جابر قاسمعلی: باید از تولید فیلم سفارشی در سینمای کودک پرهیز کرد

به گزارش «نسیم»، عضو شورای مرکزی کانون فیلمنامه‌نویسان خانه سینما با بیان اینکه از تولید فیلم سفارشی در سینمای کودک باید به‌شدت پرهیز کرد، گفت: باید اجازه داد تا نویسندگان و سازندگان فیلم‌های کودک و نوجوان به مشکلاتی که کودکان امروز با آن درگیر هستند، بپردازند. جابر قاسمعلی فیلمنامه‌نویس درسخنانی گفت: در حوزه سینمای کودک مشکلات زیادی داریم و نباید سعی کنیم روی این مشکلات سرپوش بگذاریم. او گفت: مشکل عمده در سینمای کودک ایران، سیاستگذاری است متاسفانه متولی سینمای کودک دولت است و در بخش خصوصی حرکت چندانی در بخش تولید نمی‌بینیم. در این شرایط، تولید در سینمای کودک به شکلی که در سال‌های گذشته مرسوم بوده منطقی نیست و بهتر آن است که برای تحول در این بخش، فضای لازم را برای سازندگان فیلم کودک و نوجوان باز کرد. نویسنده فیلمنامه «تلفن همراه رئیس جمهور» و «روانی» با بیان اینکه از تولید فیلم سفارشی در سینمای کودک باید به‌شدت پرهیز کرد، گفت: باید اجازه داد تا نویسندگان و سازندگان فیلم‌های کودک و نوجوان به مشکلاتی که کودکان امروز با آن درگیر هستند، بپردازند. متاسفانه سیاستگذاران سینمای کودک و نوجوان و متولیان، از طرح مسائل و مشکلات جدی و مبتلا به کودک و نوجوان پرهیز می‌کنند، شاید به این دلیل که نمی‌خواهند این مشکلات در سطح جامعه مطرح شود. قاسمعلی ادامه داد: به همین دلیل است که برخی‌ها تصور می‌کنند مطرح نکردن این مشکلات به نفع جامعه است درحالی که اینطور نیست. به عنوان مثال بنیاد فارابی فیلم «هیس دخترها فریاد نمی‌زنند» را تولید می‌کند و بازخورد خوبی هم می‌گیرد زیرا این نوع فیلم‌ها به جامعه هشدار می‌دهد و ساخت و نمایش آنها ضروری است. و بهتر است این مشکلات را در قالب فیلم و سینما به جامعه منتقل شود تا مسئولان و سیاستگذاران راهی برای برون رفت از بحران پیدا کنند. این فیلمنامه نویس با بیان اینکه مساله اصلی ایجاد فضای آزاد برای طرح مسائل کودک و نوجوان است، گفت: اگر این اتفاق رخ دهد و فیلمسازان بتوانند از تابوهایی که به شکل غیرمنطقی برای جامعه ساخته شده، بگذرند، بخش فیلمنامه‌نویسی در سینمای کودک و نوجوان جذاب و قوی خواهد شد. برخی از سازندگان فیلم کودک در کودکی خود سیر می‌کنند نویسنده فیلمنامه «ساعت شلوغی» ادامه داد: فیلمنامه نویس باید در این حوزه حساس، تحقیقات کافی داشته باشد و ضمن انجام تحقیقات کامل به یک داستان جذاب هم فکر کند. متاسفانه بسیاری از نویسندگان و سازندگان فیلم کودک و نوجوان در کودکی خود سیر می‌کنند، درحالی که دغدغه کودکان امروز فرق کرده است. قاسمعلی خاطرنشان کرد: کودک امروز بسیار جلوتر از کودک دهه 40 و 50 است ضمن این که تجربه‌هایی که کودک امروز کسب کرده، به مراتب فراتر از کودک دهه 40 و 50 است. اگر سیاستگذاری را در فراهم نکردن فضای آزاد مقصر بدانیم، آن وقت خواهیم پرسید ما برای کودکان امروز چه کاری انجام داده‌ایم؟ بچه‌های امروز را می‌شناسیم و مسائل آنها ر ا به خوبی درک کرده‌ایم؟ به‌نظر می‌آید که اینطور نبوده است. داور بخش فیلمنامه‌نویسی بیست و پنجمین جشنواره فیلم کودک، در ادامه افزود: فیلمنامه‌هایی در این حوزه خوانده‌ام که در آن، فیلمنامه نویس سراغ شخصیت‌های کودک و نوجوانی که در حاشیه شهر زندگی می‌کنند و یا کودکانی که با فقر دست و پنجه نرم می‌کنند، رفته بود. این کار غلط نیست اما به دلیل اینکه این فضا با فضای زیستی نویسنده در دهه 40 و 50 شباهت دارد، او فیلمنامه را بر اساس سنخیت ذهنی خود در آن فضا می‌نویسد. این در حالی است که اگر نویسنده و فیلمنامه‌نویس معضل شخصیت‌های امروز را بشناسد، در این صورت می توان گفت شاید بتوانیم فارغ از روش‌های مرسوم، فیلم‌هایی بسازیم که ضمن برخورداری از ظاهر روزآمد، اما در شکل عمومی خود مسائل نسل امروز کودک و نوجوان را هم با خود دارد. قاسمعلی همچنین گفت: نمی‌گویم که برای کودکان و نوجوان فیلم‌های شاد و مفرح نداشته باشیم بلکه معتقدم این بخش هم باید تامین شود اما بخشی که به‌شدت دچار کمبود و فقر شده، بخش مربوط به فیلم‌هایی است که در آن با رویکرد اجتماعی و هشدار دهنده به کودک و نوجوان طبقه متوسط پرداخته می‌شود که جای آن به‌شدت در بدنه سینمای ایران خالی است. اقتباس در سینمای کودک باید به یک جریان بدل شود وی با بیان اینکه اقتباس به سینمای کودک کمک می‌کند، گفت: مساله این است که تهیه کنندگان حاضر نیستند برای اقتباس هزینه کنند. یعنی مطابق با سینمای جهان رایت یک داستان را از داستان نویس بخرند و آن را به فیلمنامه‌نویس بدهند تا برایشان بنویسد.آنها نمی‌خواهند دوبار برای فیلمنامه هزینه کنند. فارابی که متولی است می‌تواند با خرید رایت رمان‌های ایرانی و خارجی امکانات لازم را به فیلمنامه‌نویسان بدهد تا بخشی از فقر داستانی تامین شود . تا زمانیکه اقتباس در سینما تبدیل به جریان نشود در حد همین تلاش‌های پراکنده باقی می‌ماند.