاری «نسیم» با عوامل نمایش "پسران آفتاب"/۱- سیامک صفری: همیشه مساله اصلی‌ام، بازیگری بوده؛ نمی‌توانم آنرا کنار بگذارم/ نباید در تئاتر، خصلت ذاتی بازیگر را حذف کرد/ تئاتر باید خودش را با حوصله و واکنش مخاطب تنظیم کند/ امیدوارم در انتخاب متن، اشتباه نکرده باشم

سیامک صفری، کارگردان و بازیگر نمایش "پسران آفتاب" در نشست خبرگزاری «نسیم»، گفت: ** دغدغه بازیگری همیشه بوده و هست - تا به امروز همیشه مساله و درگیری‌ام، بازیگری بوده که البته همچنان هم همین طور است. بازیگری چیزی است که نمی توانم کنار بگذارم. ولی فکر می کنم کسی که در تئاتر کار می کند باید در زمینه های مختلف آشنایی داشته باشد و حوزه را بشناسد. - از آنجایی که رشته تحصیلی من کارگردانی تئاتر است و شخصا هم دوست داشتم این کار را انجام دهم، این نمایش را برای صحنه حاضر کردم. ** متن نمایش برایم، بسیار مهم است؛ امیدوارم در این انتخاب اشتباه نکرده باشم - برای من در درجه اول متن نمایش بسیار مهم است. اینکه بتوانم با آن ارتباط برقرار کنم و مضمون، فضا و شخصیت ها را هم دوست داشته باشم. متن «پسران آفتاب» این ظرفیت ها را داشت. - همچنین "نیل سایمون"، نویسنده توانایی در ژانر کمدی است و من هم نوع کارش را می پسندم. ترجمه خانم آهو خردمند، هم خیلی روان و دوست داشتنی بود. مجموع اینها باعث شد من این متن را برای صحنه انتخاب کنم و امیدوارم در این انتخاب اشتباه نکرده باشم. ** نباید در تئاتر خصلت ذاتی بازیگر را نادیده گرفت - بازیگرهایی که وارد یک نمایش می شوند، خصلت هایی را با خودشان وارد فضای کار می کنند که حیف است نادیده گرفته شوند. - اما متن تنها متن است. وقتی یک متن به اجرا می رسد، فاصله ای ایجاد می شود که یک مولف دیگر به جز نویسنده به وجود می آید یعنی همان بازیگر است. بازیگر، صحنه هایی که در متن به عنوان پیشنهاد نویسنده هستند را روی صحنه خلق می کند و به طور طبیعی اتفاقات زیادی می افتد. - در مجموع گروه اجرا ممکن است کارهای زیادی انجام دهد، بخش هایی از متن ممکن است قابل اجرا نباشد، بخش هایی برای مخاطب ایرانی قابل فهم نباشد. بحث دیگر نیز زمان اجرا است که باید کنترل شود. همچنین در مضمون کار این گروه است که به چه جایی بیشتر بپردازد و آن را پر رنگ تر کند. - گروه اجرا از دید و نگاه و برداشت خودش کار را روری صحنه می برد و در این مسیر اتفاقات زیادی می‌افتد؛ در نمایش ما هم شرایط به همین شکل بود. ** در تئاتر، خیلی مسائل به بازیگر برمی‌گردد - در اجرای یک متن نمایشی خیلی چیزها به بازیگر بر می گردد. بازیگر از دیالوگ ها، از شخصیت از موقعیت و از قصه برداشتی را می‌کرد و به پیشنهادهایی برای آن نقش بر اساس شخصیت خودش می رسد. - بازیگرها با خصلت خودشان وارد کار می شوند. اگر قرار بود مثلا نقش "بن" را فرد دیگری بازی کند، ممکن بود تماشاگر با پیشنهادهای دیگری روبرو شود. به نظر من "بن" در متن اصلی نیل سایمون شخصیت خنثی‌ای هست و تنها بهانه ای برای ارتباط "ال" و "ویلی" است. اما "بن" در نمایش ما خاصیت دارد، انرژی و نوع آن متفاوت است و تعریف جدیدی برای آن صورت گرفته؛ به نوعی مولفه جدیدی در اجرا صورت گرفته است و بازیگر نقش را دوباره روایت می کند و وجه تازه ای از شخصیت روایت می شود. ** کارگردانی و بازیگر توامان، لذت بخش بود - به عنوان بازیگر در نمایشی که خودم کارگردانش هستم؛ علاوه بر اینکه تمرکزم را از دست ندادم، بلکه بیشتر از آن لذت بردم. همچنین با تیم خیلی خوبی کار می کردم. ممکن بود اگر افرادی که همراه نباشند در گروه داشتیم، کار تبدیل به جهنم می شد. اما تیم من می دانست که دارد چه کاری انجام می دهد و همفکری می کردند و من در این راه تنها نبودم. ** من در ناخودآگاه نیل سایمون بودم - من با روحیه "ویلی کلارک" آشنا هستم. ضمن اینکه متن نمایشنامه را خیلی خوب خواندم و فضا و شخصیت ها را می شناختم. سعی کردم کوک این نمایشنامه را پیدا کنم، به رغم اینکه خودم فکر می‌کنم هنوز به شکل کامل اتفاق نیفتاده و در مورد خودم تا حدی راضی کننده است. - معتقدم وقتی بازیگری در کاری بازی می‌کند باید با این ذهنیت و روحیه باشد که نویسنده این متن را برای او نوشته شده است. من وقتی این متن را خواندم احساس کردم نیل سایمون بدون اینکه مرا بشناسد یا بداند من کجا زندگی می کنم، مرا در ناخودآگاه ذهن خودش داشته و متن را برای من نوشته است. فکر می کنم این احساسی است که هر بازیگری باید داشته باشد و من هم داشتم. ** تئاتر در اجرا باید با مخاطب هماهنگ شود - نمایش 95 دقیقه بود. تصمیم گرفتیم بعضی از لحظات را اضافه کنیم و بعد از اجرا به 1 ساعت و 45 دقیقه رسیدیم.البته در طول اجرا به 1 ساعت و 40 دقیق هم رسیده ایم. معتقدم که تئاتر در اجرا باید خودش را با تماشاگر و با حوصله و واکنش او تطبیق دهد و تنظیم کند. در واقع توجه ما به تماشاگر بوده که خودمان را با او هماهنگ کنیم.
ارسال نظر: