روشنفکران مخاطب‌گریز سینما "اعترافات ذهن خطرناک من" را ببینند

خبرگزاری «نسیم»- محسن غلامی(قلعه‌سیدی) / فیلم‌های خاص! فیلمهایی که این چندساله توسط برخی کارگردانان رواج جدی‌تری گرفته و تک و توک آنان می‌توانند یک جریانساز باشند. هومن سیدی پس از فیلمهای "آفریقا" و "سیزده" در سومین تجربه کارگردانی‌اش، جنس کارش را تغییر نداده که هیچ بلکه محکمتر قدم برداشته و موفق هم هست .

"اعترافات ذهن خطرناک من" خوشبختانه ایده دارد و یک چالش؛ مردی که گویا اعتیاد شدید دارد و یک روز کامل هیچ چیزى را به یاد نمى آورد!

ناصر یا فرهاد در دنیای اعتیاد همه چیزش را از دست داده از ذهن و مخیله گرفته تا ... . روی بد ماجرا را هم نشانه گرفته نه آدمم مفلوکی که هیچ کاری از دستش برنیاید.

سیامک صفری بازیگر اصلی فیلم، فرم کارش تئاتری است از جنس فیلم هومن سیدی؛ پرحس با افکتهای لازم و کافی برای روایت خاص و تجربی "اعترافات ذهن خطرناک من".

فرم این فیلم جالب است چیزی بین تجربیات شخصی کارگردان و متود همیشگی سینما؛ مشخصا امضای هومن سیدی پای کار است . فیلم پر از سوال است همان چیزی که شخصیت اصلی به دنبالش میگردد و مخاطب هم او را همراهی می‌کند. بیننده را با این همه پرسش گیج می‌کند اما فیلمش اینقدر رنگ و لعاب دارد که کسی از آن خسته نشود.

فیلم از زمای که شروع می‌شود به سرعت خودش را تعریف می‌کند که از چه حرف می‌زند. با الصاق نریشن توسط شخصیت اصلی یعنی سیامک صفری شکل دیگری از فیلمسازی را رو می‌کند؛ هم خودش مشغول بازی است و هم نریشن میگوید و ماجرا را تعریف میکند البته هرجا که لازم باشد.

"اعترافات ذهن خطرناک من" با مقدمه جذاب به لحاظ روایت روبروست با کشش جالب و قصه‌گویی در فرمی تجربی و کاملا شخصی، مخاطب را درگیر می‌کند. ضرباهنگ و ریتم تندش تقریبا تا انتها جلو میرود البته شاید کمی در نیمه سوم درجا هم زده است.

به گمانم از آن دست فیلمهایی است که موسیقی‌اش کاربرد دارد و کارش را هم انجام میدهد؛ حذفش کنی نصف فیلم روی هواست . بامداد افشار انصافا موسیقی‎اش در خدمت فرم و قصه است. نه کم است و نه زیاد حداندازه را رعایت میکند.

شاید بتوان روی طراحی صحنه و تدوین حساب جدی باز کرد. برخی بازیها خوب‌اند بویژه سیامک صفری که ناب است و شاید عباس غزالی و بعدتر کم و بیش بابک حمیدیان هرچد تنها در یکی دو پلان حضر دارد.

"اعترافات ذهن خطرناک من" هم طنز است هم تراژدی؛ همه چیز را تلفیق کرده که مخاطب را پای فیلم نگه دارد و این را می‌کند.

روایت کمی گیج می‌زند چون از زبان و ذهن روانپریش کارکتری است که خودش قرار است گیج باشد- پررنگی این خصلت میتواند ضعف باشد- شیرینی بازیها و دیالوگ و نریشن فیلمنامه کمی از بار روایت گم فیلم می‌کاهد اما در تایم‌های انتهایی مبهم می‌شود. شاید به نظر همه اینها هم عمدی است تا قصه واقعی باشد.

اما اشاره به برخی شخصیتها که در فیلم نیستند ولی در داستان بارها مورد اشاره هستند، به این ظلمات فیلمنامه اضافه کرده و کمی فیلمنامه را پریشان کرده است. خوشبختانه هومن سیدی فینال "اعترافات ذهن خطرناک من" را ساده نگرفته و در اجرا و در یک نمای جالب توجه، قصه‌اش را کات می‌دهد.

صحبت از این نوع فیلمهای تجربی کمی سخت است آنهم با یک بار دیدن چون پر از جزئیات است؛ در هرحال "اعترافات ذهن خطرناک من" مخاطب را پس نمیزند اتفاقا جذب میکند . در اکثر تایم فیلم، با ریتم تند جلو می‌رود چیزی که تماشاگر در سینما به آن نیاز دارد.

ساختن این نوع فیلمها که حتی یک کپی اصل و ارجینال از فیلمهای خارجی - مثل "ممنتو"- هم باشد ایرادی ندارد چون کپی بی‌خاصیت نیست.

بقیه فیلمسازانی که ادعای سینمای روشنفکری و مخاطب‌گریز دارند حداقل نگاهی به "اعترافات ذهن خطرناک من" داشته باشند تا معنی دیگر فیلمسازی به شکل غیرکلاسیک و تقریبا جذاب را هم بفهمند!