جشن امضای کتاب‌های "داودآبادی" برگزار شد

کدخبر: 2062441

حمید داودآبادی نویسنده دفاع مقدس در این جشن امضاء کفت: مصطفی کتاب "دیدم که جانم می رود" نه از جهنم می ترسید و نه دنبال حوری بود. مصطفی فقط می گفت که گناه کردن بی معرفتی به خداوند است. او خدا را رفیق و دوست خود می دانست.

به گزارش خبرنگار « نسیم آنلاین »، جشن امضاء همه کتاب های "حمید داودآبادی" روز چهارشنبه 24 شهریورماه از ساعت 17 تا 19 در محل "ترنجستان سروش" با حضور این نویسنده و نویسندگانی از قبیل "رضا رسولی" و علاقمندان به کتب حوزه دفاع مقدس برگزار شد.

بر اساس این گزارش در محل ترنجستان سروش کتاب های حمید داودآبادی شامل چادر وحدت" خاطرات و ناگفته های سال های 1358-1360، "عقل درخشان" زندگی و خاطرات حاج حسان اللقیس - فرمانده مقاومت لبنان، "تبسم های جبهه" خاطرات باحال و قشنگ بچه های جبهه و جنگ، "پهلوان سعید" زندگی نامه و خاطرات شهید سعید طوقانی، "شهید بعدازظهر" خاطرات شهید مصطفی کاظم زاده و "آسمان زیر خاک" خاطرات تفحص پیکر شهدادر معرض نمایش و خرید علاقمندان قرار گرفته بود.

همچنین در این محل آثار داستانی حمید داودآبادی شامل "آن که فهمید، آن که نفهمید" و چاپ سوم کتاب داستان "نامزد خوشگل من" قرار گرفته بود. علاقمندان نیز می توانستند این کتاب ها را تهیه کرده و بخرند.

گفتنی است درجمله آثار شاخص آقای داودآبادی می توان به کتاب "سید عزیز" زندگی نامه خودگفته سید حسن نصرالله اشاره کرد که این کتاب هم تا امروز با استقبال خوب مخطابان روبرو شده است.

"مثل آب خوردن" دیگر اثر آقای داودآبادی بود که با موضوع "شیوه های خاطره نویسی" توسط او نوشته شده بود. در این کتاب او شیوه های نگارش خاطرات را به مخاطبان و علاقمندان اموزش داده است.

درضمن در این برنامه آخرین و جدیدترین کتاب حمید داودآبادی با نام "دیدم که جانم می رود" در معرض نمایش برای مخاطبان قرار گرفت. او در این کتاب به بخشی از خاطرات خود در دوران دفاع مقدس و پیرامون اخلاق و روش زندگی جوانی 16 ساله به نام مصطفی اشاره کرده است.

داودآبادی پیرامون این کتاب نیز به خبرنگار « نسیم آنلاین »، گفت: کتاب "دیدم که جانم می رود" بخشی از خاطرات هشت ساله حضور من در جیهه های جنگ است. در این کتاب به شهیدی اشاره کردم که یک ماه قبل از شهادت می داند که قرار است شهید شود. البته او انسان خاصی هم نبود ولی قطعا ویژگی های هم داشت.

وی افزود: این کتاب در یکی از مراکز حوزه علمیه که 200 روحانی داشت خوانده شده بود و همه طلاب از من سوال کردند که مصطفی این کتاب چه کسی است و چگونه مصطفی شد؟ من در پاسخ به آنها گفتم که این مصطفی نه آیت الله، نه علامه و نه عارف بود.

داودآبادی ادامه داد: من به آنها گفتم نماز شب را من به او یاد دادم. همچنین وصیتنامه او را هم من نوشتم. بخش هایی از قرآن را می آمد و از من یاد می گرفت ولی مصطفی یک آینه قرآن از باور کرد و در این دنیا برنده شد. به آنها گفتم ما تمام قرآن را حفظ هستیم ولی هیچ چیز آن را باور نداریم و هر غلطی که بخواهیم می کنیم.

این نویسنده خاطرنشان کرد: مصطفی همین یک آیه را گرفت و برنده شد. من به آنها گفتم شما مگر نمی بینید که خداوند تمام اعمال ما را مشاهده می کند؟ مصطفی نه از جهنم می ترسید و نه دنبال حوری بود. مصطفی فقط می گفت که گناه کردن بی معرفتی به خداوند است. او خدا را رفیق و دوست خود می دانست.

وی تصریح کرد: مصطفی 16 ساله ای که من در کتاب "دیدم که جانم می رود" به آن اشاره کردم در موقعیتی در برابر دختری که خود را عریان کرده مقاومت می کند و اسیر هوای نفس و شهوت نمی شود. او علت به گناه نیفتادن خود را این موضوع بیان کرد که خداوند ما را نگاه می کند.

داودآبادی در پایان گفت: آن موقع امثال این مصطفی 16 ساله باور داشتد که دنیا به دوربین خداوند متعال مجهز است. حتی خداوند متعال هم در قرآن دوستانه بیان می کند که من همه شما را نظاره گر هستم.

لازم به ذکر است که در برنامه که در حقیقت بیشتر به یک این گپ و گفت با علاقمندان و مخاطبان حوزه دفاع مقدس بد تا یک برنامه رسمی، "حمید داودآبادی" به صحبت و گفتگو با نویسندگان و مخاطبان خود پرداخت و پیرامون موضوع عرصه نشر دفاع مقدس با آنها بحث و تبادل نظر کرد.

ارسال نظر: