اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»، در این برنامه، زهرا زواریان، احمد شاکری و بلقیس سلیمانی به عنوان کارشناس حضور دارند و موضوع‌هایی مانند نقش زنان در ادبیات دفاع مقدس به عنوان کنشگر داستان و سهم زنان در این نوع از ادبیات از جنبه خلق و آفرینشگری مورد بررسی قرار خواهد گرفت. بلقیس سلیمانیدر مهم‌ترین اظهارات خود در این نشست افزود: - یک سبک شناس به نام "گارت نیکس" می گوید هر اثری را باید در سه جهت انجام داد. نخست تحلیل بر اساس داده ها، دوم تحلیل بر اساس جمله ها و سوم تحلیل بر اساس گفتمان است. نیکس می گوید وقتی ما یک اثر زنانه را دیدم یا یک کار زنانه نویسی دیدیم لزوما به زنها مربوط نمی شود زیرا چه بسا مردانی باشند که زنانه می نویسند. - نیکس می گوید وقتی می خواهیم ببینیم اثری زنانه است یا نه باید به چند سوال پاسخ دهیم، اول از چه واژگانی استفاده کرده و چه مفهومی را با استفاده از این واژگان ساخته است. دوم اینکه صدای زنانه چگونه در متن بازتاب داده شده است. سوم برخورد مردان با زنان در متن داستان چگونه است. آیا در دئاستان از زنان بیشتر استفاده شده یا از مردان؟ آیا ساختارهای بزرگی در زن بوده که مرد وابسته به جنسیت آنها است؟ راوی کیست و متن داستان بر چه کسی بیشتر تاکید می کند و زاویه دید چگونه است و متن بر منافع چه کسی بیشار تاکید می کند سوالاتی است که نیکس معتقد است که باید در برخورد با هر متنی که می خواهیم تشخیص دهیم زنانه است یا مردانه پرسیده شود. - اگر قرار باشد که ما روایتی زنانه ارائه کنیم حتما آن روایت باید مبتنی بر تجارب زنانه باشد. یا باید مبتنی بر تجاربی باشد که مردان نتوانند از عمق آنها را تجربه و درک کنند. بنابر این هر اثری که نویسنده آن زن است زمانی روایت زنانه می شود که مبتنی بر تجارب زنانه باشد. که بخش عظیمی از آن مبتنی بر تجارب بدنی زنان است. - مسئله دیگر اینکه نوستالاژی کودکی و گذشته معمولا در آثار زنانه خیلی اهمیت پیدا می کند. زندگی خانوادگی دیگر موضوعی است که در داستان زنانه فوق العاده اهمیت پیدا می کند. معمولا زنها رابطه های خود را در کارها و داستانه ای خود به تصویر می کشند. که معمولا این رابطه یک طرف آن مرد خانواده است. حالا چه پدر، برادر و یا همسر باشد. - موضوع دیگر زندگی روزمره است، موضوعی که در سال های اخیر در ایران خیلی اهمیت پیدا کرده است. زنان بیش از هرچیزی ملالت و روزمرگی و پیش پا افتادگی زندگی روزمره را مدام درباره آن می نویسند و به تصویر می کشند. اینها همه تجارب زنانه است و هیچ مردی نمی تواند تا وقتی که این تقسیم کار وجود دارد، تا وقتی که امر دوگانه ای با نام امر خصوصی و امر اجتماعی داریم و تا وقتی که حوزه خصوصی در جامعه آن هم بیش از بقیه در جامعه ما حوزه زنان است. از آن طرف توصیف عمومی حوزه مردان است. در این صورت همواره ما باید تاکید کنیم بر اینکه زن بهتر می تواند از حوزه خصوصی بنویسد تا اینکه مردان بنویسند و منظور از حوزه خصوصی خانه است. - فردی یک عنوان از کتابی را مورد بررسی قرار داده بود و دیده بود که واژه خانه پر بسامدترین واژه ای است که این زن در کتاب خود استفاده کرده است. حتی خیلی ها اعتقاد دارند که زن نگهبان خانه است و حتی سیمین دانشور در آثار خود به این موضوع اشاره کرده است. - حتی عنوان یه مقدار تمسخر آمیز فرشته خانگی را - زنانی که مدام در خانه هستند - و سرویس می دهند به شوهران و بچه ها عنوان فرشته خانگی را برای آن بکار می برند. در ادبیات داستانی مدام از این زنها ظهور می کنند. بنابر این حوزه خانواده حوزه ای است که زنها بهتر می توانند از آن بنویسند. مقداری ابهام گویی و راز داری در کارهای زنان است همچنین جزیی نگری در کارهای انها نمود دارد که بارها و بارها برخی ها بر آن تاکید کرده اند.