اخبار آرشیوی

سرویس فرهنگی - نشست "هیأت و رسانه" با حضور حجت‌الاسلام شهاب مرادی، حجت‌الاسلام زائری، حسن سلطانی، عبدالرضا هلالی و مهدی زنگنه، پیش از محرم در خبرگزاری «نسیم» برگزار شد. متن این نشست به تفیک موضوعات مورد بحث، طی چند قسمت منتشر می‌شود. مبحث چهارم این نشست با عنوان "آموزش و علوم رسانه‌ای در هیات" پیش روی شماست. *حجت‌الاسلام زائری: ورود ما از یک دنیای سنتی به شرایط جدید شاید عمرش به چند دهه تجاوز نکند از این رو نیاز به پژوهش و تست زدن داریم چون اصل قصه جدید است. از این جهت نگاه مستشرقین یا نگاه آکادمیسین ها حتی در داخل کشور به ماجرا خیلی جدی تر بوده است، ما قبل از انقلاب پایان نامه داریم درمورد نقش منبر به عنوان رسانه سنتی. همین الان مقالات داریم یا پژوهش هایی داریم که در فضای دانشگاهی یا آکادمیک است یا مستشرقینی که از خارج کشور نگاه کرده اند به قضیه و اتفاقا نقش هیئت را خیلی جدی بررسی کرده اند. آنها با دقت و جدیت دارند مطالعه میکنند و نقش هیئت را بررسی میکنند. در فضای هیئت کتیبه ای که روی در و دیوار میزنند خودش رسانه است، این یک بعد معنوی دارد که به آن کار ندارم ولی به فرم و دکوراسیون و گرافیک باید توجه کرد. من معتقدم در یک مرحله نهادهای رسمی یا شبه دولتی امکانات و ظرفیتهایی دارند که باید از آن استفاده کرد. یکی در حوزه پژوهش است و یکی هم در حوزه آموزش. آموزش انسان متخصص. به عنوان مثال یک جاهایی مثل سازمان تبلیغات اسلامی یا نهادهای مشابه وظیفه دارند که روزنامه نگار هیئت تربیت کنند. در این دو حوزه به نظر من دولت یا نهادهای شبه دولتی باید که وارد شوند و هزینه کنند، چون این هزینه از عهده بخش خصوصی خارج است. مرادی: ما باید روی مدل مدیریت هیات کار کنیم، همین مدیریت هیاتی بوده که جنگ را اداره کرده است، همین مدیریت هیاتی بوده که انقلاب را اداره کرده است. ببینید، هیئت قدیمی ترین و پیشرفته ترین مدل NGO(سازمان مردم نهاد) در دنیاست ولی ما داریم تحقیرش می کنیم. الان هیئتی کار کردن یک جور فحش تلقی می شود. درصورتی که اینطور نیست. ما مدل مدیریت هیاتی را معرفی نکرده ایم. *مهدی زنگنه: صرفا بحث محتوا مطرح نیست. فرم و ساختار نیز مهم است. مسلما برای ارائه این محتوا یک چهارچوب و قواعدی داریم، مثل تمامی رسانه ها. یکی از آن بخشهای مهم فنون مداحی است، فنون خطابه است. در دهه 40 و 50 تا وقتی کسی 10 - 15 سال جایی زانو نمیزد، اجازه خواندن در مجالس بزرگ را نداشت.حالا هیئت ها زیاد شده و مداح هم همین طور و اوضاع پیچیده است. آیا الان دیگر نیازی به آن فنون نیست؟ آموزش هیئتی با آموزش علوم دیگر تفاوتهایی دارد، یعنی این نیست که ما بیاییم کلاس و تخته بگذاریم و از صفر شروع کنیم. آموزش باید باشد اما باز در خود فضا و ساختارهای هیئت، یعنی با توجه به همان اتفاقات و مناسبات هیئتی آموزش بدهیم. *حسن سلطانی: یک موقع شما مثلا از آقای هلالی این سوال را می پرسید که چطور شد شما مداح شدید و ایشان مثلا میگوید که من اولین بار رفتم روضه و دیدم یک آقایی دارد می خواند، و خواندن او با دل و جان من بازی می کند، گفتم این کیست که میخواند؟ گفتند حاج منصور ارضی است، اینجا ناخواسته این می شود هنر جو و او میشود معلم. ما برای این که همه ذاکران به درجه یک های این عرصه برسند باید برایشان یک ساز و کارهایی را در نظر بگیریم. در خود جلسات یک آموزشی نهفته است، این آموزش سینه به سینه و دهان به دهان و نسل به نسل دارد منتقل می شود. شما حتی کلاس هم می خواهی بگذاری باید در هیات باشد. مثلا می گویید اگر می خواهی اصیل و در گوشه های آوازی بخوانی بیا خواندن آقا ذبیح ترابی را گوش بده، اگر میخواهی سبکهای قدیمی را یاد بگیری بیا موقعی که آقای انسانی دارد میخواند یاد بگیر، موقعی که میخواهی قصیده خوانی یاد بگیری بیا بنشین خواندن آقا سید محمد موسوی را گوش بده. با این موافق هستم که ما باید یک ساز و کاری برایش در نظر بگیریم، *عبدالرضا هلالی: جدا از این همه این موضوعات که باید فرهنگ سازی و برنامه ریزی بشود، نباید از اثر اشک و روضه غافل بود. یعنی همین که طرف می آید و در فضای روضه امام حسین (ع) قرار می گیرد و اشکش جاری میشود، مرتبه اول موفقیت است. در کنار آن عشق و محبت و آن پتانسیل ها اگر بشود آموزشی هم باشد خیلی خوب است، ولی این چیزی نیست که ما بگوییم باید اول آموزش داشته باشیم و بعد عشق. باید برنامه ریزی برایش بکنند. این آموزش حسن است ولی به شرط اینکه یک وقت غافل از چیزهای دیگر نشویم، اصل موضوع روضه امام حسین (ع) است. اینها نباید برود مثل یک دانشگاه بشود.