اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»، این کارگردان سینما در بخش میزگرد سینما و چشم‌اندازها گفت: - در شرایط الان که کمبود بودجه در کار دولتی دیده میشود به نظرم باید آن را به چشم یک فرصت دید. دولت همان پولهایی که قبلا برای تولید فیلم خرج می‌شد را باید توقف کند و دخالت در تولید دیگر نداشته باشد. سازمان سینمایی فعالیتش محدود به صدور پروانه نمایش باشد. اگر پولی هم باشد در وضعیت فعلی باید خرج زیرساختها مثل بهبود سالنهای سینمایی شود. - سینما را بطور مصنوعی وابسته به دولت نگه داشته اند. اجازه دادن به بخش خصوصی در حوزه تولید تنها راه حل سازمان سینمایی است. دوره های قل هم می‌توانستند این کار را بکنند اما نخواستند. همینطور هم که برخی رانتها به برخی فیلمسازان که توان فیلمسازی هم نداشتند واگذار می‌شد گرچه نمیتوان منکر بود که در این دوره یا دوره های بعد این اتفاق رخ ندهد. حداقل ارشاد در تولید دخالت نکند. - بخش خصوصی را اگر آزاد بگذارند جلوی کار فیلمسازی بخش دولتی گرفته نمیشود؛ گرچه ممکن است برخی از این فیلمهای دولتی نیز خوب بشوند. من مخالفت چنین فیلمهایی نیستم اما هر نوع فیلمی باید ساخته شود. - سینما در همه جای دنیا برای بچه هاست و از هر 10فیلم پرفروش 3نمونه آن انیمیشن است که برای بچه ها تولید میشود. چند نمونه دیگر نیز از روی داستان مصور اقتباس شده با علمی-تخیلی هستند و برای قشر نوجوان و جوان است و بعد هم مختص خانمهای خانه دار.... اما ما چکار کرده ایم؟ یک سینمای روشنفکرانه که برای خود مدیران ساخته میشوند و جلوی جریان قبل را گرفته و تماشاگر را فراری داده است. - سینمایی که پرکننده اوقات فراغت مخاطب بود از بین رفته؛ اولویت سینمای ایران طی سالهای اخیر اینگونه نبوده و به فکر سرگرمی برای مردم نیست؛ مدیر فرهنگی، مخاطب برایشان دغدغه نبوده است. - همانطور که گفتم؛ خوشبختانه دولت برای حضور درفیلمسازی پول ندارد و این برای بقیه یک فرصت است. بخشی از دعوا حتی مربوط به اکران این فیلمهاست که بدون تماشاگر در سینماها اکران می‌شوند و زمان اکران را می‌گیرند. - نمی‌خواهم در مورد شمقدری نگاهی غیرمنصفانه داشته باشم حداقل اینکه معتقدم عملکردش در سال 90 براساس انتظار ما سینماگران، خوب بود اما کم کم تحت فشارهای بیرونی قرار گرفت که کارشان سینما نبود؛ نمیتوانم بگوم با مدیران قبلی تفاوتی داشته است.