یک آزاده جانباز: اسرا خاطرات تلخ را نمیگویند تا اجر معنوی اسارت، ذخیره آخرتشان باشد
علیرضا ادریسی به «نسیم» گفت: قساوت قلب بیشتر در نحوه تنبیه اسرا، تضمین نرفتن افسران عراقی به جبهه بود/ آنها در وحشیگری از یکدیگر پیشی میگرفتند ما در صف کتک خوردن
علیرضا ادریسی، آزاده و جانباز دوران دفاع مقدس در گفتگو با «نسیم» در خصوص دوران اسارت خود گفت: اوایل جنگ تحمیلی بود و تنها 18 سالم بود که به اسارت درآمدم و به اردوگاه الانبار انتقال یافتم.
وی گفت: تمام دوران اسارت تجربه ای خاصی برایم بود و مقطعی که اسیر شدم 18 سالم بود و من هم همانند سایر اسرا مجبور به اسارت شدم و به دلخواه اسیر نشدم.
وی در ادامه در پاسخ به درخواست ما در خصوص ذکر چند خاطره تلخ دوران اسارت گفت: عموما آزادگان از خاطرات و سختی های دوران اسارت خیلی کم صحبت می کنندو آن هم شاید به خاطر حیای ذاتی اسرا و از سوی دیگر اینکه اجر معنوی سختیها ، ذخیره ای برای آخرت شان شود از این کار امتناع می کنند که من هم از این قاعده مستثنی نیستم .
ادریسی افزود: اکثر اسرای ما در بین 18 تا 25سالگی اسیر شده اند که هر کدام از آنها مانند همه انسانها آرزوها و نقشه های زیادی برای زندگی خود داشته اند اما شرایط طوری رقم خورد که برای دفاع از دین، کشور و رهبر خود جانفشانی کنند و سعادت اسارت را داشته باشند و همین آرمان های متعالی انقلاب بود که روحیه اسرا را در دوران اسارت بالا نگه می داشت.
ادریسی افزود: این که در دوران اسارت زندگی سختی را به لحاظ معشیت تجربه می کردیم شکی در آن نیست اما همه اسرا بر اساس آرمان های خود، خودشان را با آن شرایط وقف داده بودند و در مجموع اتفاقات شیرین و تلخی برای همه اسرا در دوران اسارت اتفاق افتاد که بنده خاطرات شیرین را برای دیگران تعریف می کنم و خاطرات تلخ را با خودم مرور می کنم و البته اغلب آزادگان خاطرات معنوی و شیرین خود را از دوران اسارت تعریف می کنند که آنهم به علت حیای ذاتی شان است.
وی در پایان تصریح کرد: عراقی ها در وحشی گری در نوع تنبیه کردن بچه ها از یکدیگر پیشی می گرفتند و قبل از کتک زدم ما جشن و پایکوبی می کردند و حتی اغلبشان با یکدیگر رقابت شدیدی می کردند زیرا یکی از ملاک های نرفتن افسران و سربازان عراقی به جبهه قساوت قلب بیشتر آنان در نحوه برخورد و تنبیه اسرا بود اما یکی از نکاتی که شاید برای نسل جوان غیر قابل باور باشد این است که عراقی ها هنگام کتک زدن بچه ها عرق کینه توزی می ریختند اما ما هنگام کتک خوردن اشک شوق می ریختیم.