اخبار آرشیوی

این شاعر همچنین در گفتگو با «نسیم»، ادامه داد: - به نظرم باید میان شعر آیینی تفکیک و تمایز قایل شد. گروه اول شعرهایی است پیچیده نیستند و فرم ساده‌ای دارند و مخاطب در اولین برخورد با آن ارتباط می یابد. - گروه دوم شعرهایی است که از فرم و ساختار پیچیده‌تری برخوردار هستند و مفهوم فاخرتری دارند که اینها شعرهایی است که مخاطب کمی‌تری دارند. در مواجه با این شعرها، مخاطب نیازمند این است که با تامل و تعمق بیشتری به این شعرها بپردازد. این شعرها هستند که می‌تواند به عنوان یک سبک ادبی در ادبیات کشور مطرح باشد. - بنابراین هرگاه خواسته شود میان اینها قضاوتی اعمال شود باید به مخاطب این شعرها توجه کرد. شعر آیینی نمی‌تواند همانند شعر مذهبی هیئتی باشد که مخاطب در مرحله اول با آن ارتباط برقرار کند. اصلا این شعرها هدفش درگیر کردن مخاطب و به اشک انداختن او نیست. بنابراین نمی‌تواند در تظاهرات عاطفی مخاطب شرکت داشته باشد. بلکه این شعرها با هدف اندیشه‌ورزی مخاطب گفته می‌شود و به تعمق نیازمند است. - اینکه گفته می‌شود این شعرها مذهبی هیئتی به شعر آیینی آسیب می‌زند، درست نیست. اینگونه شعرها یک نوع مخاطب دارند که عام‌تر هستند و گونه دیگر هم مخاطبان خاص خودش را دارد که فرهیخته‌تر هستند و طبیعی است که محدودتر باشند. - نباید از شعرهای مذهبی هیئتی انتظاری فراتر از درگیر کردن احساسات مخاطب و داشته باشیم و از آن سو از شعر آیینی فخیم و کلاسیک نیز انتظار می‌رود که در محافل ادبی مطرح شود که از پیچیدگی ساختاری و قالب شعری برخوردار باشد و هدفش هم درگیری فوری مخاطب نباشد. - اعتقاد من این است که نباید نسبت به ادبیات مذهبی هیئتی بیرحم باشیم و نسبت به آن سخت بگیریم. البته ممکن است گفته شود که این شعرها باعث ابتذال مخاطب می‌شود که این بحث ادبیات نیست و به فرهنگ دینی ربط دارد و به ادبیات مربوط نمی‌شود. - من و هر شاعر دیگری نگران وضعیت شعر نیستیم چرا که شعر مثل یک جریان آب است که جریان دارد و به هر صورت جهت خودش را پیدا می کند و خوشبختانه ادبیات هم یک جریان رو به تکامل است و اگر شاعر در معرض اتفاقات و رویدادهای اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و ... باشد و متوجه اتفاقاتی که حول و اطرافش می‌افتد باشد خواهد فهمید که جهت کجاست و به دنبال آن خواهد رفت. ادبیات آیینی خواه ناخواه از تکامل جدا نیست و رویه رو به تکاملی دارد.