اخبار آرشیوی

این اثر با استناد به مدارک برجای مانده از دستگاه مخوف ساواک به نقل جنایات این سازمان می‌پردازد. در این کتاب ابتدا با چگونگی پیدایش دستگاه های اطلاعاتی در ایران آشنا شده و سپس با درج اعترافات سنگین شکنجه‌گران، مخاطب با گوشه ای از جنایات این سازمان آشنا می شود. ساواک در اواسط دهه ۱۳۳۰ شمسی، با همکاری مشترک موساد و سیا در ایران شکل گرفت و هدف از آن تاسیس یک نیروی پلیس مخفی در ایران بود. بنیانگذاران این سازمان، سازمان سیا را الگوی شکل‌گیری اولیه آن تعیین کرده بودند. کارشناسان سیا و سپس موساد در ایران به طور فعال به آموزش متدهای خبرچینی و جمع‌آوری اطلاعات مربوط به مخالفان حکومت شاه، به اعضای ساواک پرداختند. بهمن نادری پور معروف به تهرانی، فریدون توانگری معروف به آرش، فرج‌الله صیفی کمانگیر معروف به کمالی و جعفرقلی صدر، نخستین رییس زندان کمیته مشترک ساواک، چند تن از شکنجه گران معروف رژیم شاه، که اکثر مبارزان و انقلابیونی که زندان رفته اند با آنها آشنا هستند، افرادی هستند که در این کتاب اعترافاتی از آن ها می خوانیم. در خاطرات بازگو شده توسط انقلابیون و زندانی ها، قساوت و وحشیگری تهرانی و آرش بیان شده، اما تا کنون به طور خاص کتابی در باره آن ها نوشته نشده است. کتاب "شکنجه گران" اعترافات تهرانی و آرش است که بعد از انقلاب در زندان یا در دادگاه بیان کرده اند و سپس در روزنامه ها چاپ شده و با مستند سازی آن، به چاپ رسیده است. این کتاب در فصل اول به تبیین نقش دستگاه اطلاعاتی و جایگاه آن پرداخته و سپس در فصل دوم‌ زمینه های پیدایش کمتیه مشترک ضد خراب کاری را بررسی می کند. کمیته مشترک ضد خرابکاری به دلیل عدم هماهنگی میان شهربانی و ساواک تشکیل شد. کمیته سوم ساواک و بخشی از شهربانی با یکدیگر ادغام شده و کمیته مشترک به وجود می آید. این کمیته بازداشتگاهی داشته است که "تهرانی" شکنجه گر معروف در آن از مبارزین اعتراف می گرفته است. بازداشتگاه موقت کمیته مشترک بعضی مواقع به زندان تبدیل می شده و گاهی تا سه سال فردی را آن جا نگه می داشتند. در فصل سوم ابتدا به این موضوع پرداخته شده که آیا شاه از این شکنجه ها خبر داشته یا نه؟ تهرانی طی اعترافاتش می گوید که تمام موارد در بولتن هایی به اطلاع دربار می رسیده است. پس از آن انواع شکنجه های آن دوران با ذکر خاطرات افراد مختلف بیان شده است. مؤلف در فصل چهارم فضای باز سیاسی پس از سال 55 را بررسی کرده است. در این سال دموکرات ها در آمریکا به ریاست جمهوری می رسند و بر رژیم پهلوی فشار وارد می کنند که فضای بسته و استبدادی کشور را تلطیف کند. به همین علت فضای باز سیاسی در دستور کار قرار می گیرد و در همین راستا توجه به حقوق بشر مورد توجه قرار می گیرد. این فضای باز سیاسی فقط به دلیل وجهه بین المللی آن بوده است و طبق اعترافات تهرانی و ... در باطن دستور آمده بوده که به هر ترتیبی شده، مبارزان انقلابی سرکوب شوند. تهرانی می گوید: «از سال 56 که مسئله حقوق بشر و فضای باز سیاسی در ایران اعلام شد، ساواک روش جدیدی را در پیش گرفت. به این ترتیب که کادرهای مخفی را اگر دستگیر می شدند پس از شکنجه با سیانور و وسایل که احتمالا مجهز به صدا خفه باشد از بین می بردند» در پایان فصل اواخر عمر کمیته مشترک بازگو شده و سپس در فصل پنجم با عنوان «فروپاشی دژ» تصرف و تسخیر کمیته مشترک و دستگیری شکنجه گران بازگو شده است. فصل ششم اعترافات تهرانی، آرش و بقیه است. هشت جلسه اعترافات دادگاه هایشان است. پایان بخش این فصل اعترافات دیگر بازجویان و شکنجه گران ساواک است. بعد از اتمام فصل ها اسناد و عکس ها آمده است. این کتاب سیستم‌های اطلاعاتی را در رژیم پهلوی بررسی می‌کند که به چه صورت زیر نظر آموزش‌های اشغالگران قدس و آمریکا بوده اند. همچنین در این کتاب مطرح شده است که چگونه عوامل انگلیس نحوه ساخت زندان را برای جرایم سخت آموزش می‌داده اند. "شکنجه‌گران می‌گویند" به همت قاسم حسن پور و توسط انتشارات موزه عبرت ایران در سال 1386 برای نخستین بار به بازار کتاب آمد.