گزارش روز:: لیگی که مدعی ندارد
بازی امروز استقلال و سپاهان رقابت تیمهای اول و دوم جدول است؛ تیمهایی که اگر رتبهشان ملاک قضاوت باشد، مدعیان اصلی قهرمانی هستند، با وجود این در بازیهای قبلی آنها نشانهای از اقتدار یک مدعی قهرمانی دیده نشده است
به گزارش «نسیم»، ایران ورزشی نوشت:
بازی امروز سپاهان- استقلال رقابت تیمهای اول و دوم جدول است؛ تیمهایی که اگر رتبهشان ملاک قضاوت باشد، مدعیان اصلی قهرمانی هستند. با وجود این در بازیهای قبلی آنها نشانهای از اقتدار یک مدعی قهرمانی دیده نشده است. استقلال در 3 بازی قبلیاش برنده نشده و فقط 3 امتیاز گرفته. وضعیت سپاهان از این هم بدتر است و از 4 بازی قبلی فقط 3 امتیاز دارد. تیمهایی که قرار است مدعی قهرمانی باشند، راه بردن را گم کردهاند. واقعیت تلختر اما این است که رقبا هم توان نزدیک شدن ندارند. دو تیم با وجود حرکت لاکپشتیشان هنوز در بالای جدول هستند و تیمهای دیگری که پیش از فصل انتظار میرفت مدعی باشند، وضعیت اسفباری دارند. لیگ پانزدهم را باید لیگ بیمدعی نامید. لیگی که هیچ تیمی نشانهای از یک تیم قهرمان ندارد. این نزول دستهجمعی دلایل متعددی دارد. وقتی در سال 1380 فدراسیون وقت تصمیم گرفت لیگ برتر را راهاندازی کند، قرار شد باشگاهها در کمترین زمان به شرایط حرفهای برسند، ولی با گذشت 15 سال وضعیت تغییر زیادی نداشته. از ورزشگاه اختصاصی خبری نیست، ترازهای مالی منفی است و کمتر باشگاهی دغدغه تیمهای پایه را دارد. تابستان هر سال باشگاهها همه چیز را از نو شروع میکنند؛ گزینش سرمربی، انتخاب بازیکن، جمع و جور کردن بودجه و راضی کردن بدهکاران قبلی. درباره کیفیت پایین لیگ پانزدهم اما میتوان جزییتر شد و نگاه ریزتری داشت. تابستان امسال تیمها علاوه بر تمام کمبودهای زیرساختی، دردسرهای تازهای داشتند. باشگاهها در دوران گذار از مدیریت دولتی به خصوصی هستند و کمکهای دولتی به حداقل رسید. این وضعیت بیش از همه به پرسپولیس و استقلال ضربه زد که برای جذب بازیکنان دلخواهشان به دردسر افتادند. بدهیهای فصول قبل و بدقولی باشگاهها هم خیلی از بازیکنان خوب ایرانی و خارجی را متقاعد کرد قید بازی در این لیگ را بزنند و مهاجرت کنند. برملا شدن ماجرای معافیهای جعلی دردسر دیگری برای باشگاهها بود و خیلی از بازیکنان باکیفیت لیگ چارهای جز تغییر تیم و حتی بازی در دستههای پایینتر نداشتند. فولاد از این نظر بیش از همه آسیب دید و بدون ستارگان سالهای قبل به قعر جدول لیگ رفته و سقوط کرده است. تعطیلیهای طولانی هم کیفیت این لیگ تضعیفشده را پایینتر میآورد. تیمهایی که کمی شکل گرفته بودند، بعد از تعطیلی سه هفتهای از فرم خارج شدند. اگر تعطیلی دو هفتهای فوتبال اروپا برای بازیهای ملی را ویروس فیفا نامیدهاند، تعطیلیهای سه هفتهای لیگبرتر ایران ویروس خطرناکتری است که لیگ را زمینگیر میکند. با وجود تمام مشکلاتی که به آن اشاره شد، نمیتوان از مشکلات فنی تیمها چشمپوشی کرد. کمتر مربی در لیگ وجود دارد که تیمش رویکرد خاصی داشته باشد (چند تیم در این جمع استثنا هستند) و بازیهایش بر اساس آن پیش برود. معمولا تیمها بازی به بازی تغییر شکل میدهند و بیشتر از آن که به برنامهای متکی باشند، منتظر اتفاقات هستند. در این شرایط هیچ تیمی نمیتواند خودش را از دیگران جدا کند و برجسته شود، هر تیمی در هر رتبهای ممکن است دیگری را شکست دهد و سرنوشت امتیازات را حوادث تعیین میکند.