اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، میرشکاک در بخش‌های دیگری از اظهارات روز گذشته خود در این جلسه که در مرکز آفرینش‌های ادبی حوزه هنری برگزار شد، افزود: - الهامی شیرازی 30 هزار بیت در مجموعه شعر خود سروده است که بعدها 13 هزار بیت آن را خود حذف کرده است. این شاعر از زحمت هفت ساله ای که برای سرایش کتابش کشیده بود، سه سال آن را در واقع حذف کرده که این می تواند به ویژه برای جماعت شعرای آیینی الگو باشد. - اسطوره از ساحت دین به معنای شریعت کلمه بیرون رفته و با افسانه آمیخته شده است. فردوسی می تواند آنچنان از اساطیر شعر بگوید و مانعی هم در این راه نمی بیند اما درباره کربلا و وقایع دینی ما نمی توانیم آن گونه عمل کنیم. نسبت اسطوره ای میان ائمه و روزگاران باستان و فراتاریخ زیاد است و اشعاری که به این شیوه سروده شده اند، اگر به چاپ برسند تشیع را وارد ساحت اسطوره ها خواهند کرد. - علی انسانی نمونه یک شاعر آیینی کامل است، شاعری یک چیز است و سخنوری چیز دیگر. شاعران در لحظه هایی که از خود بی خود می شوند، شعر می گویند و کمتر پیش می آید در این 200 تا 300 سال اخیر، دانش ادبی و وزن شاعری با هم توام گردند. - شاعران آیینی، یا افراد خاصی هستند و یا باید قدم در راه خاص بودن بگذارند. این گونه معانی و مضامین بایستی وارد شعر آیینی معاصر و نوحه ها شوند تا فقط در وجه عاطفی نمانند. تلاش شود تا معانی وارد اشعار شوند مثلا اگر شاعری امام حسین (ع) را وجه الله بنامد (که البته این می تواند شامل دیگر ائمه نیز شود) و در شعر آیینی چهره خدا از او یاد شود، مانعی ندارد. می توان اندک اندک این معانی و عوالم را در شعر آیینی مطرح کرد.