زمان خرج کردن پولها فرا رسیده است
"پل اسکولز" اسطوره باشگاه منچستریونایتد یادداشتی درباره آخرین وضعیت این باشگاه و نگرانیهای خود از شرایط یونایتد را در روزنامه "ایندیپندنت" نوشته که ترجمه آن را در «نسیم» میخوانید
به گزارش «نسیم»، پل اسکولز در ستون هفتگی خود در روزنامه "ایندیپندنت" با ابراز نگرانی از شرایط این روزهای منچستریونایتد به تحلیل اتفاقات رخ داده در این باشگاه پرداخته که آن را در ادامه میخوانید:
در آن چند هفته آخر فصل قبل لیگ برتر انگلستان که من عضوی از کادرفنی رایان گیگز بودم، از من خواسته شد نظرم را راجع به اینکه باشگاه باید از میان تونی کروس و سسک فابرگاس کدام را بخرد، بگویم. فکر میکنم که فقط یک پاسخ به آن سوال سخت وجود داشت و آن این بود که یونایتد باید هر دو نفر را بخرد.
نمیدانم در جریان مذاکرات خرید این دو بازیکن چه پیش آمد، چون باشگاه برای خرید هر دو تلاش میکرد. شاید در آخر قرارداد نمیتوانست نهایی بشود. در هر صورت شرایط برای باشگاه سابق من در حالی که کمتر از یک هفته تا پایان فصل نقل و انتقالات باقی مانده بشدت اورژانسی شده است. آنها باید چند بازیکن با کیفیت بخرند و دیگر در این باره هیچ تردیدی وجود ندارد.
من برای یونایتد میترسم. واقعا میترسم که آنها به همان وضعیت لیورپول در دهه ۹۰ گرفتار شوند. درک میکنم که فقط ۱۵ ماه از بردن لیگ گذشته و میدانم که یونایتد هنوز موفقترین باشگاه کشور از نظر تجاری و تبلیغاتی است. آنها بزرگترین استادیوم کشور را دارند و بیشترین درآمد را در انگلیس از بلیتفروشی بدست میآورند اما در کل موفقیتهای باشگاه و ایستادگیاش بر روی آن، براساس اتفاقاتی که داخل زمین رخ میدهد رخ میدهد.
بعد از شکست مقابل سوانسی و خرید تنها یک بازیکن بعد از ماه ژوئن فکر میکنم که زمان برای تغییرات بزرگ فرا رسیده است. یونایتد به چه چیزی احتیاج دارد؟ حداقل پنج بازیکن. نه پنج بازیکنی که پتانسیل ستاره شدن دارند؛ پنج بازیکن با تجربه. پنج بازیکن با کیفیت که از همان روز اول نمایشهای خوب را شروع کنند و شرایط را عوض کنند. مهاجمهای یونایتد به اندازه بقیه تیمهای تاپ انگلیس خوب هستند. مشکل پشت سرشان است.
پنج بازیکنی که من الان میخرم ژابی آلونسو، سامی خدیرا، رافائل واران، آنخل دیماریا و متز هوملز هستند. گرفتن همه آنها با توجه به اینکه چهار نفرشان در یک باشگاه بازی میکنند سخت است اما یونایتد الان به همچین بازیکنانی احتیاج دارد. بازیهای زیادی از مارکوس روخو ندیدهام، پس شاید او بتواند جای یکی از این پنج بازیکن را بگیرد.
اجازه بدهید درمورد یک چیز بیپرده صحبت کنم. انتقاد کردن از باشگاهی که در تمام دوران بازیگریام برایش بازی کردم حالم را بد میکند اما این یونایتدی است که فصل پیش هفت بازی را در اولدترافورد باخت و امسال را هم لیگ را با شکست آغاز کرد. یونایتد باید جلوی افتش را بگیرد. در روزهای دوران سر الکس فرگوسن که جام پشت جام به دست میآمد، تصور همچین افتی غیرممکن بود. ولی این اتفاق در حال رخ دادن است.
اگر به آن پنج بازیکنی که گفتم نگاه کنید، بزرگترین مشکل با آلونسو شاید سابقه حضورش در لیورپول باشد. خب که چی؟ او کیفیتی که یونایتد الان به آن احتیاج دارد را دارد. بازیکن سریعی نیست اما هیچوقت سرعت شاخصه بازیاش نبوده است. پیرلو هم سریع نیست ولی میتواند بازی کند. به تازگی قراردادش را تمدید کرده ولی با حضور مودریچ و اضافه شدن کروس شاید زمان جدا شدنش فرا رسیده باشد.
من خدیرا را بخاطر انرژی و تجربهاش دوست دارم. در فاصله دو ماه جامجهانی و لیگ قهرمانان را برد. چنین فوتبالیستی، اعتماد بنفس زیادی را همراه خودش به باشگاه میآورد. قدرت پاسوری الونسو را ندارد ولی کیفیتهای خوب دیگری دارد. او هم به نظر در دسترس میرسد.
درباره دیماریا من فکر میکنم ۵۰ میلیون برایش زیاد است ولی او چیزی دارد که اولدترافورد مدت زیادی است آن را نداشته است. او هیجان را دوباره به بازیهای خانگی میآورد. یونایتد وقتی در خانه بازی میکند، به بازیکنانی که سرعت و توانایی پشت سر گذاشتن مدافعان حریف را دارند، نیاز دارد. چنین بازیکنانی هوادارها را به وجد میآورند. گیگز، رونالدو، رونی و حتی توز. والنسیا هم در برههای این کار را انجام میداد. امروز شما به ترکیب نگاه میکنید و دنبال چنین بازیکنی میگردید. عدنان یانوزای؟
بازی در خارج خانه داستان دیگری است. فشار کمتری برای حمله کردن وجود دارد. توپ را نگه میدارید، هواداران حریف را ساکت میکنید و منتظر فرصت میایستید. بازی در خانه یک جور دیگر است.
من واران را دوست دارم و فکر میکنم که امسال هم فرصت کمی در مادرید داشته باشد. هوملز بارها گفته که به دورتموند متعهد است ولی او تجربهای را دارد که یونایتد به آن نیاز دارد. وقتی بازی هفته پیش را نگاه میکردم، شوکه شدم که هر بار سوانسی وارد زمین یونایتد شد، به نظر میرسید که میتواند به گل برسد.
نگرانی من مثل همیشه آمادگی جسمانی ایوانز، جونز و اسمالینگ در طولانی مدت است. در سیستم سه دفاعه جونز و اسمالینگ مستحکم بنظر نمیرسند. جونز یکی دیگر از بازیکنان است که سوال"پتانسیل" برایش پیش میآید. او الان ۲۲ ساله است و سه سال از حضورش در یونایتد میگذرد. احساس میکنم مثل یک مدافع درون زمین احساس خطر نمیکند. من ترجیح میدهم در دفاع راست یا هافبک بازی کند.
اسمالینگ هم در سیستم سه دفاعه نمیتواند کارایی لازم را داشته باشد. در بازی مقابل سوانسی زمانهایی بود که ویلفرد بونی به او از نظر فیزیکی غالب شده بود. نه جونز و نه اسمالینگ در زمین صحبت کنندههای خوبی نیستند. در حالت ایدهال ترجیح میدادم که بلکت نخستین بازیهایش را در کنار با تجربههایی مثل نمانیا ویدیچ و ریو فردیناند انجام بدهد.
من هنوز شک و تردیدهایم را نسبت به ۲-۵-۳ فن خال دارم. در جامجهانی با خودم فکر میکردم که احتمالا به ترکیب هلند نگاه کرده و متوجه شده که بهترین راه کارش بستن خط هافبک و امید داشتن به ونپرسی و روبن بوده است. نمیتوانم بگویم که هلند فوتبال هیجانانگیزی را در جامجهانی ارائه داد. حالا هم نگرانیام این است که در یونایتد هم همچین روشی را دنبال کند.
البته همهچیز تقصیر فنخال نیست. این مشکلات قبل از حضور او به وجود آمدهاند. باید درک میکردم که بازی کردن من برای یونایتد، آن هم در ۳۸ سالگی، نشاندهنده این بود که فشار کافی روی بازیکنان باتجربه و باسابقه از طرف بازیکنانی که وارد تیم میشدند نبوده است. این قضیه برای رایان در فصل پیش هم صادق است. بعضی مواقع در ۴۰ سالگی بهترین بازیکن زمین بود.
جنبه غمانگیز و نگرانکننده همه اینها این است که بعد تماشای بازی سیتی و چلسی مشخص شد که یونایتد در سطح آنها نیست. آنها هم شاید در سطح آرسنال و لیورپول نباشند. یونایتد باید در این چند روز فقط خرید کند.
باشگاه به موفقیتش از جنبه تجاری ادامه میدهد ولی همهچیز در یک باشگاه فوتبال به اتفاقات داخل زمین ربط دارد. این یک اصل ساده در یک باشگاه بزرگ است و یونایتد هم از این قاعده مستثنی نیست. به ما گفته شده که پول وجود دارد. میتوانم بگویم که حالا زمان خرج کردن آن رسیده است.