مهران احمدی: استقبال از "شیار۱۴۳" نشان از سطح سواد سینمایی مردم دارد

خبرگزاری «نسیم» // مهران احمدی تبحر خاصی در ایفای نقشهای متفاوت و چند وجهی دارد؛ سوای بازیگری احمدی در حوزه دستیاری کارگردانی، مدیر تولید و برنامه ریزی نیز فعالیت دارد و تابستان امسال هم درنمایش "دن کامیلو" بازی قابل تحسینی ارائه کرد. مهران احمدی به خاطر بازی درفیلم "آلزایمر" سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد از بخش جلوه گاه شرق جشنواره فیلم فجر را به دست آورده است.

احمدی این روزها "شیار 143" را روی پرده دارد؛ فیلمی که در آن در نقش یک آدم روستایی همچنان درست و خوب بازی کرده است. خبرنگار «نسیم» با او درباره این حضور گفتگویی انجام داده و نکات جالبی را درباره تکنیکهایش برای پرداخت نقش بیان کرده است.

* موقعی که نقش "سیدعلی" فیلم "شیار 143" برای بازی به شما پیشنهاد شد چه ویژگی هایی را به نقش اضافه کردید؟

تحلیل هایی در مورد نقش "سید علی" داشتم که آن را با کارگردان مطرح کردم.

* آیا درمورد این تحلیل ها با نرگس آبیار تفاهم داشتید؟

ابتدا تمرین می کردیم و در تمرینات چیزهایی را به نقش اضافه می کردم که برخی از آنها با دلیل و منطق مورد قبول قرار می‌گرفت و برخی هم با استدلال های کارگردان رد می شد.

در اغلب فیلم ها شخصیت سیدها با محاسن و ریش بلند ترسیم می شود ولی ما متفاوت تر نگاه کردیم و پیشنهاد کردم که "سیدعلی" ریش نداشته باشد و از یک سیبل پرپشت بلند به جای ریش استفاده کردیم.

* در چند سال اخیر ثابت کرده اید استاد ایفای نقش آدمهای عادی به بهترین شکل ممکن هستید. آیا ایفای نقش های عادی مانند همین "سیدعلی" دشوارتر از بازی در نقش های چند لایه نیست؟

برای من چیزی به نام نقش عادی وجود ندارد و هر نقشی برایم ویژگیهای خاص خود را دارد. من باید خصوصیات بارز و حائز اهمیت را از درونش خارج کنم؛ این وظیفه من است.

آدمها در کوچه و خیابان از کنار هم به سادگی عبور می کنند و به ویژگی ها و خصوصیات یکدیگر توجهی ندارند و همدیگر را به عنوان یک تیپ به خصوص می بینند. به عنوان آدمی که شغلش بازیگری است باید از تیپ عبور کنم و شخصیت را بشناسم.

* با نقشی که ویژگی های تیپکال طنز دارد، چگونه برخورد می کنید و آیا آن را بازی نمی کنید؟

در کار طنز اوضاع فرق می کند. در اثر طنز یک کاراکتر بین تیپ و شخصیت معلق است. هیچگاه نه تیپ کامل می شود و نه شخصیت کامل؛ البته این تعریف از جنسی است که من می شناسم.

* اما آن طنز و کمدی که در سالهای اخیر رواج پیدا کرده، بیشتر تیپ است تا شخصیت.

طنز مجموعه های تلویزیونی "پایتخت" را در نظر بگیرید که طنز درست و قاعده مندی است و هیچکدام از آدم های قصه تیپ صرف نیستند. وظیفه من بازیگر این است که وارد زندگی آدم های عادی بشوم و خصوصیات و ویژگی های منحصر به فردشان را برجسته کنم و در ظرف بازیگریم به مخاطب عرضه کنم.

موقعی که من در قاب تصویر چنین کاری را انجام دادم، آن وقت نقش تبدیل به یک آدم ویژه ای می شود و مخاطب ترغیب می شود زندگی این آدم را دنبال کند.

*همین اتفاقا هم در "شیار 143" اتفاق افتاد.

در "شیار143" یا "پایتخت" هم سعی میکنم ویژگیهای خاص نقشها را از دل آنها بیرون بکشم و به نقشی ولو مکمل جلایی پررنگ بدهم.

* در این فیلم، هم مانند سالهای اخیر ایفاگر نقش مکمل بوده اید. انگار علاقه ای ندارید در فیلم هایی بازی کنید که نقش اول هستید.

هیچ وقت دوست نداشته ام آرتیست بشوم.

* برایتان ابراز احساسات مردم در کوچه و خیابان و تبدیل شدن به یک چهره محبوب جذابیت ندارد؟

نه، حتی اگر بوی آرتیست بودن را در نقش احساس کنم یا آن را حذف می کنم و یا نقش را قبول نمی کنم.

* آرتیست و ستاره شدن باعث می شود صفرهای بیشتری جلوی رقم قراردادتان قرار بگیرد. این نکته وسوسه تان نمی کند.

فقط به این چیزها می خندم. پول را مثل همه دوست دارم اما باید کار درست انجام بدهم و در قبالش پولی دریافت کنم. هیچگاه راضی نشدم به خاطر اینکه پول بگیرم یک کاری را بر خلاف دانسته ها، آموزه هایم و اعتقاداتم قبول کنم.

هر کدام از آدم های عادی که اشاره کردید یک جایی در زندگیشان نقطه عطفی دارند و تبدیل به قهرمان های زندگی خودشان می شوند. راننده آژانسی که در فیلم "روز روشن" نقشش را بازی کردم درنظر بگیرید؛ موقعی که برای کمک به زن تنها در برابر ظلم می ایستاد همه مخاطبان در سالن نمایش برایش دست زدند. این همان لحظه قهرمان بودن یک آدم عادی است.

* همین "سیدعلی" فیلم "شیار 143" زمانی که به تنهایی به سراغ پیدا کردن خبری از بچه های مفقود الاثر روستایش به جبهه می رود موقعی که با دوربین به محل دفن بچه ها نگاه می کند منقلب می شود و گریه اش می گیرد و تماشاچی تحت تاثیر شخصیتش قرار می گیرد. این ارتباط حسی چقدر برآمده از نوع بازی شماست؟

مطممئنا درونیاتم هم در این زمینه نقش دارند. بخصوص که آن لحظه، لحظه حسی و عاطفی تاثیرگذاری است و من هم سعی کردم حقیقت این نما را چنان که هست به مخاطب القا کنم.

* این گونه نماها را چقدر با پیدا کردن مابه ازاهای بیرونی ایفا می کنید؟

به هر حال ما با بسیاری از خانواده های شهدا حشر و نشر داشته ایم و سعی کرده ایم تا جایی که میشود تسلای خاطر بازماندگان باشیم.

وقتی بناست در فیلمی مثل "شیار143" درباره ارزشهای انسانهایی که جان خود را فدا کردند صحبت کنیم طبیعی است که از این مشاهدات بهره گیریم. هر چقدر شخصیتهای فیلمها و سریال مطابق با زندگی مردم باشد آنها با آن ارتباط بهتری برقرار می کنند.

واقعیت، شگفت ترین پدیده در زندگی فعلی ما است. مردم حاضرند به خاطر دیدن واقعیت رئالیست موجود در فیلم را هم دوست داشته باشند.

* البته نباید فراموش کنیم خیلی از مخاطبان به خصوص طبقه پایین جامعه دوست دارند در حین دیدن فیلم و یا سریال به سراغ دیدن شخصیت هایی رویایی و قهرمان گونه بروند و زیاد علاقه ای به دیدن رئالیسم و واقع گرایی ندارند؟

تعداد این مخاطبان کم است. مردم بیشتر دوست دارند هم جنس های خودشان را روی پرده سینما و تلویزیون ببینند.

* از منظری حرف شما قابل تایید است. زیرا سطح سواد و تحصیلات اغلب مردم نسبت به دهه های قبل خیلی افزایش پیدا کرده و این آدمها به دیدن واقعیت علاقه دارند.

مردم شخصیت هایی که ویژگی قهرمانانه دارند باور نمی کنند. سواد و بینش مردم که زیاد شده باعث می شود نگاه واقع بیانه داشته باشند. "سیدعلی" فیلم "شیار143" قهرمان نیست بلکه آدمی است از دل اجتماع. آدمی مانند بسیاری از پدران و پدربزرگان ما.

* البته مردم کشورهای جهان سوم مثل همین کشور هند همیشه به داشتن و دیدن قهرمان در فیلمها علاقه دارند؟

امیدوارم کشور ما از جهان سومی بودن فراتر رفته باشد و سطح سواد مردم هند نسبت به کشور ما کمتر است. ضمن اینکه اقبال از فیلمهای چون "شیار143" نشان دهنده آن است که سطح سواد سینمایی مردم ما از جهان سوم بالاتر رفته است.

**تهیه گفتگو از: پیمان اسماعیلی خبرنگار «نسیم»