میرشکاک: رمان "آه باشین" ظهور و زوال انسان ایرانی را بررسی میکند
این شاعر در نشست نقد و بررسی کتاب "آه باشین" گفت: مزینانی در طرح مسائل در داستان و رمانهای خود خیلی عمیقتر از جلال آل احمد نگاه کرده است
به گزارش خبرنگار «نسیم»، یوسفعلی میرشکاک در ادامه نشست بازخوانی و نقد کتاب "آه باشین" در سخنانی گفت: آقای مزینانی با دوگانه ای که قرار است تبدیل شود به سه گانه شود باری را که سالها من احساس می کردم بر روی دل من سنگینی می کند و توقع داشتم که این نسل رمانی را پدید بیاورد که جذاب، قابل خواندن، محل تامل باشد و از تکنیک درست برخوردار باشد شعار ندهد و لایه های مختلف را بتواند در کنار هم داشته باشد را از روی دوش من برداشتند.
وی افزود: از همه اینها مهمتر رمانی باشد که در دایره تاویل قابلیت استخراج حرف هایی را داشته باشد که برای انسان ایرانی امروز که از بسیاری از جهات دچار مشکل است حرف و سخنی داشته باشد. آنچه که من در هر دو کتاب آقای مزینانی دیدم چه "شاه بی شین" و "آه باشین" این است که همسنگ هم هستند اگرچه تفاوت هایی هم باهم دارند.
میرشکاک ادامه داد: کتاب های "شاه بی شین" را می توان شعر و "آه باشین" را می توان نثر او دانست. در هر دو رمان تبدیل تاریخی انسان ایرانی مطرح است. یکی از موفقیت های نویسنده برای اولین بار این است که ما در رمان های ایشان خیلی جمع و جور و مفید به شخصیت ها پرداخته شده است.
وی اضافه کرد: در این رمان انتهای کار آغاز کار است. بعنی پایان زندگی شازده ای که دیگر شازده نیست و دیگر این موقعیت را ندارد همانند پایان زندگی پدر و پدر بزرگ او است. در این رمان نویسنده از روزگار قاجار شروع می کند و همانند جغدی که در بوف کور صادق هدایت می بینیم و نمادی در آن رمان است ما در این رمان با یک گربه روبرو هستیم.
میرشکاک خاطرنشان کرد: نویسنده با زبردستی سعی کرده از روزگار قاجار به عنوان کل تاریخ این سرزمین شامل داستانی که در همین ماجرا است استفاده کند. در حقیقت روزگار قاجار آغاز مواجهه ما با جهان بیرون از ما است. دیگر مرکز نیستیم. زیرا تا قبل از این دوره هنر نزد ایرانیان بوده است و بس.
وی ادامه داد: در هر دو رمان آقای مزینانی با جذبندگی ایدئولوژیک روبرو نمی شویم و شاید به همین علت بوده است که او در عرصه رمان موفق بوده است. هرچند کار رمان پیام دادن نیست منتهی این کتاب دومی که آقای مزینانی ساخته آینه ای درمورد تاریخ مردمان ایرانی است.
میرشکاک افزود: توانمندی که آقای مزینانی حتی در طرح مسائل در داستان و رمان های خود خیلی عمیق تر از جلال آل احمد نگاه کرده است. در رمان نخست می بینیم که درمورد تقدیر تاریخی قدرت بحث شده است. منتهی در رمان دوم ما با ظهور و زوال انسان ایرانی روبرو هستیم.
وی اضافه کرد: دست بر قضا نوشته شدن همین دو رمان توسط یک شاعر و آن هم بدون اینکه قبلا مشق نویسندگی کرده باشد نشان می دهد که چنین نویسنده ای از چنان استعدادی برخوردار است که می تواند چنین آثاری را خبق کند.