حذف دریچههای منهول پلی اتیلن از استاندارد جدید
پلی اتیلن به عنوان یکی از پلیمرهای پلاستیک ماندگاری و استحکام بسیار زیادی دارد. به طوری که ساخت اتصالات، لوله ها و تجهیزات ساختمانی از این محصول رایج است. پس از اینکه به سرقت رفتن دریچه های چدنی باعث ایجاد ضررهای مالی و جانی در سطح شهرها شد، پلی اتیلن برای تولید دریچه منهول پیشنهاد شد.
ماندگاری بالا، مقاومت آن در برابر عوامل محیطی، استحکام آن در برابر فشار و ضربه، سبکی محصول، قیمت پایین آن نسبت به چدن، مقاومت و عدم واکنش در برخورد با مواد اسیدی، عدم تولید صدا در زمان عبور خودرو آن را به انتخاب مناسبی تبدیل نمود. از این رواین دریچهها در رنگ های متنوعی خریداری شده و در سطح کشور استفاده شدند.
معایب دریچه منهول پلی اتیلناما به مرور این محصول معایب خود را نشان داد. از مهمترین این معایب که باعث حذف دریچههای پلی اتیلن از استاندارد جدید شد، می توان به موارد زیر اشاره نمود (منبع: Radis.in) :
- با اینکه پلی اتیلن نسبت به چدن ارزان تر بود اما نسبت به دریچه کامپوزیتی و دریچه بتنی قیمت بیشتری داشت.
- دریچه پلی اتیلن تحمل فشار بسیار بالای 12 و نیم تن را نداشت.
- وزن سبک دریچه پلی اتیلن باعث بلند شدن آن می شد. بلند شدن دریچه منهول خود بستری برای مشکلات و خطرات جدید بود.
- در صورت جاری شدن روغن و یا مایعات دیگر دریچه منهول پلی اتیلن از منهول جدا شده و بلند می شد.
- برخورد مستقیم نور خورشید با دریچه پلی ایتلن باعث ترک خوردن و شکستن آن می شد.
طبق استانداردهای جدید، دریچه های منهول به دو گروه، دریچه های ترافیکی و دریچههای غیر ترافیکی تقسیم می شوند.
دریچه منهول ترافیکی در مکان هایی نصب می شود که در آن ترافیک عبور و مرور خودرو بالا است یعنی خیابان ها، جاده ها و اتوبان ها.
دریچه منهول غیر ترافیکی در مسیرهایی نصب می شود که عبور و مرور خودروها کمتر است مانند کوچه ها، پیاده رو ها، محل عبور و مرور دوچرخه و کنار خیابان ها.
پلی اتیلن با توجه به معایبی که نسبت به چدن داشت در استاندارد ملی ایران شماره ۶-۱۴۹۷۶ چاپ اول از گروه دریچه ترافیکی خارج شده و وارد دریچه منهول غیر ترافیکی شد. طبق این استاندارد از دریچه پلی اتیلن تنها در پیاده روها و محل عبور و مرور دوچرخه ها و در نهایت محل پارک خودرو ها استفاده نمود.
جایگزین مناسب دریچه پلی اتیلنبا توجه به حذف پلی اتیلن در استانداردهای جدید شرکت رادیس به کمک نخبگان دانشگاهی به دنبال تولید محصولی بودند که بتواند تمام معایب دریچه های پلی اتیلن و چدنی را پوشش دهد. این محصول که با نام دریچه منهول نانوکامپوزیت و یا نانورادیس شناخته می شود ویژگی های مناسبی دارد که امروزه از آن به عنوان دریچه ترافیکی استفاده می شود.
جذب انرژی بالانانوکامپوزیت قابلیت تحمل فشار ۲۰۰ مگاپاسکال را دارد. این یعنی بتن استفاده شده در آن از بتن استفاده شده در ساخت برج ها نیز مقاومت بیشتری دارد.
این محصول به دلیل وزن نسبتا بالای خود به هیچ عنوان بلند نخواهد شد. وزن این دریچه نه آنچنان سبک است که در اثر فشار بلند شود و نه به حدی سنگین است که بلند کردن آن برای افراد سخت باشد.
عدم واکنش با مواد شیمیایینانوکامپوزیت در مواجه با مواد شیمیایی واکنش نشان نمی دهد. یکی از رایجترین اسیدهایی که به دریچه منهول آسیب وارد می کند اسید سولفیک است. نانوکامپوزیت در برابر این ماده تا 40% مقاومت نشان می دهد.
مقاومت بالا در برابر تابش نور خورشیدهمانطور که گفته شد مشکل دریچه پلی اتیلن ترک خوردن در تابستانهای گرم است. دلیل این امر واکنش پلیمر با گرما و تبدیل شدن آن به پلی آمید است. این واکنش شیمیایی و چیزی شبیه به آن در نانوکامپوزیت رخ نمی دهد. نانو رادیس به هیچ عنوان ترد شکن نخواهد شد و ماندگاری بسیار بالایی دارد.
کلام آخربا حذف پلی اتیلن در استانداردهای جدید نانوکامپوزیت جایگزین بسیار مناسبی برای آن به نظر میرسد. این محصول که با همکاری نخبگان دانشگاه شریف و شرکت رادیس تولید شده است با قیمت منصفانه و در اشکال مختلف تولید می شود و ویژگی ضدسرقت بودن آن باعث میشود که از دریچههای چدنی نیز محبوبتر باشد برای دریافت اطلاعات بیشتر به وبسایت این شرکت به نشانی Radis.in مراجعه کنید.