جایزه ادبی، پشت درِ دستشویی!

گروه فرهنگی « نسیم آنلاین »، محمدرضا شهبازی- خداوکیلی یا ما خیلی الکی وقتمان پر است، یا بقیه خیلی اوقات فراغتشان زیاد است. وگرنه آدمی که کار و زندگی دارد که انقدر جایزه ادبی برگزار نمی‌کند! در خبرها خواندم که جایزه ادبی «چهل» هم به میمنت و مبارکی تاسیس شده است و در توضیحش آمده بود که «در نخستین جایزه ادبی چهل 15 داستان‌نویس بالای چهل سال، 18 داستان‌نویس بین 35 تا 40 سال را داوری کردند.»

نه... خدایی این هم شد جایزه؟ مثلا چرا 12 داستان نویس بالای 38 سال، 16 داستان نویس بین 24 تا 28 را داوری نکنند؟ حالا من می‌گویم اصلا از بند این اعداد و ارقام بزنیم بیرون. بد نیست که این جایزه های ادبی را هم برگزار کنید. بالاخره هر چی باشد از بیکاری بهتر است. اجاره خانه و قسط ماشین که ندارید، نشسته‌اید توی کافه و وسط قهوه خوردنتان دارید جایزه ادبی برگزار می‌کنید، خب اینها را هم برگزار کنید:

در این جایزه ادبی، 8 داور که همگی پشت درِ دستشویی قرار دارند و بر اثر فشار دارند محکم به در دستشویی‌ها میکوبند و میگویند «بدو... بدو جون مادرت... ریخت»، آثار 8 شاعر را که در دستشویی بوده و در این مدت زیر بار فشار ریخت ریخت داوران اشعار خود را پشت درِ دستشویی نوشته‌اند، داوری می‌کنند!

در این جایزه ادبی، 27 داور که بنزین خود را زده اند، داستانک های 27 نویسنده جوانی را که در حال زدن 29 لیتر بنزین به خودرو خود هستند، داوری می‌کنند. محل برگزاری این جایزه ادبی، یکی از پمپ بنزینها می‌باشد.

در این جایزه ادبی، 13 داور که دارند در پیاده رو راه میروند، آثار 7 نویسنده را که در پیاده رو به آنها تنه زده‌اند داوری میکنند. بیشتر بودن تعداد داورها به این علت است که احتمالا بر اثر این تنه زدنها دعوا رخ میدهد و طبیعتا داورها که سنشان بیشتر است کتک میخورند و مجروح میشوند. در واقع نفرات ذخیره برای تیم داورها در نظر گرفته شده است!

در این جایزه ادبی، 389 داور که در ایستگاه قبل سوار یک واگن مترو شده‌اند، آثار 18 نویسنده‌ای را که هر کدام در یک ایستگاه سعی میکنند وارد واکن شده و خود را جای بدهند، داوری می‌کنند. پیام این جایزه ادبی، تلاش نویسندگان جوان برای باز کردن جای خود در میان منتقدان پیشکسوت و جلب نظر آنها است!