اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»، فرزاد موتمن، کارگردان سینما در ادامه این نشست افزود: - ساخت فیلم های دینی با ساخت فیلمهای غیر دینی هیچ فرقی ندارد و تنها تفاوتی که می تواند داشته باشد در فرم آن است و الا در تکنیک هیچ گونه تفاوتی در ساخت یک فیلم دینی وغیر دینی دیده نمی شود. همه چیز به این نکته بستگی دارد که از چه زاویه ای به ساخت آن نگاه شده و به آن پرداخته می شود. - در مورد حضرت مسیح فیلم زیاد ساخته شده ولی فیلم سینمایی "انجیل متا" اثر پازولینی که فردی کومونیست بود با سایر فیلم ها تفاوت دارد و از همه آنها هم برتر است. تفاوت ساخت فیلم پازولینی در مورد مسیح با سایر کارگردانهای دیگر در نگاه خاص این کارگردان خلاصه می شود. - ساخت یک قصه صرفا دینی نمی تواند هیچ کمکی به جامعه ما کند و اگر کارگردان توانست بین جامعه و داستان خود پلی بزند موفقیتی را کسب کرده است. - پازولینی در فیلم خود تمام معجزات حضرت مسیح را آورده و به نوعی اقدام به حذف آنها و یا تغییر آنها نکرده و داستان را به نحوی ارائه داده که مخاطبان با آن بتوانند ارتباط برقرار کنند. - اگر ما هم می خواهیم فیلمی بسازیم باید با جامعه مدرن شهری ما ارتباط برقرار کند و گرنه نمی توانیم موفق شویم و فقط پول و بودجه مصرف کرده ایم و کار بیهود ه ای انجام داده ایم. - من به شخصه اعتقاد ندارم سینمایی دینی وجود دارد. زیرا ما در سینما ژانر، مکتب و روند داریم و هر فیلمی در این ژانر، مکتب و روند می تواند دینی محسوب شود. اگر می بینیم که امروز سینمای دینی موفق نیست برای این است که مسئولین از خود موضوعی به نام سینمای دینی درآورده اند. به طور مثال اگر قصد ساخت فیلمی با موضوع عاشورا را داریم باید بدانیم که فیلمی تاریخی باید بسازیم و باید با جامعه معاصر ارتباط برقرار کنیم. همچنین باید به دغدغه های انسان معاصر امروز نزدیک تر بشویم. - اگر می بینیم که فیلم آرگو ساخته می شود و موفق است برای این است که دولت نمی خواهد آن ساخته شود بلکه هالیوود دنبال ساخت آن است. هالیوود و عوامل ساخت فیلم ها می نشینند و فکر می کنند که چه بسازند تا موفق شوند و پول در بیاورند. - ما هم اگر می خواهیم فیلمی در مورد وقایع اشغال سفارت آمریکا در کشور توسط دانشجویان بسازیم باید اجازه دهیم ساخت این قبیل فیلمها روند طبیعی خودرا طی کند و مدیران دولیتی این فضا را باز کرده و اجازه دهند که سینما طبیعی نفس بکشد و در کل سینمای کشور را رها کنند. فضای سینمای ما بازتر شود و اینکه در مورد سینما این اداره و آن سازمان و یا بنیاد تصمیم بگیرند نتیجه آن چیزی نمیشود که انتظار داشت. - مدیران دولتی در سینما فقط مضمون را می شناسند و با فرم آشنایی ندارند و این درحالی است که فرم در سینما بسیار مهم و تاثیر گذار است. در حقیقت قدرت فرم در سینما بی نظیر است. تصمیم گیرنده ها در سینما باید نقش فرم در سینما را به خوبی بشناسند. - من بدترین فیلم هایی که ساخته ام به سفارش فارابی و با موضوع دینی بوده؛ آن هم فیلم نامه هایی سوراخ و فیلمنامه هایی که باید زمان زیادی برای اصلاح آنها زمان صرف کرد. - اگر می خواهیم فیلمنامه خوبی داشته باشیم باید تهیه آن از نظارت دوایر دولتی خارج شود.سینمای ما باید روند طبیعی خود را سپری کند و بخش خصوصی در این بین باید تقویت شود و در این راستا ممیزی هم باید کاهش پیدا کرده و کمرنگ شود. - فیلم "جعبه موسیقی" پیرامون امام زمان (عج) فیلم بسیار خوبی بود. انگیزه خیلی زیادی برای ساخت آن داشتم و موفق هم شدم. اما سخن من این است که فیلمنامه "جعبه موسیقی" به همراه 27 فیلمنامه دیگر به فارابی تحویل داده شد بخصوص که بسیاری از این 27 فیلمنامه ها کارهای بسیار خوب و قوی بودند ولی فقط فیلمنامه "جعبه موسیقی" که دینی بود مورد قبول قرار گرفت که این موضوع برای من همانند یک شوخی بود. - این در حالی است که فیلمنامه های دینی که گاها فارابی می دهد برای کار سوراخ است و پر از غلط و باید تلاش مضاعفی کنم تا اشکالات آن را برطرف کنم. نکته دیگر اینکه به صرف اینکه کسی قرار است فیلمی دینی بسازد فورا بودجه و امکانات برای آن درنظر گرفته می شود. همین بودجه های عجیبی را از سینمای ایران می بلعد. - در طول این سالها یک فیلم خوب ایرانی دینی از سینمای ایران ندیده ام. دین ایدئولوژیک است و ژانر بر پایه ضرورت دراماتیک ایجاد می شود و نه ایدئولوژیک. بر اساس ژانر می توانیم فیلم بسازیم تا بعد ببینیم که به کدام ایدولوژیک نزدیک تر می شود."جعبه موسیقی" درامی ماورایی نه یک فیلم دینی است. - مشکل ما این است که انقلابی اسلامی در ایران رخ داده و همه فکر کردند باید ابتدای هرچیزی یک اسلام قرار دهند. "بینوایان" رمانی درام است و نمی گویند فیلمی دینی ولی این فیلم رمانی عمیقا دینی است. - مشکل اصلی سینمای ما اقتصاد است. سینمای کشور اگر به هر دو سمت بخش دولتی یا بخش خصوصی برود موفق می شود ولی مشکل اینجاست که هر دو بخش مشکل دارند. ما در کشور فیلم تولید می کنیم ولی اکران را در دست خود نداریم. شرکتی که فیلم تولید می کند باید سینما هم در اختیار داشته باشد. - در کشور ما برخی فیلم ها امکان اکران عادلانه ندارند و برخی تهیه کنندگان نیز خود را به سازمانها نزدیک کرده و سپس دیورای دور خود می کشند تا بودجه به طور عادلانه در اختیار همه قرار نگیرد. اگر دولت کامل پای خود را از سینما بیرون بکشد و یا کاملا سینما را در اختیار خود بگیرد اوضاع بهتر می شود. -وضع امروز سینمای کشور همانند چاقویی لای زخم است که روز به روز بدتر هم می شود. سال به سال شاهد کاهش تولید فیلم های خوب و افزایش تولید فیلم های بد هستیم.