اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم» یدالله پرمون، رئیس مرکز میراث ناملموس تهران در نشست تخصصی «میراث فرهنگی ناملموس و ثبت جهانی: قوانین و چالش ها» که امروز در این سازمان برگزار شد، با بیان اینکه کنفواسیون میراث فرهنگی ناملموس در سال 2003 به تصویب رسیده است، گفت: باید میراث فرهنگی ملموس و ناملموس را از یکدیگر جدا کرد؛ چرا که میراث ملموس شامل بناها و هر آنچه که ظهور مادی دارد، دانست، در حالی که میراث ناملموس شامل دانشی است که در ذهن اقوام و انسان ها وجود داشته و نسل به نسل منتقل می شود. به عبارت دیگر میراث ناملموس به اقوام مختلف هویت می بخشد و باعث خلق میراث فرهنگی ملموس شده است. وی با اشاره به میراث معنوی افزود: کلمه معنوی در زبان فارسی دارای تعابیر دیگری از قبیل ارزش های دینی وآیین های مذهبی را به ذهن متبادر می سازد و به کارگیری این کلمه برای میراث باعث محدود شدن این حوزه می شود؛ در واقع اگر بگوییم میراث ناملموس، میراث معنوی را هم شامل می شود. رئیس مرکز میراث ناملموس تهران تصریح کرد: سه قانون برای ثبت آثار فرهنگی ناملموس در فهرست جهانی وجود دارد؛ از این رو بسیاری از میراث فرهنگی ناملموس را نمی توان در این فهرست ثبت کرد؛ چرا که ممکن است سایر کشورها اصلا این اثر را به عنوان میراث ناملموس به رسمیت نشناسند. پرمون اظهار داشت: سنن و بیان های شفاهی، هنرهای اجرایی، آیین ها و گردهمایی و جشن ها، دانش سنتی و صنعت گری سنتی انواع میراث فرهنگی ناملموس هستند؛ البته منظور از صنعت گری سنتی دانش تولید محصولات سنتی است. همچنین انسان شناسی، جامعه شناسی، زبان شناسی، هنر، صنایع دستی و دانش صنعتی هم جزو تخصص های این حوزه محسوب می شوند. وی با بیان اینکه ثبت آثار فرهنگی ناملموس هیچگاه رقابتی نیست، افزود: همچنین در ثبت این آثار موضوع قدمت مطرح نیست؛ بلکه در ثبت این آثار یونسکو تنها به پرونده هایی که از سوی کشورها ارسال می شود، توجه می کند. در حال حاضر 130 کشور عضو کنفوانسیون آثار فرهنگی ناملموس هستند و این کشورها چندین سال فعالیت کردند تا این کنفوانسیون در سال 2003 به تصویب برسد. رئیس مرکز میراث ناملموس استان تهران با اشاره به پیشنهاد مهدی حجت برای ثبت آثار ناملموس به صورت مشترک در فهرست آثار جهانی تصریح کرد: قطعا این کار باید تغییراتی در کنفوانسیون و دستورالعمل های اجرایی آن ایجاد شود که این کار هم پروسه زمان بری است؛ در حال حاضر ما می توانیم از راه های موجود مسائل را پیگیری کنیم. پرمون خاطر نشان کرد: باید سازوکار حساب شده ای در کشور برای ثبت آثار فرهنگی ناملموس در فهرست جهانی ایجاد شود؛ چرا که برای ثبت برخی از آثار در این فهرست ممکن است تعدادی از مدیران ذیربط و متخصصان این حوزه قانع شوند، همچنین باید مشخص شود که هر اثر ناملموس در کدام سازمان جهانی به ثبت برسد؛ به طور مثال فرهنگ عاشورا را نمی توانیم در سازمانی که بازی ها و هنرهای ناملموس را به ثبت می رساند، قرار دهیم؛ چرا که ارزش فرهنگ عاشورا بالاتر از این آثار است. به همین دلیل باید در شورای سیاست گذاری ثبت آثار ناملموس سازمان میراث فرهنگی بازبینی شود تا از این طریق بتوانیم ارزش آثار را مشخص کنیم.