اخبار آرشیوی
سعدالله زارعی در سرمقاله روزنامه کیهان: امروز کشاندن درگیریهای سیاسی به درگیریهای مذهبی در دستور کار غرب قرار دارد و مهمترین راهکار آنها برای غلبه بر جهان اسلام به حساب میآید/ باید طرحی بزرگ برای حل اختلافات در جهان اسلام آماده شود
این کارشناس مسائل سیاسی در روزنامه کیهان نوشت: یکی از نتایج و کارکردهای دین در جامعه اسلامی ایجاد الفت و برادری و از میان برداشتن کینه و عداوت است. در استدلال برای این موضوع، می توان صدها آیه قرآن را گواه گرفت و به سیره پیامبر بزرگوار اسلام(ص) استناد کرد. قرآن کریم در آیه 103 سوره آل عمران زمانی که می خواهد از یکی از مهمترین نعمت های خدا بر مسلمانان مدینه یاد کند، خطاب به آنان که بعد از رسیدن به نعمت برادری و امنیت، در حفظ آن کم توجهی کردند، می فرماید؛ یاد آورید نعمت خدا را به خود، آن زمانی که دشمن یکدیگر بودید و میان قلوب شما نسبت به یکدیگر الفت داد تا آنجا که به لطف اسلام، برادر شدید. شما در آن زمان بر حفره هایی از آتش بودید- و آتش درگیری میان شما هر لحظه شعله می کشید- و خدا آن را از شما بر گرفت. اما با این حال ما در جوامع اسلامی به جای آنکه فضایی آکنده از برادری و الفت ببینیم هر طرف که نگاه می کنیم خون و آتش می بینیم چرا؟ امتی که پیامبر بزرگوار ما با «اسلام» ساخت، امتی یکپارچه، فعال، موحد، متواضع، هدفمند، بیدار، متدین و انسانی بود و می توانست با «حداقل» ها به دستاوردهای حداکثری دست یابد. از این رو،
مسلمانان در سخت ترین شرایط اقتصادی، سیاسی و امنیتی توانستند امپراتوری های بزرگ را در ایران و روم از پای در آورند و تمدنی جدید را بر ویرانه های آنها بنیان نهند. مسلمانان حامل تمدن جدید در یک دوره بسیار کوتاه توانستند اسلام را به بلند آوازه ترین نام تبدیل کرده و خود در پناه آن به موقعیت های عالی دست پیدا کنند. اما این فضا استمرار پیدا نکرد. از یک سو مسلمانان بشدت درگیر منازعات داخلی شدند و همانطور که پیش بینی می شد نتیجه آن فشل شدن و رو به ضعف گذاشتن (فتفشلوا و تذهب ریحکم) بود. از آن پس معرفی دین خدا به جوامع جای خود را به حفظ موقعیت خود در منازعات داخلی داد و در این میدان بهترین شخصیت های اسلامی- و در رأس آنان امیرالمومنین و حسین بن علی علیهماالسلام- فدا شدند و جای آنان را مسلمان نماهای بی دین که آشکارا احکام خدا را نقض می کردند، گرفتند و به زودی از آن همه مجد و عظمت جز نام و نشانی در صفحه تاریخ باقی نماند. وقتی آتش منازعه میان گروههای مسلمان شعله ور شد و جهان اسلام به چندین بخش تقسیم گردید، دشمن شناخته شده بیرونی به جای آنکه یک تهدید جدی دیده شود یک فرصت مناسب تلقی گردید و از این رو آرام آرام سلاطین و امرایی
در جهان اسلام روی کارآمدند که عار نداشتند از اینکه «وابسته به دشمنان اسلام» دیده شوند. این در حالی است که خداوند متعال در قرآن کریم- از جمله در آیه 123 سوره نساء- مسلمانان را از اعتماد به سران کفر منع کرد، و متاسفانه امروزه می بینیم که این طیف برای از پا درآوردن «عده ای از برادران» با کفار غربی هم پیمان می شوند و عجیب تر اینکه همین موضوع در میان جهان اسلام اعتراض چندانی را برنمی انگیزد. این نشان می دهد که انحراف از اصول و مسلمات اسلامی در چرخه پرمشغله محیط و فضاسازی روانی آنچنان گم شده که به چشم نمی آید! در این میان و درست از زمانی که ثابت شد نزاع گرم و مسلحانه غرب و اسلام به ضرر غرب و به نفع اسلام است، دشمنان صلیبی که از مسیحیت فقط صلیب آن را قبول دارند، جنگ را در جغرافیای اسلام -آسیای غربی- نهادینه کرده و هر روز ورق جدیدی از آن را به اجرا می گذارند. یک روز غربی ها به نام مسئولیت بین المللی به یک کشور حمله می کنند و روز دیگر این جنگ را به گلادیاتورها واگذار کرده و خود به تماشا می نشینند. گلادیاتورها در نقاط مختلف جهان اسلام به راه افتاده اند و خون مسلمان را با سهولت بر زمین می ریزند. اگر آماری از شمار
مسلمانان بی گناهی که در درگیری های دو دهه اخیر در کشورهای اسلامی کشته شده اند گرفته شود، احتمالا به تعدادکشته های جنگ های جهانی که در آن صدها لشکر در مقابل هم قرار گرفته اند بیشتر می شود؛ این همه در حالی است که در این درگیری ها حتی یک نفر مسلمان سود نبرده است. در اکثر موارد وقتی رد پای این درگیری ها را دنبال می کنیم به یک پل می رسیم. این پل «وهابیت» است که نتیجه این درگیری ها را به غرب منتقل می گرداند. وهابیت از اواسط قرن 18- زمانی که سیطره انگلیسی ها بر شبه قاره هند و مناطق اطراف آن رو به توسعه بود-، در منطقه نجد به وجود آمد. آنان از همان ابتدا شکستن قدرت مسلمانان از طریق درگیری و خونریزی را دنبال کردند. دامنه این خونریزی از مکه و مدینه تا کربلا و نجف امتداد داشت. از این رو وهابیون در فاصله سال های 1123 تا 1197 هجری به بزرگترین فتنه در میان جوامع اسلامی تبدیل شدند. آل سعود حدود 100 سال بعد به بازتولید وهابیت روی آوردند تا دو هدف مهم تامین شود. یکی تحقق طرح انگلیسی ها برای فروپاشی امپراتوری عثمانی و دیگری سیطره خاندان فاسد آل سعود بر سرزمین وحی. وقتی این دو هدف بزرگ تامین شد، غرب به وهابیت به عنوان مهمترین
سلاح برای به زانو درآوردن مسلمانان دل بست و هر روز بر تقویت آنان و روزآمدکردنشان افزود. غرب که با بنیان اسلام مخالف است، گسترش تفکر متحجرانه و قشری گرایانه وهابی را غنیمت شمرده و بر آن تاکید می کند. امروز می بینیم که از پاکستان تا لیبی هر روز خون صدها مسلمان به تیغ وهابی هایی که به نیابت از آمریکا و رژیم صهیونیستی به میدان آمده اند، ریخته می شود. سعودی ها که به خوان نفت به عنوان میراث مسلمین مسلط شده اند، روزانه میلیون ها بشکه نفت را می فروشند و با پول آن خون مسلمانان را در این کشورها می ریزند. وهابیت و نفت به عنوان دو سلاح کارآمد در دستان جنایتکاران قرار گرفته و جهان اسلام را که براساس میراث اسلامی باید میدان اخوت و الفت باشد به خونین ترین نقطه دنیا تبدیل کرده است. موضوع دیگری که در این صحنه از اهمیت زیادی برخوردار است غفلت علما و برجستگان جهان اسلام است. ای کاش بر مبنای رهنمود قرآنی، علمای اسلام دست به دست هم می دادند و حفظ خون مسلمان که حرمت آن با شدت تمام در قرآن ذکر شده است را به فرق مسلمان یادآور می شدند و از هر خونریزی برائت می جستند. تردیدی وجود ندارد که اگر علمای اسلام در مقابل فتنه گران وابسته به
کانون های برنامه ریز تروریزم قرار می گرفتند، ما شاهد ریخته شدن خون مسلمانان از میانمار تا لیبی نبودیم. در واقع علمای اسلام باید مانند پیامبر اعظم(ص) که وقتی شنیدند دو قبیله اوس و خزرج تحت تاثیر گفتگوی تفاخرآمیز و تمایزطلبانه ثعلبه بن غنم و اسعدبن زراره بار دیگر در آستانه جنگی خونین قرار گرفته اند، فوراً خود را به معرکه رساندند و مانع رویارویی درونی مسلمین شدند، به میدان می آمدند و به مسئولیت خویش عمل می کردند. ای کاش در سطح نخبگان جهان اسلام، متفکرینی مانند سیدجمال، اقبال، مودودی، شرف الدین و عبده پیدا می شدند تا با حضور در میان صفوف مسلمین دست های فتنه گر غرب در میان مسلمانان را نشان می دادند و علت العلل این همه شکاف و نقار در میان «برادران» را بیان می کردند. درگیری شدید میان مسلمانان درست در زمانه ای روی داده که بیش از همیشه توجهات به سمت ناب ترین حقیقت هستی، یعنی اسلام ناب محمدی(ص) معطوف شده و چه چیزی بیش از این جنایت های خونین می تواند مانع رسیدن حقیقت بر ذهن و دل پرسشگران شود. آیا همین یک دلیل کافی نیست که همت علما و نخبگان جهان اسلام مصروف فرو نشاندن شعله های ویرانگر اختلاف و درگیری در جهان اسلام شود؟
ای کاش کاغذ سفیدی به دست علمای اسلام داده و از آنان خواسته شود در پاسخ به این سؤال که «اگر رسول خدا- ص- همین امروز بازگردد، اولویت اول او چه خواهد بود؟» نظر خود را بنویسند. آیا غیر از این است که همه یکصدا در پاسخ خواهند گفت «فرو نشاندن شعله های درگیری و نفرت میان جوامع اسلامی»؟ پس آیا خود علما و نخبگان جهان اسلام این وظیفه را برعهده ندارند و آیا این نیاز اولویت دار آنان نیست؟ ای کاش این ندا از علمای شیعه در قم و نجف که همیشه کانون بهم رساننده دل ها و دژ مقابله با نفوذ غرب بوده اند، به اقطار عالم برسد. بدون شک مراجع معظم تقلید در قم و نجف می توانند پرچم بسیج بزرگ علما برای خاموش کردن شعله های درگیری را بر دوش بگیرند. البته همه می دانند که در اکثر این درگیری ها خون برادران اهل سنت بوسیله گروه های سلفی و وهابی که وابسته به حکومت عربستان هستند بر زمین ریخته می شود. کما اینکه خون شیعیان نیز در بحرین، یمن، سوریه و... بدست نیروهایی بر زمین ریخته می شود که آشکارا تحت حمایت رژیم سعودی قرار دارند. با این وصف کاملاً پیداست که دفاع از حریم مسلمانان بیش از آنکه دفاع از حریم شیعیان باشد دفاع از حریم گروه های سنی است. بدون
تردید امروز کشاندن درگیری های سیاسی و نیابتی به درگیری های مذهبی در دستور کار غرب قرار دارد و مهمترین راهکار غرب برای غلبه بر جهان اسلام به حساب می آید. این موضوعی است که حتی در مواضع رسمی سران غرب هم آمده است. چندی پیش دیوید پترائوس- که اخیراً از سمت ریاست سازمان سیا استعفا داد- در نطقی خطاب به اعضای کنگره آمریکا گفت: «سیاست هجوم به یک کشور ولو از توانایی اندکی برخوردار باشد، نادرست بوده و پیامدهای خطرناکی به همراه می آورد و این در حالی است که دشمن را می توان در درون مرز خود درگیر کرد بدون آنکه نیازی به اعزام یک عنصر نظامی نیز باشد». با این وصف نباید تردید کرد که هر چه جلوتر می رویم تلاش دشمن برای تشدید درگیری ها در جهان اسلام و دشوارتر کردن حل اختلافات تحمیلی بیشتر می شود. بر این اساس ما باید طرحی بزرگ برای حل اختلافات در جهان اسلام و مقابله با نفوذ و برنامه ریزی غرب آماده کنیم و یک اجماع عمومی بخصوص در حوزه نخبگان برای توقف درگیری ها به وجود آوریم.