سعید باباوند: شعر عاشورایی هنری مردمی است نه درباری

کدخبر: 958724

این شاعر در نشست "شمایل‌های عاشورایی" ادامه داد: اگر در گذشته هنر را به دو دسته مردمی و درباری تقسیم کنیم شعر عاشورایی در دسته مردمی قرار می‌گیرد

به گزارش خبرنگار «نسیم»، چهارمین نشست سالانه هنرهای عاشورایی با عنوان "شمایل های عاشورایی" عصر روز گذشته با سخنرانی هادی سیف و سعید باباوند در سالن امیرخانی خانه هنرمندان برگزار شد.

سعید باباوند در سخنانی گفت: سابقه هنر عاشورایی، سابقه کوتاهی است. در حوزه هنرهای عاشورایی تا قبل از دوره قاجار چیزهای خاصی به دست ما نرسیده است. هرچند اگر وجود داشته باشد.

این شاعر افزود: ما در گذشته "معراج نامه"، "خاور نامه"، دو داستان "یوسف و زلیخا" و "بازگشت یوسف پیش یعقوب" را داشتیم. اما در این بین وقایع عاشورا از سابقه بسیار کمی برخوردار است. در دوره صفویه دو منظومه (شعر بلند) در حوزه ادبیات عاشورایی داریم که نخستین آن اشعار "محتشم" است.

باباوند ادامه داد: در دوره صفویه کتاب "روضه الشهدا" را داشتیم که آنقدر باب می شود که اصطلاح روضه خوانی باب می شود. منتهی جای تاسف این است که تا به حال دیده نشده است که این کتاب مصور سازی بشود. البته نکته عجیب این است که کتابی با این اهمیت در تاریخ ایران مصور نشده است.

وی خاطرنشان کرد: اگر هنر در آن زمان به دو دسته مردمی و درباری تقسیم شود، شعر عاشورایی در دسته مردمی قرار می گیرد. زیرا بنابر دلایلی در آن زمان درباریان خیلی به مسائل عاشورایی نمی پرداختند. البته "قاآنی" و "ایرج میرزا" در آن زمان شعر عاشورایی گفته اند ولی آن را با تاخیر زیادی بیان کرده اند.

باباوند تصریح کرد: "گنجینه الاسرار" نیز یکی دیگر از منظومه های شاخص آن زمان بوده است. اگر به این منظومه هم به خوبی نگاه کنیم متوجه می شویم که آن هم از جنس تفکر عامیانه مردم است. همچنین این منظومه از عنوان عامیانه ای هم برخوردار است.

وی اضافه کرد: در ایران 3 نوع تاریخ نگاری داشتیم. نخستین آن "تاریخ طبری" است که از ابتدای خلقت تا به امروز را در خود آورده است. دومین آن تاریخ نگاری "سلسله" است که "تاریخ بیهقی" نمونه آن است و سومین و آخرین مورد تاریخ نگاری معطوف به جغرافیا همانند "تاریخ سیستان" و یا "تاریخ مازندران" است.

ارسال نظر: