اخبار آرشیوی

کدخبر: 713078

نشست خبری "سیاهه سفارش، سفارش سیاه"/ خارستانی، کارگردان: در این نمایش نویسنده نگاه مردمی و تهیه‌کننده نگاهی مادی دارد/ در حق اجراهای محیطی کم لطفی شده/ خراشی‌زاده، نویسنده: مخاطب ما سخت می‌خندد؛ تئاتر ما نیاز به اشکال مخلف تئاتر دارد/ عمرانی، بازیگر: آنقدر تئاتر را در کشور مقدس کرده و بالا برده‌ایم که پرداختن به آن سخت شده است

به گزارش خبرنگار «نسیم»، نشست خبری "سیاهه ی سفارش ، سفارش سیاه" با حضور کارگردان، نویسنده و بازیگر این نمایش در تئاتر شهر برگزار شد. بیتا خارستانی کارگردان این نمایش گفت: نمایش "سیاهه سفارش ، سفارش سیاه" اثری محیطی و کافه ای است. این کار فضایی کمدی است و تلفیقی از رئال و فانتزی است. وی افزود: این نمایش پنج بازیگر به نام های آناهیتا اقبال زاده، مرضیه صدرایی، رضا عمرانی، محمدرضا ملکی و مهسا مهجور دارد. همچنین پیتر پیر حسینلو موسیقی این کار را بر عهده دارد و سعی شده از موسیقی مدرن در این نمایش استفاده شده است. خارستانی ادامه داد: این نمایش قابلیت اجرا در صحنه و در سالن تئاتر را نیز دارد. در این نمایش دو فضا به صورت موازی به مخاطب نشان داده می شود. در اصل به دنبال اجرای نمایش کافه ای بودیم و اگر به دنبال اجرای نمایش سالنی بودیم که باید بلیط فروشی می کردیم و بازیگران را به مردم معرفی می کردیم. این کارگردان خاطرنشان کرد: در این نمایش ما مخطب را آماده می کنیم که وارد یک کافه می شوند و نمایشی را مشاهده می کنند. در حقیقت گروه ما نمایش ساده کافه ای گرمی را می خواستیم تا محیطی که مابین تماشاگران و بازیگران نمایش ایجاد می شود گرم و صمیمی باشد. وی اضافه کرد: نمایش "سیاهه ی سفارش ، سفارش سیاه" کاری کاملا متفاوت است و این قابلیت را دارد که از فضای نمایش محیطی جدا شود. در کشور ما تماشاگران خیلی علاقه ندارند در نمایش های محیطی وارد نمایش شوند و از این جهت نیز خیلی سعی کردیم تا اجرا به نوعی نباشد که مخاطب ناراضی باشد. خارستانی یادآور شد: این قصد را داشتیم و دارم که تماشاگر خود این حس را داشته باشد که می تواند در نمایش همکاری داشته باشد. در این نمایش خیلی سعی شده از فاکتورهای نمایش محیطی بهره برده شود. این کارگردان افزود: در این نمایش دو شخصیت نویسنده و کارگردان داریم که داستان بر محور این دو می گردد و سعی کردیم که در اجرای آن هر دو دیدگاه را به یک اندازه درنظر بگیریم. سعی کردیم در این نمایش دچار روزمرگی نشویم. در این نمایش نویسنده نگاه مردمی و تهیه کننده نگاهی مادی دارد. وی تصریح کرد: موزیک مردن نقش بسیار مهمی در اجرای موفق این نمایش داشت و دارد و اگر این موزیک نبود کار به لحاظ اجرایی سخت پیش می رفت و اجرا می شد. خارستانی ادامه داد: در تئاتر کشور در حق اجراهای محیطی کم لطفی می شود. پنج بازیگری که در این نمایش حضور دارند گلچین بازیگران خوب تئاتر کشور هستند و وجود آنها در این نمایش بسیار خوب بوده است. این کارگردان اضافه کرد: در این شرایط که مشکلات و مسائل در کشور زیاد است مخاطبی که وقت می گذارد و بلیط می خرد و تئاتر تماشا می کند و افرادی که دیدن تئاتر را در بین برنامه روزانه خود قرار می دهند بسیار تشکر می کنم. نسیم خراشادی زاده نویسنده نمایشنامه این تئاتر گفت: متن این نمایش کمدی است و قصد دارد تا از فضای رئال دور شود. در این نمایش نویسنده و کارگردانی در کافی شاپی ملاقات می کنند. اما دیدگاههای آنها با هم متفاوت است. همچنین شخصیت های نمایش نیز به گذشته تعلق دارند. وی افزود: ریتم این نمایش کند و کمدی است که برای نمایش هایی که در کافه و فضاهای محیطی مناسب است. همچنین شخصیت گارسون این نمایش بسیار جالب است و نقش او و دیالوگهایی که بیان می کند پیرامون خوردن و فرهنگ تغذیه است. این نویسنده ادامه داد: اجراهای نمایش به طور معمول مخاطب دارد و نویسنده هر اثر بر اساس مخاطب خود متن نمایشنامه را می نویسد. خراشادی زاده تصریح کرد: اسم این نمایش به نوعی شوخی محسوب می شود. در حقیقت سیاهی سفارش منویی است که در کافه ها به مشتریان داده می شود و سفارش سیاه به عنوان قریبنه در نظر گرفته شده است. وی ادامه داد: مخاطب ایرانی بسیار سخت می خندد. فرهنگ ایرانی است که موجب می شود تا مخاطبان ایرانی با نمایش ها همراه شود و در زمان هایی که به نظر او خنده دار آمد بخندد. بایستی اشکال مختلفی از کمدی ارائه شود تا زمینه رشد کمدی در کشور فراهم شود. رضا عمرانی بازیگر نمایش گفت: دو شخصیت اصلی این نمایش که نویسنده و تهیه کننده هستند فقط در هنر تفاوت ندارند بلکه در دیدگاهها نیز دچار تفاوت هستند. در حقیقت با این دو شخصیت خواستیم که تفاوت دیدگاهها را به مخاطبان نشنان بدهیم. وی افزود: در این نمایش نویسنده به دنبال ارزشها است و تهیه کننده به دنبال جذب مخاطب در قدم اول و سپس انتقال ارزشها است. به عنوان یک بازیگر هیچکدام از دو دیدگاه را سازنده نمی دانم و هردو را نفی می کنم. عمرانی در پایان گفت: آنقدر تئاتر را در کشور مقدس کرده و بالا برده ایم که پرداختن به آن سخت شده است. در حقیقت تئاتر سرگرمی مفیدی برای جوامع شهری است. تئاتری که آنقدر بالا برده شود به درد صحنه نمی خورد بلکه باید به موزه برده شود.
ارسال نظر: