یادداشت ویژه:: بارسلونا، نهایت استاندارد

بارسلونا به شیوه‌ی خودش یوونتوس را شکست داد. البته منظور از این شیوه، راه و فلسفه‌ای نیست که از یوهان کرویف در نوکمپ شروع و به پپ گواردیولا ختم شد. نه، این راه، راه انریکه بود، راهی که تلفیقی بود از درخشش فردی و همکاری گروهی. نتیجه 94 دقیقه فوتبال جذاب زیر آسمانِ زرد و قرمز برلین بود. یوونتوس در این بازی برای مسی برنامه داشت، اما مشکل اینجاست که گاهی حتی وقتی توی خانه‌ای از بتن زندگی می‌کنی و نیمار و سوارس و مسی رد خانه‌ات را می‌زنند، راهی جز تسلیم نیست. فینال برلین بسیار جذاب تمام شد، دقیقا فینالی که هر تماشاگری آرزویش را دارد: بازی‌ باز و مثبت از هر دوتیم و در نهایت، پیروزی تیم بهتر. با این حال فینال برلین از جهتی غم‌انگیز هم بود: ژاوی، پیرلو و دنی آلوز را احتمالا دیگر در چنین سطحی نخواهیم دید. چشمان پر از اشک پیرلو وقتی پوگبا را در آغوش گرفت نشانی بود از ذات و طبیعت فوتبال. هر دو حالی بد داشتند، اما پوگبا هنوز وقت دارد تا آینده و سرنوشتش را بنویسد، درست مثل کاری که پیرلو کرد، 9 سال پیش در همین استادیوم. بارسا در برلین تیم بهتر بود، یا به بیانی باید گفت بارسا در 11 سال گذشته بهترین تیم اروپا بوده. کاتالان‌ها در این بازه، 7 لالیگا، چهار چمپیونز لیگ و دو سه‌گانه فتح کردند و این در حالیست که پیش از این دوران و از سال 1960 به بعد تنها 8 لا لیگا و یک قهرمانی اروپا داشتند. اما بارسا حالا استاندارد طلایی است و با 5 قهرمانی کنار لیورپول و بایرن‌مونیخ می‌ایستد و تنها میلان و رئال را بالای سرش می‌بیند. بازهم چنین درخششی از بارسا خواهیم دید؟ سوارس 28، مسی 27 و نیمار 23 سال دارد. پس، بله. و این چقدر خوب است

گابریله مارکوتی - ساکرنت