اخبار آرشیوی
شمسالواعظین در برنامه "خط قرمز" شبکه افسران: ایران باید به یک موازنه دفاع اتمی در غرب آسیا میرسید/ در توافق ژنو توانستیم کف مطالباتمان را بدست آوریم/ عملکرد معاون مطبوعاتی ارشاد به شدت ضعیف و خلاف قانون است/ اصلاحطلبان در حمله به هاشمی دچار خطای استراتژیک شدند
به گزارش خبرنگار «نسیم» مهمترین محورهای سخنان ماشالله شمس الواعظین، روزنامه نگار اصلاح طلب در برنامه خط قرمز "شبکه تلویزیون آرمان" بدین شرح است: -قبل از دهه هفتاد یعنی از تیر 57 به روزنامه نگاری روی آوردم و به دعوت از آیت الله موسوی اردبیلی به روزنامه کیهان رفتم- در آن زمان ادبیات کودکان و نوجوان را کار میکردم-. -آقای خاتمی در آبان 57 حکم مسولیت روزنامه کیهان را گرفت که در زمان آقای خاتمی من حکم سردبیری گرفتم. -در کنار مجلات کیهان، موسسه کیهان مجله کیهان فرهنگی را با مسئولیت حسن منتظرالقائم منتشر کرد. -ما آمدیم که در مقابل مارکسیستها بگوییم ما هم ایدئولوژی و حرف برای گفتن داریم که در مجله کیهان فرهنگی آنها را میآوردیم. -بعد از مدتی از انتشار کیهان فرهنگی باعث واکنش و انتقاد برخی افراد شد. -انقلاب اسلامی توسط روشنفکرهای چب متهم میشد که فاقد عمق فکری است و فقط دارای مشتهای گره کرده در مقابل غرب است. ما آمدیم گفتیم که اینطور نیست و تصویر دیگری را هم ببینید. گفتیم پشت این مبارزات، دانشمندان و فلسفه است و نباید آن را در مشتهای گره کرده خلاصه کرد. -کسانی که پشت جلد کیهان می آمدند از کسانی بودند که دارای
تفکرات عمیقی بودند؛ مانند مرحوم علامه جعفری. -من صریحا بگویم که ما اصلا به دنبال مواجه با فرهنگ غرب نبودیم. -غرب عقب تر از اسلام به حقوق بشر رسید. چرا ما حقوق بشر را از فرآوردههای مبانی معرفتی غرب میدانیم؟ این مسائل بیشترش در اسلام هم است. -پدیدهای به نام فرهنگ غرب و فلسفه غرب زندگی ما را تحت تاثیر قرار داده بود و ما میخواستیم آن را شناسایی کنیم. -آیا میتوانید بگوییم "اقتصاد اسلامی" چه سرنوشتی در دهه چهارم انقلاب پیدا کرده است؟ پدیدهای به نام اقتصاد اسلامی را نمیدانم چه ترکیبی است؟ جامعه ما متاثر از فضاهای رشد یافته جامعه انقلاب است. در ارتباط با موضوع اقتصاد، کتابهای زیادی در زمینه اقتصاد اسلامی بود؛ حال چرا اجرا نشد؟ ما که حکومت اسلامی در دستمان بود. در آن زمان رهبری جامعه به دست امام(ره) بود. چرا آموزههای اسلامی در جمهوری اسلامی پیاده نشد؟. -اصول کلی و رفتارهای معیار و انسان در تراز خدایی را قرآن بیان میکند و بقیه را به عقل انسان سپرده است. -همواره معرفت دینی معرفتی سیال بوده است. -من اولین منشور حقوق بشر را مواجه خدا با ابلیس میدانم و حاضرم سر این موضوع با روحانیون حوزههای علمیه ساعتها بحث
کنم. -مگه خداوند قدرت مطلق نیست؟ دیالوگی که بین خدا و شیطان مطرح میشود دیدنی است. شیطان در این دیالوگ ناگزیر میشود در پایان به عظمت پروردگار اذعان کند و میگوید ولی من بندگانت را گمراه میکنم. این دیالوگ به ما میآموزد که خالق هستی و قدرت مطلق این ابلیس را تحمل میکند وعقایدش را در قرآن منعکس کرده است. این به ما نمیآموزد که همدیگر را تحمل کنیم؟ این در آموزههای حقوق بشری آمده است. چرا با این حال از ادبیات خشونتآمیز استفاده میکنیم؟. -اگر مردم آمریکا از شعار مرگ بر آمریکا احساس کنند که به کیان کشورشان توهین میشود ما باید از این شعار تجدید نظر کنیم. البته رهبران ما میگویند که این شعار مربوط به ملت آمریکا نیست. -آنچه ما در روزنامه جامعه در آن زمان درج میکردیم امروز خیلی برای ما عادی است. -روزی در کیهان نوشته شد؛ "پسر عموی من در لس آنجلس کاباره دارد". ولی من به آقای حسین شریعتمداری گفتم پسر عمویی در آمریکا ندارم و من اصلا پسر عمو ندارم که بخواهد در آمریکا باشد. نقل قولهای کیهان را اصلا نباید مطرح کنیم چراکه ایدههای آقای شریعتمداری در این روزنامه بصورت خبر در میآید. -در روزنامه من مسائل دینی به باد
تمسخر گرفته نمیشد. در روزنامه های من رقیبمان حکومت نبود. روزنامه جامعه نیم میلیون تیراژ انتشار داشت. در حکم روزنامه جامعه یک مورد توهین به مسائل دینی نبود. زدن روزنامه جامعه توسط رقبا صورت میگیرد. روزنامه همشهری در دوران مدیریت کرباسچی یکی از روزنامههای رقیب ما بود و بر سر آگهیهای تبلیغاتی با ما وارد مذاکره شد. مخالفان ما بیشتر از حکومت بودند. -تمام شرایط انتشار روزنامه را شمس الواعظین دارد ولی چرا به من مجوز روزنامه نمیدهند؟. - من فعال سیاسی نیستم بلکه فقط روزنامه نگارم. اگر من روزی به مجلس رفتم و در حزبی حضور پیدا کردم بدانید که من همه حرفهایم دروغ بوده است. -عملکرد آقای روحانی به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی درزمان 18 تیر 78 که توانسته آن بحران را پشت سر بگذارد نقطه مثبتی در کارنامه اش است. -ایران بسیار عظمتش بالا است و خدایی نکرده نا امنی آن نا امنی شبه قارهای است؛ با ایران نمی شود شوخی کرد. قدرتهای بزرگ به این نتیجه رسیدند که ایران جزیره ثبات بماند چراکه در غرب آسیا بین دو منطقه رادیکال قرار دارد و یک سنگ تعادلی ایجاد کرده است بین دو شبه قاره که هر دو این شبه قاره دارای اسلام افراطی هستند.
-من فقط روزنامه نگارم و روزنامه نگار نمیتواند اصلاحطلب نباشد. آقای حسین شریعتمداری را روزنامه نگار نمیدانم. -آقای مرحوم عسگراولادی، دبیرکل حزب موتلفه اسلامی و شخصیتهای محافظه کار با روزنامه جامعه مصاحبه میکردهاند. روزنامه جامعه اولین روزنامه جامعه مدنی ایران بود و منادی اصلاحات در کشور شد ولی روزنامه جناحی نبود. -هیچ متنی نمیتوانید از من پیدا کنید که غیر بهداشتی نسبت به موافقان و مخالفان باشد؛ قلم من شناسنامه دارد. مطالبی که در مورد با آقای هاشمی مطرح میشد و نقد میشد فکر کنم روزنامه صبح امروز بود که روزنامه من نبود. -درروزنامههای من از ادبیات افترا و تهمت پاک بود. آقای گنجی در روزنامه من مطلب مینوشتند و آقای زیباکلام جواب میدادند. -روزی در مقالهای نوشتم که اصلاحطلبان در حمله به هاشمی دچار خطای استراتژیک شدند و گفتم حمله به هاشمی خطای استراتژیک بود که روزنامه کیهان آن را تیتر کرد. گفتم اگر میخواهید ،آقای هاشمی را نقد کنید ولی نباید آن را منکوب کنید. -قبل از روی کار آمدن احمدینژاد در مقالهای در روزنامه شرق نوشتم که امروز ضرورت بازگشت به مدل توسعه گرایی است و منظورم این بود که هاشمی باید دوباره
زئیسجمهور شود. مدل آقای هاشمی را به دموکراسی نزدیک میدانم. -آقای هاشمی میداند که من هم ایشان را هم تجلیل کردم و هم ایشان را نقد کردم. -به اصلاح طلبان گفتم چرا نیمکت ذخیره دولتمردی ایران را خالی میکنید. اصلاحطلبان در برخورد با هاشمی در جریان مجلس ششم خطای استراتژیک مرتکب شدند. -هاشمی جزو ذخایر ملی است کشور است و نباید ذخایر ملی را به حراج بگذاریم؛ هاشمی را به عنوان یک فرش نفیس میدانم. -به اصلاحطلبان میگفتم بلایی که سر هاشمی میآورید بقیه هم سر ما میآورند. باید نیمکت را خالی نکنیم و در در بحرانها از ذخایر ملیمان کمک بگیریم. -چطور وقتی به آیتالله مطهری میرسیم تجلیلی برخورد میکنیم ولی به بازرگان میرسیم تجلیلی برخورد نمیکنیم؟. -به اصلاحطلبان میگفتم که همانطور که به خاتمی احترام میگذارید به آقای هاشمی هم احترام بگذارید. -احمدینژاد محصول دو رادیکالیزم داخلی و خارجی بود. در رادیکالیزم خارجی در دوره جرج بوش پسر ایران رفت به محور شرارت و برای ما خیلی عجیب و شگفت انگیز بود چراکه خلاف ادعای غرب بود و ما به این نتیجه رسیدیم که آمریکا علاقهای به رواج دموکراسی نیست و به دنبال تغییر ساختاری در ایران است.
در رادیکالیزم داخلی هم برخی عبور خاتمی را مطرح کردند. برخی به این نتیجه رسیدند هرگاه انعطاف نشان دهیم غرب سفتتر میآید. این دو رادیکالیزم منجر به روی کار آمدن احمدینژاد بود. احمدینژاد با کمکهای برخی نهادها، اصلاحات را سرکوب کرد. -مدل احمدینژاد کمتر دیگر در تاریخ تکرار خواهد شد زیرا این مدل عکسالعملی بود. دیدیم از دولت توسعهگرا دولت دموکراتیک بیرون بیاید ولی از رحم دولت دموکراتیک ندیدم دولت توتالیتر متولد شود. -تفاوت دولت دموکراتیک و توتالیتر در مطبوعات آزاد، احزاب سیاسی، نهادهای مدنی، افزایش مناسبات کشورها و اقتصاد آزاد است که در دوره آقای خاتمی این شاخصها وجود داشت. رتبه روزنامهای ما در دنیا به لحاظ گردش آزاد اطلاعات 176 بود که در دوران خاتمی به 124 رسید. در آن زمان 4.8 میلیون روزنامه تولید شد ولی امروز حداکثر تیراژ به گفته آقای حسین انتظامی 1 میلیون تیراژ است. 8300 "ان جی او" در زمان خاتمی ثبت نام کردند. -30 سال آینده ایران را وقتی میبینم؛ "صد رحمت به امروز" شما میفرستید. نباید شما برای مردم شاخصهای جدید بسازید که به من بگویید آزادی بیان کدامشان بد است و کدامشان خوب است. -هیچ اشکالی ندارد یک
روزنامه دو روز تیتر اول خود را به خانواده آقای هاشمی اختصاص دهد. این روزنامه با تیپ تفکری شما فرق دارد. یک روزنامهای دیدم که نوشته بود "هولوکاست هستهای" که برای محافظه کاران هم است؛ این روزنامه حق دارد که به این موضوع بپردازد. -من از سازمان دیدهبان حقوق بشر جایزه نگرفتم. از انجمن دفاع از روزنامه نگاران جهان در سال 2000، که 48 هزار دلار جایزهاش بود و من در زندان بودم و نامه ای به همسرم نوشته بودم که جایزه نقدی اش را به حساب شیرخوارگاه آمنه بریزید. یکی از شاخص های روزنامه نگاری این بود که زندگی خود را به خطر بیاندازد. -من از فدراسیون مبارزه با سانسور جایزه گرفتم که مجسمه تندیس 20 سانتی بود. کره جنوبی یک جایزهای به من داد که کدامیک از روزنامهها در یک ماه 100 هزار تیراژ اضافه کرده است؛ زیرا روزنامه جامعه به این دلیل که 300 هزار تیراژ داشت جایزه گرفت. قهرمانی آزادی مطبوعات در جهان در سال 2014 هم یکی از جایزههای من بود. من امروز رئیس انجمن صنفی روزنامه نگاران هستم. انجمن صنفی روزنامه نگاران منحل نشده است ولی به حکم قاضی مرتضوی پلمب شده است و نه منحل. - ورود آقای روحانی به ریاست جمهوری، ایران را از سیاهچال
اقتصادی نجات داد. در دلسوزی احمدینژاد به کشور شک ندارم ولی در وضعیت اقتصادی احمدینژاد کشور را به ورطه سقوط رساند. حسن روحانی به همه وعده هایش نتوانسته عمل کند ولی ایران را دارد به جایگاه بینالمللی خود برمیگرداند. -عملکرد معاون مطبوعات به شدت ضعیف است و خلاف منطق قانون مطبوعات و قانون اساسی و آزادی بیان کشور است. -"بی بی سی" را یک رسانه حرفهای میدانم ولی در چارچوب یک سیاست کار میکند. ولی صدای آمریکا را یک رسانه غیر حرفهای میدانم. -گرایش اصلاحطلبی را در ایران مردنی نمیدانم. -امروز اگر به آقای هاشمی فحش بدهید امتیاز است و روزی هم بود اگر به هاشمی فحش میدادید به زندان میرفتید. -بستن احزاب در کشور عملی غیر قانونی و غیر توسعهگرایانه است. -ما در توافقنامه ژنو توانستیم کف مطالبتمان را بدست آوردیم یعنی غنی سازی 5 درصد. غربی ها میخواستن کل صنایع هسته ای ما را از بین ببرند. -من معتقدم ایران باید به یک موازنه دفاع اتمی میرسید زیرا در محاصره چند کشور اتمی است. این موازنه در غرب آسیا یا باید با خلع سلاح بدست بیاید و یا با مسلح شدن هستهای. -حسین شریعتمداری مبارز قبل از انقلابی است که بعد از انقلاب باید خودش
را به یک متخصص جدی برای درمان بیماریهای ناشی از زندان معرفی کند. من خودمم هم بعد از زندان به یک متخصص مراجعه کردم.