اخبار آرشیوی
پایگاه "رجانیوز" طی گزارش با اشاره به روند"مذاکره برای مذاکره" پرونده هستهای ایران، نوشت: جلسات کارشناسی ایران و ۱+۵ که پیش از مذاکرات مسکو برگزار میشود، بهترین محک درباره میزان جدیت غربیها برای حل مسائل موجود در مورد پذیرش حق ایران در داشتن فناوری هستهای است
رجانیوز، نوشت: "شما دارید اشتباه قبلی تان را تکرار می کنید. این پیشنهادات برای مذاکرات مخرب است و باید متوقف شوند." این روایت روزنامه امریکایی کریستین ساینس مانیتور از سخنان جلیلی در دور دوم مذاکرات بغداد است. این روزنامه به نقل از یک دیپلمات ایرانی مینویسد: "جلیلی کاملا عصبانی بود. او در واکنش به طرح آنها گفت: اگر این طرح را رسانه ای کنید، ما اعلام خواهیم کرد که تمام ماجرا با شکست مواجه شده و یک فاجعه بوده است." همین واکنش بود که سبب شد 1+5 درخواست جلسهی سوم را با ایران ارائه کند تا با تلاش برای راضی نگه داشتن ایران، نشست بغداد را هرچند "ناتمام" به پایان برساند، و از کوبیده شدن مهر شکست بر نشست بغداد جلوگیری کند. نگرانی غرب از شکست مذاکرات را باید نقطه کلیدی و محوری مذاکرات بغداد دانست. این همان برگ برندهای بود که جلیلی به خوبی از آن استفاده کرد تا طرف مقابل را به درخواست مجددی از ایران برای برگزاری دور سوم گفتگوها در بغداد وادار کند. اما مقدماتی که این شرایط را پیش آورد چه بود که جلیلی را اینچنین برآشفته کرده و مذاکرات بغداد را تا به این مرحله کشید؟ شاید بررسی ماهیت این موضوع بتواند ابعاد جدیدی از
مذاکرات بغداد و درونمای مذاکرات مسکو ارائه کند. شرایط ویژه حاکم بر مناسبات سیاسی غرب که پیشتر به آن اشاره شد مهمترین عامل تلاش نمایندگان 1+5 برای به نتیجه رسیدن مذاکرات و یا حداقل عدم شکست آن در بغداد بود. این در حالی بود که ایران در ماههای اخیر با اقدامات تقابلی برای توقف برنامه صلحآمیز هستهایش مواجه شده بود، که غرب بیشتر و شدیدتر از آن را نه میتوانست تصور و نه اجرا کند. تلاش برای تحریم نفت ایران و یا تحریم بانک مرکزی و مرودات مالی ایران، شدیدترین اقدامی بود که غرب میتوانست برای فشار به ایران به آن متوسل شود این در حالی بود که به دلایل مختلف از جمله در پیش بودن انتخابات ریاست جمهوری امریکا و همچنین بحران اقتصادی اروپا و بحران بازار انرژی، تصمیم به اقدام نظامی علیه ایران نیز به گزینهای صرفا تبلیغاتی و غیر عملیاتی تبدیل شده بود. همین نکته کافی بود تا تیم ایرانی با حالتی مستغنی و در شرایطی که چیزی برای از دست دادن ندارد، پای در مذاکرات بغداد بگذارد اما این تنها برگ برنده تیم ایرانی نبود. محل مذاکرات یعنی بغداد دست بالا را به طرف ایرانی داده بود و این در حالی است که نگاه کاملا عملیاتی و کاری به نشست بغداد
و ارائه یک بسته پیشنهادی با پنج محور عینی و کاربردی از سوی ایران، عملا طرف غربی را که صرفا با ژستهایی تبلیغاتی به سفر بغداد آمده بود به انفعال کامل کشاند. غرب اینبار نه امکان رد پیشنهادات ایران را داشت چرا که بهانهای برای آن نداشت و در نهایت به تلاش برای ناکامی مذاکرات متهم میشد و نه از سوی دیگر دستان پری برای پاسخ به پیشنهادات ایران داشت. از یک سو اختلاف جدی در میان اعضای 1+5 و یارگیری خاموش ایران از میان اعضای این نشست آنهم با ارائه پیشنهادات غیر قابل چشم پوشی، سبب موضع ضعف طرف مقابل شده است. و از سوی دیگر تلاش امریکا در این مذاکرات برای تامین طرف سوم یعنی اسرائیل، بن بستی جدی در پیشبرد مذاکرات ایجاد کرده است. این در حالی است که 1+5 تصور ارائه بسته ای مدون از سوی ایران را نمیکرده و همین امر سبب شده است تا مذاکره کنندگان در موضع انفعال قرار بگیرند. به نظر میرسد با توجه به اصرار یک ضلع قدرتمند در 1+5 یعنی روسیه و چین برای پایان دادن به تحریمها و پیگیری طرح گام به گام برای حل مسائل موجود از سوی این ضلع و از سوی دیگر تلاش امریکا برای جلب نظر طرف اسرائیلی، توافق میان 1+5 برای نحوه مواجهه با پیشنهادات
ایران به سختی حاصل شود و این نکته گمانهزنیهایی را درباره آینده مذاکرات در مسکو بوجود آورده است. از یکسو غرب نیازمند تدوام و عدم شکست مذاکرات است و از سوی دیگر با استناد به فشار ضلع صهیونیستی 1+5 یعنی امریکا و انگلیس به دنبال اعطای حداقل امتیازات به ایران، این نکته خواه ناخواه گزینه "مذاکره برای مذاکره" را به عنوان محتملترین استراتژی 1+5 برای مذاکرات آینده مسکو در مقابل ذهن میآورد. به نظر میرسد جلسات کارشناسی ایران و 1+5 که به گفته جلیلی پیش از مذاکرات مسکو برگزار خواهد شد بهترین محک درباره میزان جدیت 1+5 برای حل مسائل موجود با ایران در پرونده هستهای و پذیرش حق ایران در داشتن فناوری صلح آمیز هستهای و یا صرفا وقت تلف کردن و به پیش بردن استراتژی "مذاکره برای مذاکره" است که در این صورت بازگشت به بند اول این نوشتار معقول ترین راه برای ایران به نظر میرسد. بازی با برگ برندهای به نام شکست مذاکرات.