پولتیکو: ۳۵ سال سیاه نمایی آمریکایی علیه ایران
این مجله آمریکایی با بیان اینکه «اهریمن نمائی» ایران یکی از مخربترین سیاستهای آمریکا بوده، نوشت: تصور ما از ایران به عنوان یک تهدید برای منافع حیاتی آمریکا، کاملاً بیربط به واقعیت است.
به گزارش گروه بین المللی « نسیم آنلاین » "استفان کنزر" در نشریه "پولیتیکو" نوشت:
اهریمن نمایی کشور ایران یکی از عجیب ترین و خود مخرب ترین رویه های سیاست خارجه آمریکا است. آمریکایی ها عادت کردند که نتوانند ایران را به عنوان کشوری ببینند که منافعی دارد و گاهی اوقات نیز دچار مشکلاتی با آن ها می شود، بلکه این کشور را شکل بی رحمانه ای از شیطان می بینند. این دیدگاه از نگاه سیاسی کاملا واقعی است، از ادعای هیلاری کلینتون در سال 2008 مبنی بر آمادگی وی برای "معدوم کردن ایران به طور کامل" گرفته تا نظر سناتور تد کروز که ایرانی ها را" مردمی که می خواهند ما را بکشند" توصیف کرده است. اصولاً سیاستمداران آمریکایی آماده هستند تا در مورد هر کشوری چنین اظهار نظری داشته باشند وایران نیز جایگاه ویژه ای به عنوان شبح یک دشمن، در این روند کسب کرده است.
بنابراین باور وقایعی که اخیراّ بین ایران و آمریکا افتاده است برای بسیاری از آمریکایی ها مشکل است. دوبار در طول هفته گذشته، و در آستانه اجرای توافق تاریخی هسته ای ایران، تهران و واشنگتن، به نحوی با یکدیگر رفتار کردند که می توان گفت نه به اندازه دو کشور دوست، بلکه حداقل به اندازه دو کشوری که دشمنی چندانی با یکدیگر نداشتند رفتار کردند. اول از همه 10 ملوان آمریکایی که توسط ناوگان ایران بازداشت شده بودند و سپس در کمتر از 24 ساعت رها شدند و سپس آزاد کردن خبرنگار واشنگتن پست، جیسون رضائیان، که از سال 2014 زندانی شده بود.
این وقایع پیروزی های چشمگیری برای دیپلماسی آمریکایی محسوب می شد که وزیر امور خارجه "جان کری" به دلیل این اتفاقات سزاوار قدردانی بیشتری بود. آن ها از قدرت گیری نیروهایی هایی که از اجرای قانون و افرادی که خواهان روابط بهتر با غرب هستند، حمایت می کنند. به نظر می رسد که توافق هسته ای تعادل سیاسی در داخل ایران را برهم خواهد زد، هرچند به آهستگی. این توافق حتی حسن روحانی و وزیر امور خارجه وی، محمد جواد ظریف که تحصیلکرده آمریکا هست را نیز قوی تر و با نفوذ تر می کند به قدری که بتوانند منتقدین را به انزوا بکشانند. تعاملات ایران و آمریکا نه تنها روابط بین این دو کشور را بلکه حتی سیاست داخلی ایران را نیز تغییر خواهد داد.
تنها چیزی که به نظر نمی رسد تغییر کند، ذهنیت مردم آمریکا است. هفته گذشته بعد از آنکه ملوانان آمریکایی توسط ایران بازداشت شدند، مارک روبیو، نامزد جمهوری خواه انتخابات ریاست جمهوری، فوراً موضع خصمانه یک طرفه ای گرفت و رفتار ایرانیان را را " واقعاً وحشتناک" توصیف کرد. یک ژنرال بازنشسته آمریکایی نیز به نام "بری مک کافری" نیز ایران را " یک قدرت خصمانه خارجی" توصیف کرد و گفت که بازداشت ملوانان آمریکایی یک " بی حرمتی به حضور نظامیان ما در خلیج فارس" بوده است و اصلاً هم اشاره ای نکرد که ملوانان آمریکایی 6000 مایل دورتر ازایالات متحده آمریکا داشتند عملیات انجام می دادند وبه صورت غیر قانونی وارد مرزهای آبی ایران شده بودند.
با این وجود کاملا مشخص است که تصور ما از ایران به عنوان یک تهدید برای منافع حیاتی آمریکا، کاملاً بی ربط به واقعیت است. ایران تنها کشور در خاورمیانه است که کاملاً با داعش، القاعده و دیگر گروه های تروریستی مخالف است. موشک های بالستیک آن ضعیف تر از موشک های بالستیکی است که در کشورهای همسایه از جمله هند و پاکستان و اسرائیل و عربستان وجود دارد. اتهامات در مورد برخی حملات سایبری به آمریکا شاید ریشه واقعی داشته باشد، اما آمریکا نیز به همین شیوه به ایران حمله کرده است. در سال 2010 ایران قربانی قوی ترین حمله تاریخی سایبری از طرف ایالات متحده آمریکا با هدف نابودی برنامه هسته ای خود بود.
چالش های تاریخی، دلیل ترس اغراق آمیز آمریکایی ها از ایران است. سرنگونی شاه در سال 1979 یک عقب گرد تکان دهنده برای منافع آمریکا بود، و بحران خصومت های بعدی هنوز هم برای بسیاری در واشنگتن، ریشه در این واقعه دارد. و این خصومت ها با تحریک شرکای غرب آسیا مانند اسرائیل و عربستان، تنها به دلیل منافع خود، بیشتر هم شد.
تنها بخش کوچکی از شدت احساسات ضد ایرانی در ایالات متحده به دلیل رفتار ایرانی ها است که نتیجه ای معقولانه ای از شرایط است: 35 سال احساسات ضد ایرانی در سیاست های ما، که هم در خود بخش های سیاسی و هم در رسانه ها و برچسب زدن به هرکسی که با خصومت های ما مخالف است. و فرای همه این ها فقدان تجربه آمریکا از تعامل با کشورهای دیگری که منافعی هم جهت با منافع این کشور ندارد. ما احساس خوبی می کنیم اگر دشمنی داشته باشیم و ایران هم قربانی اغنای این حس نیاز است.