بایرامی: نوشته‌های وسوسه‌انگیزم را سوزاندم

به گزارش «نسیم»، محمدرضا بایرامی نویسنده ادبیات دفاع مقدس در سومین جلسه لذت داستان موسسه شهرستان ادب گفت: من معتقدم که باید به لحاظ حسی نگاه درستی به کودکی داشته باشیم و من به عنوان نویسنده اگر به شکل تجربی هم از این کودکی استفاده نکنم اما به لحاظ حسی از آن تجربه می‌کنم.

وی افزود: آرزوی هر نویسنده‌ای است که واجد قدرتی باشد که خدای‌گونه ارتباطی با دنیا داشته باشد که بتواند هر چه که خواستار آن است به وجود آید. من هم در این حوزه تلاش‌هایی داشتم و در حوزه تالیفات مختلف تجربه‌های متفاوتی را نیز دریافت کردم.

بایرامی با اشاره به اینکه همواره تلاش کرده است در هر حوزه‌ای که کار می‌کند کم‌فروشی نکند، گفت: همواره برای این اصل بوده است که اگر کاری را انجام می‌دهم قرار است در کارنامه ادبی من ثبت شود. مثلا قرار است که کتابی با محتوای 24 ساعت آخر زندگی سرلشکر احمد کاظمی در دو فصل انتظار و پرواز منتشر کنم و در کارنامه ادبی خود به ثبت برسانم.

این نویسنده ادبیات دفاع مقدس با اشاره به تعداد زیادی از نوشته‌هایی که تاکنون نوشته است اما به دلیل وسوسه‌انگیز بودن آن نوشته همه آنها را سوزانده است گفت: من نگران این هستم که خاطرات داستانی به عنوان خاطرات جا زده شود؛ چرا که من در عرصه ادبیات پایداری تعصبی دارم که دوست ندارم خاطرات داستانی به عنوان سند تلقی شود.

وی افزود: وقتی که داستان می‌خوانید این توانایی به شما داده می شود که بتوانید واقعیت‌ها را از دروغ‌ها تشخیص دهید. داستان غیرمستقیم به شما منطق و روانشناسی و جای خالی کلمات را نشان می‌دهد.

بایرامی با اشاره به اینکه فضای نوشتاری برای ادبیات کودک بسیار سخت است، گفت: فضای زندگی نوجوانان دلنشین است اما فضای داستان نوجوانان تلخ‌تر است و شبیه داستان بزرگسالان می‌شود.

این نویسنده ادبیات پایداری در پایان گفت: برخی از مواقع به جایگاهی می‌رسیدم که احساس می‌کردم دیگر توانایی نوشتن را از دست داده‌ام و برخی مواقع تصور می‌کردم باید بروم یک گوشه بنشینم و در حاشیه شهر به نوشتن بپردازم.