گزارش ویژه:: با رفتن رستگار حال جودو خوب میشود؟
محمد علی رستگار رئیس فدراسیون جودو روز گذشته و دقیقا ۳۴ماه بعد از انتخاب به عنوان رئیس فدراسون جودو از سمتش استعفا داد/ وزارت ورزش چه برنامهای برای این فدراسیون دارد؟
گروه ورزشی «نسیم»، محمد علی رستگار رئیس فدراسیون جودو یکشنبه 4 مرداد و دقیقا دو سال و 10 ماه بعد از انتخاب به عنوان ریاست فدراسون جودو از سمتش استعفا داد. او 4 مهر 1391 در مجمع انتخابی فدراسیون جودو با کسب 40 رای از 43 رای موجود به عنوان رئیس فدراسیون جودو انتخاب شده بود.
رستگار در مصاحبهای که با سایت فدراسیون جودو بعد از اعلام خبر استعفای خود انجام داده بود به شدت از عملکرد خود در 34 ماه هدایت فدراسیون جودو دفاع کرده بود و از قطعی شدن دو سهمیه جودو ایران و کار پایهای در رده سنی پایه صحبت کرده بود و نوید به ثمر رسیدن استعدادهای جودو ایران را در سالهای آینده داده بود.
رئیس سابق فدراسیون جودو از کمبودها و مشکلات مالی در مدت زمان فعالیت خود صحبت کرده بود و حتی ازدرخواست برای دیدار با مقامات ورزش ایران در 5 ماه گذشته گفته بود که این درخواستها از سوی مسئولان وزارت ورزش و جوانان مورد اجابت قرار نگرفته بود.
بخشی از صحبتهای رستگار در خصوص خالی بودن دست جودو ایران از وجود نیروهای نخبه قابل قبول و درست است اما سوالی که باید از ایشان پرسید این است که چرا در این مدت نفرات موجود در جودو با وجود اردوهای مشترک قابل قبول و حضور در تورنمنتهای مختلف هیچ پیشرفتی در عملکردشان حاصل نشده است.
با مروی به عملکرد گلخانه ای فدراسیون جودو بر روی محجوب و قاسمینژاد در یک سال و نیم اخیر و حضور آنها در رویدادهای مختلف و اردوهای مشترک مشاهده خواهیم کرد که این نفرات نه تنها هیچ پیشرفتی نداشتند و همچنان در دورهای اول تورنمنتهای مختلف اعم از آسیایی، جهانی و گرندپریکسها حذف میشوند بلکه در برخی مواقع در مقابل رقبایی مغلوب میشدند که هیچ اعتباری در جودوی آسیا و جهان نداشتند.
مشکلاتی مالی که رستگار از وجود آنها صحبت کرده بود تنها مختص به فدراسیون جودو نبوده است و با توجه به شرایط کشور و تحریمها در تمامی حوزههای مدیریت ورزش و مدیرت کلان کشور وجود داشته است اما با همه این تفاسیر فدراسیون جودو در 24 ماه اخیر بیشترین تعداد اعزام را در میان تمامی رشتههای رزمی داشت اما چه سود که هیچ کدام از این اعزامها کمکی به پیشرفت جودو ایران نکرد.
در سال گذشته جودو ایران استعدادی همچون رامین صفویه را نیز کشف کرد که در المپیک نانجینگ به مدال طلا دست یافت اما همین استعدادی که قطعا در شمار استعدادهایی که رستگار نوید ظهورشان در سالهای آینده را داده است، نیز به حال خود رها شده بود و بعد از رسانهای شدن مشکلات او تازه مدیریت فدراسیون جودو به یاد استعداد خود افتاد و زمینه را برای بازگشت او به اردوهای تیم ملی فراهم کرد. جعفر پهلوانی نیز یکی دیگر از استعدادهای بود که مسئولان فدراسیون نوید ظهورش را داده بودند اما در مورد او نیز پس از یکی، دو اعزام دیگر خبری شنیده نشد.
رستگار در مدت حضور در فدراسیون جودو از اهداف بلند مدت و حتی کسب مدال در بازیهای جهانی صحبت میکرد اما بعد از ناکامی در بازیهای آسیایی مجددا صحبتهای امروز خود و نبود نیروهای نخبه در جودو را بهانه کرد اما مگر ایشان در مقطعی که کاندیدای فدراسیون جودو شدند از وضعیت جودو ایران بررسی انجام نداده بودند؟ آیا به راستی در طی 34 ماه اخیر جودو ایران پلهای رو به جلو حرکت کرد یا فقط به باختن در تمامی مسابقات عادت کرد؟
بسیاری از اهالی جودو میدانند که در مدت حضور رستگار در فدراسیون جودو در بسیاری از موارد او فرد تصمیم گیرنده نبود و حتی در مواردی با آرش میراسماعیلی نایب رئیس فدراسیون مشکلاتی غیر علنی نیز داشت. آخرین مورد آن نیز اختلافات نایب رئیس فدراسیون جودو با سرمربی تیم ملی بود که متاسفانه ما شاهد رفتارهای غیرحرفهای از سوی مقامات فدراسیون بودیم.
رستگار بعد از 34 ماه در حالی به فکر استعفا افتاد که میتوانست بسیار زودتر این اتفاق بیفتد اما حالا که رستگار دیگر در فدراسیون جودو حضور ندارد باید از مسئولان وزارت ورزش سوال پرسید چه برنامه نظارتی برای فرد بعدی وجود خواهد داشت تا ما حداقل اگر پیشرفت کوتاه مدتی نداشتیم، پسرفت نداشته باشیم.
با توجه به اینکه میراسماعیلی شناخته شدهترین چهره تاریخ جودو ایران سودای حضور در مجلس را دارد آیا مسئولان وزارت ورزش گزینه مدیریتی مناسبی برای فدراسیون جودو مدنظر دارند؟ شاید هم مسئولان وزارت به دنبال مذاکره با نیروهای هستند که سابقه حضور در فدراسیون جودو را داشته و عملکرد آنها نیز در مدت زمان حضورشان در فدراسیون جودو باعث مواجه شدن جودو ایران در حال حاضر با این شرایط شده است.