"خانه دختر"؛ جامعه شناسی وارونه و سینمای شعارزده
فیلم "خانه دختر" به رغم ادعای بهرهبردن از مضمونی اجتماعی، به شدت ضد اجتماع و مردم ساخته شده و گویی که با کارد و خنجری خونین به جنگ روح و روان مخاطب ایرانی آمده است
گروه فرهنگی خبرگزاری «نسیم»؛ جواد محرمی- فیلم "خانه دختر" از جمله آثاری است که در نوبت ثبت قرارداد اکران قرار دارد و تردیدی نباید کرد که در صورت اخذ مجوز و رفع موانع اکران نه تنها به گیشه نیمه جان سینمای ایران رمقی نخواهد داد بلکه مانند بسیاری از آثاری از این دست که تاریخ مصرف آنها خیلی وقت است گذشته، مخاطب کم تعداد سینما را هم فراری خواهد داد چرا که سازندگانش این حقیقت امتحان شده را نادیده گرفته اند که مردم به صرف بازنمایی سیاهیها و نمایش افراطی پلشتیها به پرده سینما چشم نخواهند دوخت.
از کارویژه های اصلی هنر در جامعه تعالی و هدایت بخشی است و از این منظر هنرمند دغدغه ها و نگرانیهایی فراتر از جامعه دارد و مانند معلمی دلسوز نسبت به مخاطبان خود احساس مسئولیت می کند. صرف بازنمایی و برجسته کردن معضلات و مشکلات جامعه در یک اثر هنری نه تنها کمکی به کاهش و حل آن نمی کند بلکه بر آشفتگی و پریشانی روانی جامعه می افزاید. هنرمند متعهد هنرش را در خدمت برطرف کردن موانع و زدودن پلشتیهای جامعه قرار می دهد به جای خودنمایی در عرضه اثر هنری خودش را حذف می کند یا به نوعی فدا می کند و همین خلوص در نیت زمینه ساز اثرگذاری مثبت اثر او خواهد شد. تاریخ هنر؛ طی دوران مختلف همواره شاهد ظهور هنرمندانی بوده که اثر هنری آنها نه تنها در اعتلای جامعه و بر طرف کردن نکات منفی اثری نداشته بلکه بسترساز ایجاد و افزایش موانع و مشکلات هم شده است. سینما نیز از این قاعده مستثنی نیست و به خصوص زمانیکه این هنر دستمایه رویکردهای روشنفکرانه طبقه ای خاص قرار گرفته به ضد خود تبدیل شده و باری بر روی دوش جامعه خود شده است. بدفهمی و کج فهمی پاره ای از فیلمسازان در ادوار مختلف باعث شده این هنر را مناسب برای تخطئه و ضریب دادن به ناهنجاریها در نظر بگیرند و بدون شناخت از فرم وتکنیک و صرفا با دستمایه قرار دادن محتوا به جنگ آنچه به زعم آنها ریشه مشکلات است بروند. مشکل اینجاست که هنرمند پرمدعای جوامع درحال توسعه در بیشتر مواقع نه تنها با مختصات جامعه خود آشنایی مناسبی ندارد و بر همین مبنا نسخه اشتباه برای جامعه می پیچد که حتی برای بیان محتوایی که در نظر گرفته نیز مهندسی و بنای مناسبی را درنظر نگرفته است. با نگاهی به سیر تولید آثار سینمایی منطبق بر رویکردهای سطحی می توان به سیاهه ای از فیلمهای تولیدی در ایران و جهان اشاره کرد که با تخطئه آداب و رسوم و سنتها به جنگ ارزشهای ملی و میهنی رفته اند و به دلیل رودررو قرار گرفتن در مقابل جامعه پس از مقطعی کوتاه به فراموشی سپرده شده اند. خانه دختر یک نمونه از این گونه آثار سینمایی است که وامدار رویکرد شبهه روشنفکرانه و نگاه از بالا به ارزشهای جامعه استٰ؛ فیلمی که به رغم ادعای بهره بردن از مضمونی اجتماعی اما به شدت ضد اجتماع و مردم ساخته شده و گویی که با کارد و خنجری خونین به جنگ روح و روان مخاطب ایرانی آمده است. نگاه سیاه و مغرضانه به خانواده؛ سنت ومذهب در این فیلم به شکلی افراطی به تصویر درآمده و در واقع فیلمساز و نویسنده برخلاف نیاز جامعه امروز که محتاج امیدبخشی برای عبور از شرایط سخت است می کوشد بدون در نظر گرفتن نکات مثبت و صرفا با توسل به استثناء تصویری سیاه ارائه دهد و بر آشفتگیها و خستگیهای ذهنی تماشاگر ایرانی بیافزاید. جامعه ایران امروز برای عبور از پیچ تاریخی که عقلا و زعمای کشور بر اهمیت آن تاکید دارند احتیاج به ارائه هنر تعالی بخش و امید بخش دارد؛ اهمیت هنر در بازآفرینی چنین روحیه ای در جامعه امروز ایران از این منظر اهمیت پیدا می کند که زبان هنر با مخاطب قرار دادن ناخودآگاه و روان انسانها به دلیل قرار گرفتن بر بسترهای زیبایی شناسانه و رعایت قواعد و اندازه های لازم یکی از پرظرفیت ترین حوزه ها برای قوام یک جامعه محسوب می شود. خانه دختر از این منظر فیلمی محسوب می شود که در خوش بینانه ترین حالت ممکن به واسطه غفلت و عدم شناخت سازندگان آن آفریده شده است و محصولی دیگر از قشری است که دهه هاست تعریفی ناثواب از سینما و هنر در نسبت با جامعه برقرار کرده اند و در واقع به لحاظ فرم و محتوا فیلمی ضد مردمی است. به گزارش نسیم؛ فیلم خانه دختر به کارگردانی شهرام شاه حسینی در سی و سومین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و با واکنش منفی بسیاری از منتقدان و مخاطبان روبرو شد و این روزها سازندگان آن در جدال برای اخذ پروانه نمایش به سر می برند.