وداع با فوتبال زیانده
نفت، فولاد، ذوبآهن و دیگر تیمهای صنعتی چرا و به چه دلیل باید سالانه میلیاردها تومان از درآمدهای خود که به دشواری و با عرق جبین کارگران کارخانه به دست میآید را صرف فوتبالی کنند که هیچ سوددهی به همراه ندارد.
به گزارش « نسیم آنلاین »، مایه مباهات نبود که باشگاه ملوان با آن قدمت تاریخیاش در فوتبال ایران امتیاز نفت را بخرد و جواز حضور در لیگ برتر را به دست آورد. نگاه فوتبالی به این ماجرا جای هیچ خوشحالی بابت بازگشت ملوانان به لیگ برتر باقی نمیگذارد و دست کم انتظار میرفت که انزلیچیها با تلاش مضاعف در لیگ یک و کسب امتیازهای لازم در لیگ برتر دیده شوند اما بابت این انتقال نباید تنها به باشگاه ملوان تاخت و آنها را بابت تصمیم پرهزینهشان به نقد کشید. شاید از نگاه فوتبالی ملوان محکوم باشد اما چرا نباید به دنبال یافتن پاسخ این پرسش رفت که چرا و به چه دلیل باشگاه نفت تهران اقدام به فروش امتیاز خود کرده و دیگر نمیخواهد در فوتبال سرمایهگذاری کند؟ پاسخ روشن است. تیمداری در عرصه فوتبال برای مجموعه نفت هیچ سودی به همراه ندارد. سوای این، قانون هم اجازه تیمداری به یک نهاد دولتی در لیگ برتر را نمیدهد. از طرفی تیم دیگری همچون صنعت نفت نیز هزینههای سالانه خود را دارد و وزارت نفت ناچار است برای تیم حوزه جنوب نیز بودجه و سرمایه جداگانهای را تعریف کند.
فارغ از منع قانونی تیمداری دولتیها در ورزش حرفهای، میتوان از زاویهای دیگر هم به ماجرای واگذاری نفت تهران نگاه کرد. شرکت نفت هر قدر هم که پولدار باشد اما به لحاظ اقتصادی مقرون به صرفه نیست که سالانه میلیاردها تومان خرج اموری شود که هیچ سودی برای این باشگاه به همراه نداشته است. مجموعه نفت سالها است در عرصه فوتبال ایفای نقش میکند و تیم نفت تهران نیز از قدمتی چند 10 ساله برخوردار است. بدون شک رفتن این تیم از تهران و توقف فعالیتهای آن ضررهای بیشماری برای جوانهای تهرانی بخصوص اهالی غرب تهران که نزدیک به این مجموعه هستند به همراه خواهد داشت اما اگر نگاهی اقتصادی به ماجرا داشته باشیم به این نتیجه میرسیم که تیمداری در فوتبال هیچ سودی برای شرکت نفت ندارد.
فوتبال ایران سالها است با ساز و کار غلط پیش میرود و ادامه این روند قطعا خروج دیگر تیمهای صنعتی که در دسته همین تیمها قرار میگیرند را از دایره فوتبال به همراه خواهد داشت. نفت، فولاد، ذوبآهن و دیگر تیمهای صنعتی چرا و به چه دلیل باید سالانه میلیاردها تومان از درآمدهای خود که به دشواری و با عرق جبین کارگران کارخانه به دست میآید را صرف فوتبالی کنند که هیچ سوددهی به همراه ندارد.
روز گذشته مهدی تاج پس از مشاهده بازیکنان نفت تهران در فدراسیون فوتبال به صف منتقدان این تصمیم ملحق شد اما مهدی تاج نیز در قامت رییس فدراسیون فوتبال میتواند نقش بسزایی در اصلاح ساختار فوتبال حرفهای داشته باشد. بدون شک اگر رییس فدراسیون فوتبال با جدیت به دنبال دریافت حق پخش میرفت و اجازه نمیداد که حقوق فوتبال پایمال شود قطعا تیمهای لیگ برتری با میل و رغبت بیشتری تیمداری میکردند و شاید تیمهایشان را نیز گسترش میدادند. شکست در تصاحب حق پخش البته تنها به تیمهای صنعتی لطمه نزده است و همین باشگاه ملوان که برای خرید امتیاز نفت تهران خود را به تکاپو انداخت نیز اگر درآمد بیشتری داشت چه بسا در لیگ برتر میماند و امروز دیگر برای خرید باشگاه نفت خود را به دردسر نمیانداخت.
حال ترس از این است که پس از نفت تهران که دایره تیمداری خود در فوتبال را محدود کرده در سالهای نه چندان دیر تیمهایی همچون فولاد، سپاهان، ذوبآهن و حتی تراکتورسازی و دیگر تیمهای صنعتی نیز به صف فروشندهها ملحق شوند. خطر بزرگتر از آن است که تصور میکنیم. نفت تهران میتواند پیشقراول این ماجرا باشد و در سالهای آتی یکی پس از دیگری تیمهای نامی و صنعتی که جایی در دلهای هواداران خود باز کردهاند با فوتبال زیانده و پرهزینه وداع گویند.
منبع: روزنامه ایران ورزشی