اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»، در ادامه این نشست سیاوش پاکراه نویسنده نیز گفت: تم داستان و نمایش در آسایشگاه روانی می گذرد و دکتر آسایشگاه با بردن مریضان به گذشته سعی در درمان آنها دارد. در حقیقت این به گذشته رفتن بیماران به آن خوبی که دکتر مدنظر دارد پیش نمی رود و مشکلاتی ایجاد می شود که داستان را تشکیل می دهد. وی افزود: این نمایش در حقیقت زمان و مکان مشخصی ندارد و شیوه اجرای آن به این صورت است که 8 کاراکتر دارد که هرکدام داستان جدایی را حمل می کنند و داستان کلی نمایش از نیمچه داستانها شکل می گیرد. پاکراه ادامه داد: این کار نه تنها زمان و مکان و حتی اسم ندارد بلکه صرفا برای ایران هم نیست و برای جای جای دنیا است. 8 کاراکتری که در نمایش حضور دارند زنده نیستند بلکه 4 نفر انها هستند و 4 نفر دیگر در ذهنیت محسن رستگار هستند. این نویسنده یادآور شد: همیشه مقداری از شکست در کارها در متن نمایش ها رخ می دهد. ما در داستان و نمایش وقتی که سمت و سوی جریان سیال ذهنی افراد می رویم با عدم داستان روبرو می شویم. در این نمایش در بخش هایی که به سراغ فضاهای ذهنی افراد می رویم درگیر و پیگیر داستان کاراکترها هستیم تا مخاطبان سرنوشت آنها را پیگیری کنند. امید عباسی بازیگر نمایش نیز گفت: من به عنوان بازیگر 2 ماه قبل از جشنواره فجر به گروه نمایش پیوستم. این کار تجربه جدیدی بعد از 8 سال برای من بود. از این کار لذت بردم و امیدوارم که مخاطب هم از آن لذت ببرد. از آستانه برای اعتماد به من تشکر می کنم. وی افزود: من 19 سال قبل بازی در عرصه نمایش تئاتر را آغاز کردم و در این 8 سالی که دور از این عرصه بودم علاقه ای به کار نداشتم. ممکن است بعد از این کار هم بروم و 8 سال دیگر با کار دیگری برگردم. امیرحسین دوانی طراح صحنه در سخنانی گفت: سعی کردم در این کار همکاری مناسب و مفیدی مابین کارگردان نویسنده داشته باشم. هدف اصلی ما هم این بود تا ارتباط مناسبی مابین ذهن مخاطب و نمایش برگزار کنیم. محسن رستگار، بازیگر در ادامه گفت: در فضای بازی وقتی متن می دهند کاراکترها تجربه های نو می کنند و نقش امید هم در این بین چون پزشک است نقش متفاوتی دارد. این کار پیچیده گی های خاص خود را دارد و در نتیجه کار هم کار سختی شده است. این کار در فضای ذهنی رخ می دهد و مخاطبان هم باید این فضا را حس کنند