کانون مربیان ایران درگذشت مظلومی را تسلیت گفت
در این بیانیه که سایت رسمی کانون مربیان آن را منتشر کرده آمده است:"برای ستارهای که با ۱۹ گل زده در ۴۰ بازی ملی، میانگین ۰.۴۷ گل در هر بازی را ثبت کرد، مرگ تنها دروازه غیر قابل گشودن بود" + متن بیانیه
غلامحسین مظلومی در اولین روزهای آماری شدن فوتبال در دنیا، نخستین دارنده رسمی لقب بهترین گلزن تیم ملی ایران بود و مرگ او نمادی از پایان یافتن روزهای جنبش "فوتبال برای فوتبال" در ایران محسوب میشود. روزهایی که مهاجم درون میدان، واقعا مهاجم بود و بیرون از آن هم یک الگوی اخلاقی محسوب میشد. او البته یادگاری از آخرین حضور ایران در فوتبال المپیک هم بود؛ بخصوص با آن گل مقابل کوبا که تنها گل تیم ملی در آخرین حضورش در المیپک به حساب میآمد. تقدیر این بود که مظلومی بزرگ همیشه تنها باشد؛ چه در روزهایی که خیلی خوب گل میزد و در جدول رکوردها تک و تنها میشد و چه در روزهای آخر زندگی که به سبک همیشگی ما ایرانیها، روزهای پر درد غلامحسین زیر سایه ستارههای در بورس کمتر رسانهای شد. مظلومی بعنوان یکی از خاصترین گلزنان تاریخ ایران در روزهای زنده بودن به سیل عواطف بعد از مرگش نیاز داشت اما به هرحال تحت هر شرایطی برای روزهای ابتدایی و میانی ورزشگاه آزادی- این مامن گلزنی اش- یک امضای یادگاری پاک نشدنی است.