اخبار آرشیوی
یک کارشناس مسائل سیاسی طی یادداشتی در "برهان" با اشاره به تلاش دشمن برای سوءاستفاده از برخی اقدامات رئیسجمهور نوشت: مسأله "تولید شکاف" یا "تعمیق" آن در هرم مدیریتی کشور از مطالبات دیرینه جریان ضد انقلاب است/ دست نظام در مدیریت این فضا خالی نیست
محمد جعفری در برهان نوشت: آیا رهبر انقلاب در مواجهه با احمدینژاد به بنبست رسیده است؟ این شبههای است که ضدانقلاب مدتهاست روی بهرهبرداری از آن سرمایهگذاری کرده است. به زعم این جریان، برخورد با کسی که روزی برونداد گفتمان انقلاب اسلامی تلقی میشد و رهبر انقلاب بارها آشکارا از وی حمایتهای گسترده و متعددی انجام داده است، هزینههای سنگینی در پی دارد. بدیهی است که هر گونه برخورد سخت با احمدینژاد گذشته از آنکه ریزشی بزرگ را به تاریخ انقلاب تحمیل میکند، تبعاتی را به همراه خواهد داشت که تخمین آنها به سادگی ممکن نیست. این اما همهی ماجرا نیست. از سوی دیگر، از منظر ضدانقلاب، اقدامات ساختارشکنانهی سالهای اخیر احمدینژاد، از یازده روز خانهنشینی گرفته تا ایجاد منازعه با سایر قوا و نهادهایی چون شورای نگهبان و... تحمل او را تا حد زیادی دشوار ساخته است. به گونهای که حتی بسیاری از نمایندگان مجلس اصولگرا نیز به سان همفکران خود در سایر نهادها و گروههای مختلف سیاسی، به انتظار چراغسبزی برای استیضاح و رأی به عدم کفایت سیاسی وی نشستهاند. اما با این حال، رهبری همچنان در برابر این رفتار ضربتی آنها ایستاده و گویی در
بنبست گرفتار آمده است. با در نظر داشتن شرایط یادشده، اثبات پوچ بودن ادعای این جریان چندان دشوار به نظر نمیرسد. واضح آنکه نوع مواجههی رهبر انقلاب با این موضوع، ریشه در مدیریت ایشان در فضای بهوجودآمده دارد و بر خلاف تمایل و ادعای ضدانقلاب، نمیتوان آن را به واهمه از واکنشهای غیرقابل تخمین احمدینژاد و عواقب آن و به بیان دقیقتر، ترس از رویارویی مستقیم، نسبت داد. در واقع باید گفت رهبر انقلاب در این مورد نیز همانند گذشته، بنا را بر فرود آرام رئیسجمهور و بسترسازی برای به پایان رسیدن قانونی دورهی مسئولیت وی گذاشته است. در این ارتباط، مدعیان باید به طور مشخص، به این سؤال پاسخ دهند که بر چه اساسی میتوان این ادعا را اثبات نمود که رهبری عزم برخورد سخت با رئیسجمهور را دارند، ولی از توان عملیاتی کردن آن بیبهرهاند؟ این نتیجه چگونه حاصل شده است؟ پرسش مبناییتر آنکه چه افراد یا جریانهایی معتقدند وضعیت احمدینژاد به مرحلهای رسیده که در مواجهه با آن، تنها یک راه مانده و آن هم کنار گذاشتن اوست؟ هرچند گذشته از جریان رقیب و همچنین ضدانقلاب، بسیاری از گروهها و عناصر سیاسی که خاستگاهی مشترک با رئیس دولت دهم دارند
نیز قائل به این رویکرد هستند، لکن قدر مسلم آن است که کنش سیاسی سیاسیون را نمیتوان مفسر استراتژی رهبری قلمداد کرد و به بیان روشنتر، اساساً مشخص نیست که چه میزان از مطالبات این دسته از سیاسیون مغرض، مبنی بر حذف احمدینژاد، از سر خیرخواهی و فارغ از دعواهای سیاسی دنبال میشود. علاوه بر آن، تاریخ انقلاب اسلامی گویای این واقعیت است که مواردی به مراتب بحرانیتر از مقطع کنونی نیز وجود داشته است که رهبری، در این برههها نیز همچون رویهی همیشگی خود، بنا را بر مدیریت فرود آرام گذاشتهاند. بر این اساس، باید اذعان داشت که قتلهای زنجیرهای، غائلهی کوی دانشگاه، استعفای جمعی گسترده از مدیران دولتی ارشد و میانی در ماجرای تحصن مجلس ششم و نیز انفعال حداکثری در حوزهی سیاست خارجه که در پروندهی هستهای و به ویژه پیمان سعدآباد به اوج خود رسید، تنها مشتی نمونهی خروار از مواردی است که در حساسترین حوزههای مدیریتی، نظیر وزارت اطلاعات، وزارت کشور و وزارت خارجه رخ داده؛ اما تدبیر رهبر انقلاب در کلیهی این موارد، بر کنترل فضا، در کنار طرح انذارها و هشدارهای مشفقانه بوده است. امروز هم رهبر انقلاب با جلوگیری از اتفاقاتی چون
رویارویی قوا و مباحث مناقشهبرانگیز نظیر سؤال از رئیسجمهور و ممانعت از دامنهدار شدن اختلافات و... در پی آن است تا سناریوی فرود آرام با کمترین هزینهی ممکن به سرانجام برسد. در این ارتباط، باید گفت استراتژی مورد اشاره، هرچند مانند موارد پیشین هزینههای مقطعی قابل توجهی ـنظیر اتفاقات جلسهی 15 بهمن مجلس یا موضعگیریهای شاذ و پرهزینهی رئیسجمهور در حوزههای مختلفـ را به همراه داشته و دارد، لکن همان گونه که اشاره شد، مخالفت رهبری با سؤال از رئیسجمهور و غلط تلقی کردن اصل استیضاح وزیر کار، بر همین مبنا قابل تحلیل است. بدیهی است که با به پایان رسیدن دورهی ریاستجمهوری احمدینژاد، حاشیهسازیهای وی یا با معرفی کاندیدایی سفید و موجه پایان مییابد که در این صورت، کلیهی انتظارات برآورده شده است یا در بدترین شرایط، به دنبال معرفی عنصری حساسیتبرانگیز نظیر مشایی، ادامهی مناقشات و حاشیهسازیها، حداکثر بر روی کاندیدای مورد حمایت وی متمرکز خواهد شد. به بیان دقیقتر، نهایتاً میتوان این گونه متصور بود که رئیس دولت دهم، در راستای تحقق هدف ماندن در پاستور، بر روی کاندیدای حداکثری خود ـدر صورت عدم تأیید صلاحیت
توسط شورای نگهبانـ وارد فضای چانهزنی با نظام یا دست آخر چالشآفرینی شود که در چنین شرایطی، احمدینژاد نه در مقام یک رئیسجمهور، بلکه در قامت یک فعال سیاسی حاضر شده است. با این وصف، صورت مسئله چگونه تغییر خواهد یافت؟ فردی که با هشت سال حضور در رأس قوهی مجریه، در انتهای دورهی مدیریتش، کارنامهای مشخص از عملکردش به جای گذاشته، اکنون عزم جنگ قدرت کرده و علی رغم هشت سال سر دادن شعار خدمت، اینک به قدرتطلبی روی آورده است. همین نوع نگرش کافی است تا فردی که در دورهی مسئولیت، برای ماندن، از هیچ اقدامی فروگذار نکرد، نه توسط نهادهای حکومتی، که به دست مردم کنار گذاشته شود. در این صورت، باید اذعان داشت که دست نظام در مدیریت این فضا چندان که جریان معارض میپندارد، خالی نیست و بنبست خیالی مورد اشاره در ابتدای بحث، مسئلهای نیست که نظام را به وادی استیصال فروافکند. گذشته از آن، بررسی موضوع از این منظر، پرده از عمق حکمت و منطق مدیریت کلان رهبر انقلاب در این خصوص برمیدارد. فارغ از همهی این موارد، البته نباید از اغراض ضدانقلاب هم غافل شد. به هر روی، مسئلهی «تولید شکاف» یا «تعمیق» آن در هرم مدیریتی کشور، جزء مطالبات
دیرینهی این جریان است. لذا در راستای پروژهی از کاه کوه ساختن، آنها از هر نزاع یا جدالی، ولو در حد خُرد، حداکثر استفاده را میبرند.