فلانی تیغش می بُرَد!
۳ داستان کوتاه طنز، به مناسبت عید سعید فطر
ماجرا ازآن جا شروع شدکه استخوان ها و دنده های بچه همسایه من، بر اثر ازدحام و فشردگی جمعیت و هجوم مسافران مترو در زمان ورود به قطار، دچار آسیب دیدگی جدی شد و با ناله و فریادش، همه اهالی محل را به وحشت انداخت و خواب و خوراک را بر من و دیگران حرام کرد!
گروه فرهنگی « نسیم آنلاین » ،حمیدرضا نظری- ماجرا ازآن جا شروع شدکه استخوان ها و دنده های بچه همسایه من، بر اثر ازدحام و فشردگی جمعیت و هجوم مسافران مترو در زمان ورود به قطار، دچار آسیب دیدگی جدی شد و با ناله و فریادش، همه اهالی محل را به وحشت انداخت و خواب و خوراک را بر من و دیگران حرام کرد!
فلانی تیغش می بُرَد!... آخ!... بی انصاف چه دردی هم دارد!... ای وای، در این روزهای عزیز، این چه بلایی بود سرم آمد؟!... ضربه به حدی محکم بود که دیگر گرما و مترو و فشارجمعیت و بچه همسایه و پماد مخصوص را فراموش کردم و فقط توانستم بگویم:" آخ! و دیگرهیچ!!
خدا بگویم این"حبیب" آقا کله پز را چه کارکند که تیغش بُرید و نزدیک بود مرا زهره ترک کند و بچه هایم را به روزسیاه بنشاند!... من اینک در این ایام مبارک عید فطر، با سری شکسته و باندپیچی شده، قلم به دست گرفته تا برایتان بگویم که چه بلایی بر سرم آمد و...
ماجرا ازآن جا شروع شدکه استخوان ها و دنده های بچه همسایه من، بر اثر ازدحام و فشردگی جمعیت و هجوم مسافران مترو در زمان ورود به قطار، دچار آسیب دیدگی جدی شد و با ناله و فریادش، همه اهالی محل را به وحشت انداخت و خواب و خوراک را بر من و دیگران حرام کرد!
وقتی به عیادتش رفتم دلم به حالش سوخت و به شدت غصه اش را خوردم. بدبختی این جا بود که پدر و مادر بچه، موفق به خرید پماد مخصوصِ رفع درد استخوان نشده و نتوانسته بودند بعد از چند روز، مرهمی بر زخم فرزندکوچک و جگرگوشه شان بگذارند و...
تحمل دیدن چنان صحنه دلخراشی را نداشتم؛ به کودک نزدیک شدم وگفتم: " مگه من مُرده م که تو درد می کشی باباجون؟! هر طور شده دردت رو درمون می کنم؛ خیالت تخت!! "
و ازخانه بیرون زدم و یکراست به سراغ دوست کله پزم، حبیب آقا رفتم و موضوع را با او درمیان گذاشتم.
حبیب آقا، کارآماده سازی کله پاچه را که تمام کرد، با ناامیدی گفت: " پیدا کردن این پماد، سخته؛ سخت! اگه می خوای این نسخه رو بپیچی، باید تیغت بِبُره؛ می بُره؟!"
گفتم: "ولی من تیغی ندارم که بِبُره!"
- اما من دارم؛ خوبم می بُره!... همین فردا می ری داروخانه سرگذر، به عزیز"پِچ پچ" می گی فلانی منو فرستاده؛ دیگه کارت نباشه!
ذوق زده و بلافاصله از جا بلند شدم و گفتم: "چرا فردا؟!... فردا شاید ایشاء ا... عید فطر باشه و یکی دو روز هم پشت بندش تعطیلی؛ توی این چند روز، اون طفل معصوم که نباید درد و عذاب بکشه حبیب آقا جون؛ همین الان می رم!... قربان مرامت لوطی!..."
و فورا خداحافظی کردم و سوار تاکسی شدم تا هرچه سریع ترخودم را به داروخانه مورد نظربرسانم...
****
... داروخانه شلوغ بود. به سختی خودم را جلوی پیشخوان رساندم و عزیزآقا را از روی نشانه های داده شده شناختم. سلام کردم، اما متوجه نشد. این بار با صدای بلند گفتم: " سلام آقا عزیز! من از طرف حبیب آقا کله پز اومدم یه قلم داروی نایاب..."
که عزیزآقا شتاب زده و سریع، با دو دستش دهانم راگرفت: " هیس! چه خبرته؟! "
تعجب کردم. گفتم شاید حرف بد و نامربوطی زده ام و خود بی خبرم!... مثل موش به تله افتاده شروع به دست و پا زدن کردم تا بلکه جانم را نجات دهم، اما مگر می توانستم؛ خوش انصاف با دست های بزرگش چنان جلوی دهانم را گرفته بودکه ترسیدم نکند برای همیشه فاتحه ام خوانده شود!... عزیزآقا به آرامی نگاهش را به اطراف چرخاند و مردم حاضر در داروخانه را از زیر نظرگذراند و سپس با احتیاط، دهانش را به گوشم چسباند وگفت:
" یواش حرف بزن! مگه می خوای منو به خاک سیاه بنشونی؟!... خب حالا چی می خوای؟! "
و دست هایش را از روی دهانم برداشت و رهایم کرد. احساس کردم نفسم بالا نمی آید و نای حرف زدن ندارم. به سختی دستم را دراز کردم و نسخه را تحویلش دادم. عزیز آقا بعد از خواندن نام دارو، لبخندی زد وگفت:" واقعا که استفاده از مترو، کار هرکسی نیست و مرد قوی جثه می خواد و..."
- کاملا درست می فرمایی!
- می دونی که این یکی واقعا نایابه، ولی من خاطرش رو خیلی می خوام!
- خاطر پماد رو؟!
- نه؛ حبیب آقا رو می گم!
- ای بابا، پس تکلیف تیغش چی می شه؛ اصل کار، همونه که می بُره!!
از حرفم خوشش آمد، چون خندید و با پنجه بزرگ و هیولایی اش، شانه لاغر و استخوانی ام را چنگ زد و با انگشت سبابه اشاره کردکه جلوتر بروم... عزیزآقا ولوم صدایش را تا آخرین درجه پایین آورد و به طریقه پِچ پچ -بی خود نیست که اسم او را عزیز پچ پچ گذاشته اند- گفت: " ببین! "
- جون!
- پماد مخصوص رو بهت می دم!
- خب!
- ولی باید خیلی مواظب باشی کسی بویی نبره!
- چرا، مگه قرص اکس و شیشه و مواد مُخدره؟!
- خطرش از اینایی که گفتی بیشتره! گوش کن! وقتی جنس رو تحویل گرفتی، باکمال دقت و حفظ موارد ایمنی، سرت رو می ندازی پایین و خیلی آروم مثل بچه آدم، می ری بیرون و فورا می زنی به چاک! حالیته؟!
سرم را تکان دادم که یعنی بله؛ متوجه شدم.
- همین جا منتظر باش تا جنس رو بیارم!
و به طرف انبار داروخانه رفت... واقعا ترسیدم و سرتاپای بدنم شروع به لرزیدن کرد! گفتم شاید پماد مخصوص رفع درد استخوان و دنده آدمیزاد هم جزء اجناس قاچاق است و من بی اطلاع هستم!... احساس کردم همین حالا است که ماموران سربرسند و به جرم خرید مواد ممنوعه بازداشتم کنند و آبروی چندین و چند ساله ام پاک از دست برود و... با این فکر، قلبم دچار تپش شد و شدت گرفت و با سرعت تمام دور برداشت و خواست کار دستم بدهد که عزیزآقا برگشت و با احتیاط، پماد بسته بندی شده را تحویلم داد... او وقتی پول دارو را گرفت، بازهم به همان طریق پچ پچ، آخرین مرحله عملیات بزرگ را برایم تشریح کردکه:" خوب گوش کن! "
- ب... بله!
- خیلی احتیاط کن!
- چ ... چشم!
- دیوار موش داره و موش هم گوش! خیلی عادی راه برو تا کسی بهت مشکوک نشه! مواظب حرکاتت باش؛ سعی کن اصلا دستپاچه نشی و خودت رو گم نکنی؛ سعی کن رنگ صورتت...
به حدی ترسیده بودم که نتوانستم بمانم و به بقیه حرف هایش گوش کنم؛ وحشت زده آب دهانم را فرو دادم و بلافاصله از میان جمعیت گذشتم و از داروخانه خارج شدم، اما هنوز چند قدم دور نشده بودم که ناگهان یکی بازویم را گرفت؛ به شدت تکان خوردم و قبض روح شدم! کمی مانده بود سنکوب کنم، نفسم بُرید.گفتم کارم تمام شد و بیچاره و گرفتار و رسوا شدم. دستبند را به مُچ دست هایم احساس کردم... مُردم و زنده شدم!...
پس از چند لحظه که برای من عمری بود، با ترس و لرز چشم هایم را بازکردم و درمقابل خود، پیرزنی لاغر و استخوانی را دیدم که عصایی کهنه و کاغذی تا شده در دست گرفته بود و به حالت التماس نگاهم می کرد. او درحالی که سمعک اش را به روی گوش تنظیم می کرد، کاغذ را به طرفم گرفت و با صدایی زیر که بیشتر به جیغ شبیه بود، گفت: " الهی قربونت برم ننه جون؛ بگو این داروی قلب رو چه جوری می تونم پیدا کنم؛ از بس به این در و اون در زده م که دچار واریس شده و دیگه رمق راه رفتن ندارم!"
از شدت وحشت، پاک گیج شده بودم و هیچ اختیاری از خود نداشتم؛ نمی دانم چطورشد از دهانم دررفت که:
" این دارو، نایابه؛ اگه می خوای این نسخه رو بپیچی، باید تیغت بِبُره مادر؛ می بُره؟!"
پیرزن متوجه نشد؛ گوش های کم شنوایش را تیزکرد و سرش را جلوتر آورد و گفت:"چی گفتی ننه جون؛ چی باید ببُره؟! "
گفتم:" تیغت؛ تیغ! "
پیرزن با نهایت تعجب، قد و بالایم را برانداز کرد و با عصبانیت فریاد زد:" که گفتی جیغ من ببُره؛ ها؟! "
- جیغ نه مادر؛ تیغ، تیغ!
و خودم را آماده کردم تا برایش توضیح بدهم که بلافاصله عصای سنگین اش را بالای سربرد و با شدت هرچه تمام تر، آن را بر فرق سرم کوبید و جیغ زد:" برو خودتو مسخره کن مرد ناحسابی!... "
ضربه به حدی محکم بود که دیگر گرما و مترو و فشارجمعیت و بچه همسایه و پماد مخصوص را فراموش کردم و فقط توانستم بگویم: " آخ! و دیگرهیچ!! "
از آشنایی با من، افتخار کنید!من، کامران، معروف به کامی زِبل هستم و از این که امروز افتخار آشنایی با این آدم زبل نصیب تان می شود، باید خوشحال باشید و این خوشحالی را با دوستان و آشنایان خود به شکل مساوی تقسیم کنید!!
من الان این نامه را از زندان یا بهتر است بگویم بازداشتگاه برایتان می نویسم! البته اگرخدا بخواهد زیاد ماندنی نیستم و به مبارکی قرار است تا چند ساعت دیگر و به مناسبت عید سعید فطر، از حبس آزاد بشوم و به آغوش گرم ننه و بابایم برگردم!... انشاء الله این عید و این آزادی بر من و خانواده عزیزم و همچنین شما مبارک باشد! من امروز صبح، به جرم... اصلا بگذارید از اولِ اول برایتان تعریف کنم که ماجرا چیست و...
باورکنید من جوان با ادب و نمونه و زرنگی هستم! این را فقط خودم نمی گویم؛ همسایه مان عباس آقا مُفت خور می گوید؛ همکلاسی با وفایم سیروس آب زیرکاه می گوید؛ یکه بزن محله مان تیمور تیغی می گوید... من از بچگی یاد گرفتم که همیشه اول باشم و دوم و سوم بودن، برایم اُفت دارد، یعنی دوست دارم در هرکاری، تک باشم و سری تو سرا دربیاورم و زبانزد خاص و عام بشوم! من می دانم که برای بزرگ شدن، باید دست به کارهای بزرگ بزنم. البته منظورم بازکردن قفل گاو صندوق مغازه ها نیست، اما دوست دارم سر به سر بعضی ها بگذارم و کلی کیف کنم! چه می شود کرد؛ جوانی است و هزار...
راستش من از هرچه که حکم اطلاعیه و امریه و دستور داشته باشد، خوشم نمی آید و عشقم این است که برخلافش عمل کنم! مثلا چند روز پیش در یکی از ایستگاه های مترو تهران، چشمم به یک تابلو افتاد که رویش نوشته شده بود: لطفا ازآوردن موجودات و حیوانات اهلی و غیر اهلی و چه می دانم ترقه و فشفشه و جغجغه و یک چرخه و دوچرخه و سه چرخه و... به داخل مترو خودداری فرمایید؛ درصورت رویت این اشیاء به شدت رویتان را کم می کنیم و فلان و بهمان!...
با خوندن این نوشته، به خودم گفتم: " به هه! چی خیال کردین؟! اگه کامی زبل با این همه زبلی، نتونه یه فقره خروس ریزه میزه با خودش ببره تو قطار که دیگه برای لای جرز خوبه؛ همین الان کاری می کنم کارستون!"
و بلافاصله برای خرید یک خروس، دست به کار شدم و به سمت بازار پرنده فروشان حرکت کردم!...
****
یک ساعت بعد و پس از خرید یک خروس نازنازی و جاسازی آن در زنبیل مخصوص، به شکل مخفیانه و به دور از چشم ماموران ایستگاه، لای جمعیت مسافران گم شدم و روی یکی از صندلی های واگن نشستم. قطار به حرکت درآمد و من دو دستی زنبیل را چسبیدم تا کسی متوجه خروس نشود... هنوز قطار به ایستگاه دوم نرسیده بود که صدایی آبروبر، به گوش رسید که: " قوقولی قوقو! "
پیرمردی که کنارم نشسته بود، زیر چشمی نگاهم کرد و لبخند زد:" به به، عجب صبح دلنشینی؛ عجب صدای دلنوازی!... ببخشین جوون، شمام صدای خروس رو شنیدی؟! "
با دستپاچگی گفتم: " بله؛ به گمونم از رادیوی قطار، پخش شد! "
- کدوم رادیو؟! این قطار که رادیو نداره گُل پسر!
- یعنی می فرمایی بنده بودم قوقولی قوقو کردم؟!
- بلانسبت شما! من منظوری نداشتم، فقط می خواستم بگم...
هنوزحرفش تمام نشده بود که صدایی دیگر، توجه مرا به خود جلب کرد:" میو!... میو!..."
به زیرپای پیرمرد نگاه کردم و گربه ای زیبا را دیدم که داشت زنبیل خروس مرا بو می کرد؛ مثل این که گرسنه بود و دنبال یک لقمه و طعمه چرب و چیلی می گشت!... زیر چشمی به پیرمرد نگاه کردم و لبخند زدم: " به به، عجب پیشی نازی؛ عجب نوا و سازی! آقا میای بریم بازی؟! "
پیرمرد خیلی سریع و با عجله گربه را گرفت و آن را زیرکاپشن اش مخفی کرد!... این بار نوبت من بود تا پیرمرد را سوال پیچ کنم:" ببخشین آقا بزرگ! شمام صدای پیشی رو شنیدی؟! "
- پیشی؟!... ب... بله شنیدم؛ به گمونم از رادیوی قطار، پخش شد!
- کدوم رادیو؟! این قطار که رادیو نداره آقا!
- یعنی می فرمایی بنده بودم میو میو کردم؟!
- بلانسبت شما؛ بنده بیجا می کنم همچین چیزی بگم؛ منظورم اینه که...
پیرمرد با آرنج به پهلویم کوبیدکه یعنی خاموش؛ شتر... ببخشید؛ پیشی دیدی، ندیدی!
پس ازچند لحظه، پیرمرد وقتی دید کسی متوجه نیست، با احتیاط و به آرامی دهانش را به گوشم نزدیک کرد و گفت: " هی پسر! یه پیشنهاد برات دارم؛ اهل معامله هستی؟!"
- چه معامله ای؟!
- من به مامور ایستگاه نمی گم که تو خروس داری؛ درعوض تو خروس رو بده تا گربه من بخوردش؛ آخه حیوونی چند روزه هیچی نخورده و خیلی گشنشه!
- نخیر، چه زرنگ؛ اصلاحرفش رو نزن!
- چرا؟!
- چون من عضو انجمن حمایت ازحیوانات هستم و این کار،خلاف اساسنامه ماست!
- فعلا اساسنامه و انجمن رو ولش کن و شکم این گربه مظلوم رو دریاب، بچه پُررو!
- چرا توهین می کنی آقا؟! شما آدم بزرگ ها عجب حرف هایی می زنین ها! درسته که من هنوز خیلی بزرگ نشدم، ولی این دلیل نمی شه که...
پیرمرد با عصبانیت به چشم هایم خیره شد و با تحکم گفت:"حرف مفت نزن موش خرما؛ به زبون خوش، خروس رو می دی یا این که همین الان به مامورای..."
با ترمز قطار در ایستگاه و باز شدن درهای واگن، من از ترس پیرمرد و ماموران ایستگاه، خروس را برداشتم و بلافاصله پا به فرارگذاشتم!... هنوز بیش از چند قدم از قطار فاصله نگرفته بودم که دیدم ای وای، گربه دندان هایش را تیزکرده و دارد با سرعت تمام به طرفم می آید. بلافاصله شروع به دویدن به طرف پله های برقی ایستگاه کردم که ناگهان پایم برگشت و همان جا کله پا شدم و خروس از دستم رها شد و صدایی از بلندگو، خطاب به ماموران ایستگاه فریادزد: " بگیرینشون!! "
با عجله ازجا بلند شدم تا قبل از گربة وحشی و گرسنه، خودم را به خروس برسانم که گربه مثل موشک دوازده متری ازکنارم گذشت و ناپدید شد...آقا نبودید ببینید چه صحنه جالبی شده بود! جایتان خالی! واقعا شنیدن کی بود مانند دیدن؛ حالا خروس بُدو، پیشی بدو، کامی زبل بدو، پیرمرد بدو، مامورا بدو، مسافرا بدو...
... یعنی چه؟! شما دارید به من می خندید؟!... خنده ندارد که! من الان به جرم برهم زدن نظم عمومی و ایجاد موقعیت حادثه در مترو، دارم در بازداشتگاه آب خنک می خورم، آن وقت شما دارید به من ... اصلا آب خنک کجا بود در این ماه مبارک؟ هنوز یکی دو روز دیگرتا عید سعید فطر باقی مانده و... آخ جان؛ قرار است به خاطر جشن و شادی این عید بزرگ و عزیز، من آزاد بشوم و پس از چند ساعت حبس، به آغوش گرم ننه و بابایم برگردم!...
ای روزگار! کی باور می کرد کامی زبل با این همه زرنگی و زبلی، سر از زندان دربیاورد و...گفتم می خواهم آدم بزرگ و مهمی بشوم و سری تو سرا دربیاورم، اما نه این جوری!!... ای بابا؛ کی بودم و کی شدم!... من، کامران، معروف به کامی زِبل هستم و از این که امروز افتخار آشنایی با این آدم زبل نصیب تان شد، باید خوشحال باشید و این خوشحالی را با دوستان و آشنایان خود به شکل مساوی تقسیم... ای بابا؛ این را که در اول ماجرا برایتان گفتم و تکراری است... نگفتم؟!
مردی که شناسنامه باطل می کند!چند روز پیش، درحوالی ترمینال مسافربری شهر، پیرزن غمگین و دل شکسته ای را دیدم که زار زار مثل ابر بهاران گریه می کرد و با صدایش، دل هر رهگذری را به درد می آورد. تحمل دیدن آن صحنه ناراحت کننده را نداشتم. جلو رفتم وگفتم: " چی شده مادر، چرا گریه می کنی؟! "
پیرزن سرش را بلندکرد و به آرامی گفت: " نپرس مادر؛ نپرس که از صبح تا حالا به دنبال یه بلیت اتوبوس، از پا و زبون افتاده و دیگه رمقی برام باقی نمونده!"
- چرا؟ مگه بلیت قندهار می خوای؟!
- نه مادر، قندهارم کجا بود؟!... هر کجا می رم، می گن به خاطر عید فطر و این چند روز تعطیلی، همه بلیت ها رو فروختیم و دیگه بلیتی نداریم!...
- حالا کجا می خوای بری مادر؟
- کرمان، پیش عروسم؛ آخه اون طفلک بارداره و وقت زایمونش رسیده؛ پسرم تلفن زده که برم کمک شون...
گفتم:" بلندشو مادر؛ بلند شو که با نشستن و ناله وگریه، مشکلت حل و دردت درمون نمی شه؛ بیا بریم برات بلیت تهیه کنم! "
- یعنی می تونی مادرجون؟!
- دنیا رو چی دیدی مادر؛ شاید بتونم!
پیرزن بلافاصله ازجا بلند شد و خوشحال و خندان و با دنیایی امید، لنگ لنگان به دنبالم به سمت ترمینال حرکت کرد...
بعد از طی مسافتی به ترمینال رسیدیم و به اولین دفتر فروش بلیت وارد شدیم. وقتی در را بازکردم، با صحنه عجیبی روبرو شدم؛ مسوول فروش بلیت، با سبیلی از بناگوش دررفته، یک جفت میل باستانی به دست گرفته بود و آن ها را به روی شانه هایش می چرخاند؛ او صدای نوار ضرب زورخانه را هم تا آخر بلندکرده بود و ضمن ورزش، با لذت تمام به تن و بدن ورزیده و قوی خود نگاه می کرد و...
برای یک لحظه فکرکردم ای دل غافل؛ شاید حواسم نبوده و به اشتباه به گود زورخانه وارد شده ام و خود خبر ندارم! به پیرزن نگاه کردم که از وحشت، چشم هایش چهارتا شده و زبانش بندآمده بود... پس ازچند لحظه به آرامی جلو رفتم و سلام کردم. فروشنده درعالم دیگری سیر و سیاحت می کرد... با صدایی بلند گفتم: " سلام آقا! خسته نباشی! "
او بدون این که نگاهم کند، گفت:" خسته نباشی یعنی چی؛ بگو خدا قوت! "
- خدا قوت!
- قربون معرفتت جوون!
- ببخشید، یه بلیت برای کرمان می خوام!
مسوول فروش بلیت، میل باستانی را از روی شانه هایش پایین آورد و با دست چپ، بازوی دست راستش را مالش داد و گفت:" بلیت می خوای چیکار پسر؛ این بازوی مردونه رو می بینی؟!"
- بله می بینم!
- دست بزن ببین چطوره!
جلو رفتم و دست زدم؛ سفت بود؛ مثل سنگ!... گفتم:" چه بازوی محکمی؛ آفرین! "
- آفرین یعنی چی؛ بگو ماشاءالله!
و دستمال گردنش را بازکرد و به دور دستش پیچید و گفت: " فعلا پاهاتو جفت کن ببینم! "
- پاهامو؟!... برای چی؟!!
- برای این که از زمین بلندت کنم و میزون قدرتم رو بسنجم؛ آخه می دونی، من یه وقتی خوب هالتر می زدم و اسمم همه جا وِرد زبونا بود!
با ناراحتی گفتم:"دست بردار آقای محترم، مگه بنده هالتر شما هستم؟! عجیبه والا!... من اومدم این جا تا... "
- تا بلیت بگیری؟!
- بله، بلیت به مقصد کرمان!
فروشنده با بدخلقی، درخروجی را نشان داد:" بلیتم کجا بود مرد حسابی؟ بلیت، بی بلیت؛ حالیته؟! حالا بهتره فورا بری پی کارت که اصلا حال ندارم! "
- برم پی کارم؟! من تا بلیت نگیرم، ازجام تکان نمی خورم! چی خیال کردی پهلوان پنبه؟!
فروشنده به چشم هایم نگاه کرد و بلافاصله چشم غره رفت:"بله؟! نفهمیدم!! به من می گی پهلوون پنبه؟! "
- بله، چون اگه پهلوون درست و حسابی بودی که وزنه سی و سه منی رو از جا بلند می کردی، نه منو که فقط چهار مثقال گوشت خالص دارم و...
نگذاشت بقیه حرفم را بزنم؛ مثل پلنگ زخم خورده نعره کشید:" حالا بهت حالی می کنم که من... "
وحشت زده عقب کشیدم: " می خوای چیکارکنی آقا؟! "
چند قدم جلو آمد و با عصبانیت تمام، مُشت دست راستش را در مقابل چشم هایم گرفت:" می خوام با همین مشت، شناسنامه تو باطل کنم! "
و به یکباره به طرفم خیز برداشت.پیرزن هم با عجله ازجا بلند شد و خودش را به وسط معرکه انداخت. فکرکردم حالا به خاطر من، با فروشنده درگیر می شود، اما او لبخند زنان خطاب به فروشنده گفت: " ای وای مادر، مگه تو شناسنامه هم باطل می کنی؟! "
- آره ننه، باطل می کنم؛ خوبم باطل می کنم! حالا بکش کنارتا شناسنامه این بوقلمون مُردنی رو برای همیشه باطل کنم و یه یادگاری درشت هم زیر چشماش بکارم و خلاص!
پیرزن درحالی که ذوق زده شده بود، خم شد و خیلی آرام و درگوشی گفت:" با این پسرکاری نداشته باش مادرجون؛ قربونت برم اگه بتونی این شناسنامه پوسیده و قدیمی منو باطل کنی و به جاش یه شناسنامه جدید و جوون و خوشگل بهم بدی، تا آخرعمر دعات می کنم! می دونی که چی می گم؛ یه شناسنامه که سن و سال منو یه هوا..."
فروشنده مانده بود که به پیرزن چه بگوید و من درمانده و بلاتکلیف که چه کارکنم؛ بخندم و یا از مشت سنگین این مرد عصبانی فرارکنم و...
... خلاصه، پیرزن آن قدر التماس و خواهش کرد و از عروس باردار و نوه آینده ا ش گفت وگفت تا بالاخره فروشنده یک بلیت به مقصد کرمان برایش صادرکرد؛ البته بعد از زدن یک مشت جانانه و سنگین و کاشتن بادمجانی درشت وخوش رنگ در زیرچشم راست بنده؛ آن هم به رسم یادگاری!
... باز خدا را هزار مرتبه شکر؛ اگرجناب پهلوان پنبه، جدی جدی شناسنامه ام را باطل می کرد، الان به جای شادی و شیرینی جشن عید سعید فطر، باید خرمای سر قبر مرا می خوردید و فاتحه!... آخیش؛ واقعا که شانس آوردم!