اخبار آرشیوی
پیام فضلینژاد در گفتگو با «نسیم»: اگر جناح حاکم درپی خلق "دوم خرداد دوم" است، بداند این پروژه به گل مینشیند/ رفتار سیاسی رئیسجمهور نشان میدهد که قصد واگذاری حوزه آموزش عالی و آموزش و پرورش به فتنهگران را دارد/ مدیریت فرجیدانا با منویات رهبری برای دانشگاهها متضاد است
پیام فضلینژاد، نویسنده کتاب "شاهکلید انگلیسی" در گفتگو با «نسیم» درخصوص شیوه مدیریت گزینه پیشنهادی وزارت علوم اظهار داشت: پس از حادثه کوی دانشگاه سال ۱۳۷۸، یکبار دیگر در خرداد ۱۳۸۲ ما شاهد تلاطم کوی دانشگاه بودیم؛ زمانی که آقای رضا فرجی دانا رئیس دانشگاه تهران بود. من در آن هنگام با آقای ابوالفضل فاتح مدیرعامل وقت خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) و با مجوز شورای عالی امنیت ملی که آقای حسن روحانی در راس آن قرار داشت، اجازه حضور در کوی دانشگاه را پیدا کردیم، چون شورای عالی آن هنگام تمهیدات امنیتی ویژه ای را اتخاذ کرده بود و حضور روزنامه نگاران تنها با مجوز شورا ممکن بود و البته همین امر اعتراضات رسانه های زیادی را برانگیخت. جرقه آشوب های دوباره در کوی از شب چهارشنبه ۲۳ خرداد ۱۳۸۲ زده شد و وقتی یک روز بعد از آن در پنجشنبه عصر من وارد کوی شدم تقریبا ۳۰ دانشجو در میدان کوی گرد هم آمده بودند و خبری از اعتراض گسترده سیاسی نبود. اعتراض اصلی این تعداد اندک به کیفیت غذای دانشگاه و مسایل مدیریتی- اجرایی خوابگاه ها بود. فضلی نژاد افزود: آن هنگام دکتر فرجی دانا رییس دانشگاه تهران و علی اصغر خدایاری (از چهره های تندروی
حزب مشارکت) معاون دانشجویی وی بود. وقتی فرجی دانا در جمع دانشجویان حضور یافت، جمعیت گسترده تر شد و اگرچه برخی از رادیکال ها حتی به وی اجازه سخن گفتن نمی دادند، اما سخنان وی نهایتاْ به تحریک دانشجویان انجامید و همان هنگام در مصاحبه ای گفتم «ناگهان در ساعت نزدیک یازده شب حلقه بزرگی که دور رییس دانشگاه تشکیل شده بود با فریاد کشیدن چند دانشجو به سمت درب اصلی کوی هجوم آورد و با خواندن شعر یار دبستانی من به حرکت ادامه داد. ساعت یازده و نیم ده ها دانشجو با شمارش معکوس به نیرو های انتظامات کوی حمله کردند که فشار تا شکستن درب اصلی پیش رفت ، اما نهایتا مهار شد. حضور عده ای از عوامل تحکیم وحدت در پشت درب اصلی کوی و پشت میله ها منجر به سر دادن شعار هایی شد که تجمع آنان با دخالت پلیس ضد شورش به انتهای خیابان رانده شد.» پژوهشگر موسسه کیهان ادامه داد: بنابراین، یک تجمع صنفی کوچک با پروژه بحران چهره های رادیکال مشارکتی به یک غایله سیاسی بدل گشت و ما از شب ۲۴ خرداد ۱۳۸۲ شاهد حضور عناصر ضدانقلاب مانند «امیر فرشاد ابراهیمی» با مساعدت مسوولان وقت کوی دانشگاه بودیم. من ساعت ۳ صبح جمعه در کوی دانشگاه امیرفرشاد را دیدم و گفت در
پشت بام خوابگاه با دانشجویان جلسه دارد! در آن جلسه دبیران وقت روزنامه گلستان ایران (به مدیرمسوولی محسن سازگارا) که بخشی از آنها اکنون از کشور گریخته اند، حضور داشتند و با حشمت الله طبرزدی نیز که خود را رهبر دانشجویان مینامید، تماس داشتند و حتی امیرفرشاد ابراهیمی گفت که سر راه منزلش از یوسف آباد به خانه طبرزدی رفته و پس از برگزاری جلسهای با وی به کوی دانشگاه آمده است. فضلی نژاد گفت: یکی از مواردی که کمیته بحران آفرین حزب مشارکت که از ریاست دانشگاه تا برخی از معاونین وی به تصمیمات آن التزام داشتند، گسترش اعتراضات صنفی از دانشگاه تهران به مثابه «دانشگاه مادر» به دیگر دانشگاه های کشور خصوصاْ پایتخت استانها بود و تدریجا ماهیت صنفی اعتراضات جای خود را به اغتشاش سیاسی می داد. همین الگو در حوادث فتنه ۱۳۸۸ نیز عینا تکرار شد. در همین کمیته بیانیه ای تنظیم شد که خواسته های معترضین را در برمیگرفت. در حالی که ۳۰ معترض چهارشنبه شب به «کیفیت غذا» و «مسایل اجرایی» کوی اعتراض داشتند و این اعتراض ها هم از قضا و اتفاقا نسبت به عملکرد فرجی دانا و معاون وی آقای خدایاری (عضو مشارکت) در چگونگی اداره کوی دانشگاه تهران بود، با یک
«بحران سازی خودانگیخته» توسط چهره های امنیتی حزب مشارکت، صورت مساله به کلی تغییر کرد. نویسنده پرفروشترین کتاب سیاسی ایام فتنه اظهار داشت: در ساعت یازده شب جمعه قرار بود این بیانیه به عنوان «بیانیه دانشجویان» خوانده شود، اما برخی از دانشجویان دست به مقاومت در برابر خوانده شدن این بیانیه زدند که پس از چند دقیقه آشوب، تنش فضا به حالت عادی برگشت و بیانیه خوانده شد. بحث رفراندوم ، آزادی دانشجویان بازداشت شده و اجازه راهپیمایی در سالروز حادثه 18 تیر اصلی ترین محورهای بیانیه ۲۴ خرداد ۱۳۸۲ بود. پس از خواندن این بیانیه، دانشجویان مشارکتی و نیروهای اپوزیسیون تحت مدیریت طبرزدی یک تیم مشترک را تشکیل دادند و به دانشجویان حزب اللهی حمله کردند. من شاهد بودم که یک دانشجوی بسیجی توسط این تیم که «امیرفرشاد ابراهیمی» در آن حضور داشت، به شدت کتک خورد و به دلیل ضربات متعدد مشت به سر و صورتش، در حالی که جسم خونینش روی زمین کشانده میشد، به کما رفت. فضلی نژاد با بیان اینکه "باید سوابق گزینههای پیشنهادی رئیس جمهور برای وزارتخانه های آموزش عالی و آموزش و پرورش و ورزش و جوانان با رهنمودهای مقام معظم رهبری سنجیده شود" گفت: این شیوه
ای از مدیریت آقای فرجی دانا در زمان ریاست دانشگاه تهران بود که از بیخ و بن با منویات و نقشه راه رهبر انقلاب برای دانشگاهها در تعارض و تضاد است. من به عنوان شاهد عینی چه در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ و چه در ۲۴ خرداد ۱۳۸۲ دیدیم که چگونه مدیران اصلاح طلب دانشگاه تهران دغدغه های صنفی را دستمایه حرکت های سیاسی رادیکال کردند. پژوهشگر موسسه کیهان اذعان کرد: به نظرم، نمایندگان محترم مجلس باید محتوای بیانات رهبر انقلاب در آخرین دیدار با اساتید دانشگاهها و پژوهشگران در ماه مبارک رمضان امسال را به عنوان «نقشه راه بررسی صلاحیت عمومی و اختصاصی» گزینه پیشنهادی وزارت علوم مبنای ارزیابی خود قرار دهند و با استخراج بندهای مرتبط آن، به عنوان یک قطب نمای اخلاقی- سیاسی به روز، از آن به عنوان پایه و مبنای رای اعتماد استفاده کنند. مقایسه این رهنمودها مبنی بر «سیاسی نشدن مسایل صنفی» با نقش حلقه امنیتی- دانشگاهی اصلاح طلبان در حوادث کوی دانشگاه خرداد ۱۳۸۲، به خوبی نشانگر عدم صلاحیت آقای فرجی دانا به عنوان گزینه پیشنهادی وزارت علوم است. پیام فضلی نژاد در خاتمه گفت: یکی از مهمترین محورهای سخنان حضرت آیت الله خامنه ای در آخرین دیدار با اساتید
دانشگاهها معطوف به «سیاسی نشدن مسایل صنفی در دانشگاه ها» بود. ایشان در بخشی از سخنان خود فرمودند «اینجا هم دشمنانى هستند که مایلند حتّى مسائل صنفى در دانشگاهها به سمت مسائل سیاسى و جنجالهاى سیاسى گرایش پیدا کند؛ از این باید پرهیز کرد. این براى یک دانشگاه افتخار نیست که مسائل اساسى آن تحتالشعاع مسائل کوچک و کماهمیت و احیاناً تحت تأثیر جریانهاى سیاسى واقع شود.»