"خداحافظی طولانی"؛ فیلمی قابل احترام

خبرگزاری «نسیم»- محسن غلامی(قلعه‌سیدی) / فرزاد موتمن از آن دست کارگردانهایی است که فیلمش به قول معروف بگیر و نگیر دارد؛ یکی خوب است و دیگری شاید بد! "خداحافظی طولانی" رک و راست فیلم خوبی است حداقل برای طیف زیادی از سینماروها چه آنهایی که دنبال قصه هستند و چه کسی که از سینما تجربه جدید می‌خواهد.

فیلمی است که دم از عشق می‌زند از جنس طبقه میانه جامعه و حتی پایین‌تر یعنی کارگر. دست روی خوب آدمهایی گذشته و خوب هم روایتگری کرده است. حداقل تلاشش را کرده بدون اینکه ادعایی داشته باشد.

فرزاد موتمن در "خداحافظی طولانی" از بازیگرانش به درستی بازی گرفته و نقطه اتکایش نیز روی فرم با تکیه بر بازی بازیگران است. سعید آقاخانی متفاوت کار کرده و ساره بیات و بعدتر میترا حجار نرم و روان و در جای خود ایفاگر نقششان هستند.

فیلم روی بازی سعید آقاخانی حساب جدی باز کرده و البته ریسک! بازی او امتیاز فیلم فرزاد موتمن است و به نظرم می‌تواند در جشنواره بدرخشد.

"خداحافظی طولانی" کمی دایره فرمش را وسیعتر کرده و چیزی بین کار تجربی و داستانی شده؛ همانی که خیلی‌ها انتظارش را می‌کشند اگرچه روی لبه راه رفتن است اما کارگردان این فیلم نکته سنجی کرده و هم قصه و هم تیمش را محکم بسته تا کمتر در چاله بیفتد. کمی هم افتد چون گره‌های فیلمنامه کم‌اند چه بسا میتوانست دایره قصه اش را فراگیرتر کند و شخصیت پردازی دیگر بازیگرانش را هم بیشتر.

باز هم تأکید می‌کنم بستگی دارد چه کسی و با چه نگاهی سراغ "خداحافظی طولانی" برود اما تصور نمیکنم باعث عدم رضایت شود. موضوع جالی انتخاب کرده با لوکیشنهایی بیرونی تا چشم نوازتر بشود. کمتر خبری از در و دیوار خانه می‌بینیم و هرجا هست به موقع بوده.

حرف از عشق زدن آنهم به شکل سالم و به دور از ابتذال کار هرکسی نیست و چه فیلمهایی بوده اند در این دایره که جز تمسخر مخاطب عایدی نداشتند اما "خداحافظی طولانی" جنسی دارد قابل لمس درون خانواده سالم.

این نوع فیلمها نیاز سینما هستند و سینما هم چیزی جز عامه مردم نیست؛ بلد نیستم اغراق کنم اما دقایقی هم که شده حال تماشاگر را خوب می‌کند. ریتم کندش هم وصله خوبی برای روایت آرام داستان فیلمنامه است چون هدفش تلقین این آرامش به مخاطب بوده.

فیلم در میانگین نمره قبولی می‌گیرد البته خب ضعف هم دارد؛ شاید کمی کشدار است و کمی هم بیش از حد ساکن ولی در مجموعه انتظار را برآورده میکند. تجربی بودن و نگاه فیلمساز در "خداحافظی طولانی" مشهود است یعنی اینکه از دریچه نگاه او آدمها جلوی دوربین مشغول بازی هستند. می‌توانست داستانگویی را بیشتر کند و از بار تجربه شخص کمتر. گرچه اینها در مقام قیاس از نظر آدمها متفاوت خواهد بود.

با هر ضعفی هم که باشد اما "خداحافظی طولانی" را باید فیلمی قابل احترام برای مخاطب عام سینما به شمار آورد.