اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم» به نقل از اداره کل روابط عمومی و تشریفات قوه قضاییه، حجت‌الاسلام و المسلمین سید ابراهیم رییسی طی سخنانی در سومین نشست تخصصی حقوق بشر تصریح کرد: غربی‌ها در یک مقطعی دور هم نشسته و اعلامیه حقوق بشری نوشته‌اند که مدعی هستند برای همه مردم جهان و همه ملت‌ها لازم الاجراست. این در حالی است که زمانی می‌توان برای انسان‌ها قانون نوشت که به همه ابعاد مادی و معنوی آنان اشراف داشت. وی در ادامه با تاکید بر اینکه واضع قوانین حقوق بشر باید به نظام احسن در جهان واقف باشد، ادامه داد: آیا واضعان این حقوق با همه ابعاد انسان و نیازهای او آشنا بوده‌اند؟ آیا غربی‌ها که تنها بعد مادی انسان‌ها را در اعلامیه حقوق بشر مد نظر قرار داده‌اند می‌توانند چنین قوانینی برای انسان‌ها بنویسند؟ ما معتقدیم چنین شناختی فقط از آن خداوند تبارک و تعالی است. معاون اول قوه قضاییه اظهار کرد: غربی‌ها در اعلامیه حقوق بشر بر سه حق حیات، آزادی و عدالت تاکید کرده‌اند؛ در حالی که از همه اینها برداشتی ناقص داشته و بر اساس همان عمل کرده‌اند. به گفته رییسی درباره حق حیات، غربی‌ها آن را فقط در بعد مادی می‌بینند در حالی که در فرهنگ اسلام حق حیات مشتمل بر حق مادی و حق معنوی است و تازه حق معنوی انسان بسیار مهم و قابل توجه است که متاسفانه جای این حق معنوی در اعلامیه حقوق بشر خالی است. وی با اشاره به حق آزادی خاطرنشان کرد: از نگاه دین، آزادی در گروی بندگی خداست اما در نگاه غربی، آزادی کاملا تعریفی متفاوت دارد. آنها غافل از این هستند که انسان به لحاظ تکوینی آزاد است اما به لحاظ تشریعی آزاد نیست که هرکاری دلش خواست انجام دهد و در هر جامعه‌ای بر اساس نرم‌های آن جامعه تضییقاتی برای او تعیین شده است. معاون اول قوه قضاییه در ادامه با اشاره به بحث عدالت افزود: در بحث عدالت ما می‌گویم انسان با دارا بودن ویژگی‌های شجاعت در کنترل رفتار داشتن عفت در برابر شهوات و داشتن حکمت در ایجاد زندگی عقلانی از انسان یک موجود متعادل و عادل می‌سازد اما نگاه غربی‌ها به این مقوله کاملا متفاوت است. رییسی در پایان با بیان برخی از جنایات کشورهای غربی در جهان اظهار کرد: حتی با همین تعاریف ناقص ارائه شده در اعلامیه جهانی می‌توان به خوبی مشاهده کرد که کشورهای غربی بزرگ‌ترین ناقضان حقوق بشر در جهان هستند؛ چه در بعد رفتار با شهروندان خود، چه در بعد رفتار با کشورهای همسایه و چه در برخورد با کشورهای دیگر جهان که نمونه بارز آن را در لشگرکشی‌های آنها به افغانستان و عراق می‌توان مشاهده کرد.